အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 65

(Unicode)

နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျောက်ယဲ့လန်မှာ အပြည့်အဝ သက်သာလုနီးပါးဖြစ်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ သူ အဝတ်အစားများကို လဲကာ အခန်းထဲမှ ထွက်မည်အပြု ယန်မျင်ထျင်က ဇော်ရန်ကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"သမားတော်ဆီက ဆေးညွှန်းယူပြီး ဆေးနှစ်အိုးတည်ထားလိုက်။ အဲဒါမှ အကုန်လုံးလည်း သောက်နိုင်အောင်"

"နားလည်ပါပြီ" ဇော်ရန်က မော့ကြည့်လိုက်လျက် သူ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လာသည်။ "ကျောက်တာ့ယွမ်၊ နိုးလာပါပြီလား"

ယန်မျင်ထျင်က တစ်ဖက်သို့လှည့်၍ သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်စဉ် ဇော်ရန်က သူ့အလုပ်သူလုပ်ရန် အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယန်မျင်ထျင်က ကျောက်ယဲ့လန်ဆီသို့ လျှောက်လာရင်း ညင်သာလှသည့် လေသံဖြင့်။ "မင်း ဘယ်လိုနေလဲ။ မသက်သာတဲ့နေရာရှိသေးလား"

ကျောက်ယဲ့လန်က ခေါင်းခါပြလျက် ပြန်မေးကြည့်လိုက်၏။ "မင်းကျိုနေတာ ဘာဆေးလဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေရော ဖျားနေလို့လား"

"အပူငြိမ်းဆေးကျိုနေတာ။ သူတို့လည်း နေ့တိုင်း အပြင်မှာ ပြေးလွှားနေရတော့ လိုလိုမည်မည်ပေါ့" ယန်မျင်ထျင်က ပြန်ဖြေလေသည်။

"ငါ ပေါ့လျော့သွားတယ်" ကျောက်ယဲ့လန်က ရေရွတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် တပ်သားများက ကိုယ်ခံအားကောင်းမွန်သည်ဟုသာ တွေးမိရာ သူတို့ကို အလုပ်ခိုင်းရန်အတွက်သာ စဉ်းစားခဲ့မိသည်။

"မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအမှားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်တာပဲ" ယန်မျင်ထျင်က ကျောက်ယဲ့လန်ကို ထိုင်ရန် ကူပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်ရန် သမားတော်ပင့်လိုက်၏။ သမားတော်က ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိကြောင်း အတည်ပြုခါမှ သူလည်း စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ကျောက်ယဲ့လန်က လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း မေးကြည့်လာ၍ ယန်မျင်ထျင်က ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ။ ကျီးကျိုးက ဒုက္ခသည်တွေကို မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း နေရာချထားပြီးပြီ။ ထူးထူးခြားခြားကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင် အခုအချိန် ထောက်ပံ့ရေးစခန်းနားကို ရောက်နေလောက်ပြီ ထင်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူတို့ တခြားဒေသတွေကို ချောချောမွေ့မွေ့ သွားလို့ရပြီ"