အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 81

(Unicode)

ထိုည ညဉ့်နက်သွားသည့်အချိန်တွင် ယန်မျင်ထျင် ရေချိုးပြီးသည့်နောက် အခန်းထဲတွင် ကျောက်ယဲ့လန်ကို မတွေ့ရပေ။ သူ အပေါ်ဝတ်ရုံတစ်ထည် ခြုံလိုက်၍ ထိုသူကို ထွက်ရှာကြည့်လိုက်သည်။

အစေခံများက သူတို့သခင် ဘိုးဘေးဗိမာန်သို့ သွားသည်ကို မြင်သည်ဟု ဆိုလာ၏။

သို့နှင့် သူ ဘိုးဘေးဗိမာန်နားသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ အထဲရှိ မီးများက လင်းနေပြီး ကျောက်ယဲ့လန်၏ အရိပ်က ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်လျက်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူ တစ်ခဏမျှ တွေးဆလိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း ထိုသူကို တိတ်ဆိတ်စွာ အဖော်ပြုပေးနေလိုက်သည်။

အထဲရှိ လူက စကားမပြောဘဲ နံ့သာတိုင်များကိုသာ တိတ်တဆိတ် ထွန်းညှိနေ၏။ ယန်မျင်ထျင်က ခဏလောက် တွေးတောပြီးသည့်အခါ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အစေခံများကိုလည်း ဘိုးဘေးဗိမာန်အနားသို့ မသွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ခေတ္တ လှဲနေပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာကာ ကျောက်ယဲ့လန်က အိပ်ရာဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"ပြန်လာပြီပဲ။ ဒီကို မြန်မြန်လာ။ ကိုယ် မင်းအတွက် အိပ်ရာနွေးအောင် လုပ်ထားပြီးပြီ။ အရမ်းနွေးတယ်" ယန်မျင်ထျင်က အိပ်ရာတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်သွားခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား" ကျောက်ယဲ့လန်က သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက အေးစက်နေသည့် သူ့လက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းမိဘတွေနဲ့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကိုယ် ခိုးနားမထောင်ပါဘူး"

"မင်း ကြားသွားတယ်ဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ကျောက်ယဲ့လန်က ပြုံးလိုက်၍။ "ငါ အခု အဆင်ပြေနေတယ်လို့ပဲ သူတို့ကို ပြောခဲ့တာ"

"ကောင်းတာပေါ့။ မင်းမိဘတွေလည်း စိတ်ချသွားလောက်ပါပြီ" ယန်မျင်ထျင်ကလည်း ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။