Chapter 73

1.5K 204 4
                                        


(Unicode)

ညစာစားပြီးနောက် ကျောက်ယဲ့လန်မှာ အချိန်မဖြုန်းနေဘဲ အဝတ်အစားလဲကာ ခြံဝင်းထဲတွင် အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ယန်မျင်ထျင်မှာ ဒုက္ခရောက်နေသည့်ပုံဖြင့်ပင်။ သူ့ဘေးတွင် ပြေးနေရင်း ကျောက်ယဲ့လန်မှာ တစ်ခုသောပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိချင်ရုံမျှဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။

တစ်ပတ်အပြည့်ပြေးပြီးသည့်အခါ ကျောက်ယဲ့လန်မှာ အသက်ပင်မရှူနိုင်တော့ဘဲ ကျောမှီကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင်သာ ထိုင်ချချင်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ယန်မျင်ထျင်က သူ့ကို ပြန်ဆွဲထူလိုက်ရင်း ဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်ကြရန် အကြံပေးသည်။ "ချက်ချင်း မလှဲချနဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး သွေးလည်ပတ်အောင် နည်းနည်းလေး လမ်းလျှောက်လိုက်"

မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ကျောက်ယဲ့လန်မှာ‌ သူ့နဖူးပေါ်မှ ချွေးကို သုတ်၍ လှမ်းပြောလိုက်၏။ "ငါ တကယ် မင်းအတွက် အများကြီး ကြိုးစားနေတာပဲ"

"အင်း၊ အင်း" ယန်မျင်ထျင်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားရရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအခါ ကျောက်ယဲ့လန်က သူ့ကို ဆက်ပြောလာပြန်သည်။ "မင်း ငါ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားတစ်ယောက်များ ရှာရဲရှာကြည့်၊ ငါ အရင် မင်းကို သတ်မှာ"

"အင်းပါ၊ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကောင်းနေတုန်းမှာ အဲဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေ မပြောနဲ့ဦး" ယန်မျင်ထျင်က တုံ့ပြန်၏။

ကျောက်ယဲ့လန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ကာ မြင်းထိုင်စလေ့ကျင့်တော့သည်။ "ဒီမှာကြည့်၊ ငါ့ကိုယ့်နေဟန်ထား မှန်ရဲ့လား"

ယန်မျင်ထျင်က သူ့ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်ပေးလိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ အကြံပေးလိုက်မိသည်။ "ကိုယ်တို့ စောစောနားကြရင်ရော။ ဒီလိုဆက်သွားရင် မင်းပဲ ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားလိမ့်မယ်။ တစ်ဆင့်ချင်းစီ လေ့ကျင့်သွားတာ ပိုကောင်းတယ်"

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ နောက်ထပ်သုံးလေးငါးနှစ်လောက် စောင့်ဖို့ မင်းအတွက် ကိစ္စမရှိလောက်ပါဘူး"

အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်Where stories live. Discover now