အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 85

(Unicode)

လီယွိချန်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး ကျောက်ယဲ့လန်မှာ ပြိုလဲတော့မယောင် ယိမ်းယိုင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အမြန် ရှေ့တိုးလိုက်၍ ရှောင်ကောင်းနှင့်အတူ ကူတွဲပေးလိုက်၏။

"သူ ဘယ်မှာလဲ" ကျောက်ယဲ့လန် မတ်တတ်ထရန် ရုန်းကန်လိုက်ရကာ အရှေ့ရှိ လမ်းကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဖြတ်သန်းသွားသည့် လူများကြားတွင် ယန်မျင်ထျင်နှင့် တူသည့် လူဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

လမ်းပေါ်သို့ သူ ပြေးထွက်သွား၍ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကွဲအက်နေသည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်မိ၏။ "ယန်မျင်ထျင်ကို တွေ့မိသေးလား"

ထိုလူများမှာ ဖမ်းဆွဲခံရ၍ မေးခွန်းထုတ်ခံရခြင်းကြောင့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေရာ နီရဲနေသည့် သူ့မျက်လုံးများကို မြင်သည့်အခါတွင် ကြောက်ရွံ့သွားကြကုန်သည်။ ဒုက္ခရောက်မည်စိုး၍ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ကျောက်ယဲ့လန်က ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း နေဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ခြေချော်၍ လမ်းမထက်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။

"ဘုရားရေ၊ ဒီလို လျှောက်မပြေးလွှားနေပါနဲ့တော့။ အခုတော့ ပြန်သွားလိုက်ဦး။ အပေါ့သွားဖို့ မြင်းပေါ်က ဆင်းသွားပြီး မြင်းက သူ့ဘာသာ ပြန်လာခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လီယွိချန်းက သူ့ကို အမြန် ထူမကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

အာရုံပျံ့လွင့်နေသည့် ကျောက်ယဲ့လန်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်ခြည်း တည်ငြိမ်သွားရင်း။ "မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီလိုပဲဖြစ်မယ်"

"အာ၊ ဘာကိုလဲ" လီယွိချန်းကလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူပြောလိုက်မိသည်လဲ။

ကျောက်ယဲ့လန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နာကျင်မှုနှင့် အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူ အမြန် ပြေးလွှားသွားလိုက်ပြီး ရွှယ့်မာမြင်းမှာလည်း ပြေးလွှားလာသည်။

"သူက လမ်းတစ်ဝက်ကျမှ ဆင်းသွားတာမလား။ ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွား" ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်ယဲ့လန်လည်း မြင်းပေါ် တက်စီးသွားလိုက်၏။