(Unicode)
မနက်ခင်းစောစောရှိသေး၍ နေပင် မထွက်လာသေးသော်လည်း အပူချိန်မှာ မိုးထိုးလျက် ရှိနေလေပြီ။
ရထားလုံးက တစ်ဖန် ဆောင့်တက်သွားကာ ကျောက်ယဲ့လန် သန်းဝေလိုက်မိသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခင်တွင် ယန်မျင်ထျင်က သူ့နားရွက်နား ကပ်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "နည်းနည်းထပ်အိပ်လိုက်ဦး"
ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ကျောက်ယဲ့လန်က ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာဖြစ်မည့် အနေအထားဖြစ်အောင် ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့လက်များကို ထိုသူ၏ လည်ပင်းတွင် သိုင်းဖက်ကာ ထိုသူ့ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းကို မှီလိုက်သည်။ သူ ပြန်အိပ်ပျော်တော့မည့်အခိုက် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားရာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၍ ယန်မျင်ထျင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ယန်မျင်ထျင်၏ မျက်နှာက ရုတ်ခြည်း နီမြန်းသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်လျက်။ "ထပ်မအိပ်တော့ဘူးလား"
"ငါက ဘယ်လိုအိပ်လို့ရမှာလဲ" ကျောက်ယဲ့လန်က သူ့ပေါင်ပေါ်မှ ထကာ ဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်၏။ တစ်ခဏအကြာမှ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည့် သူ့အင်္ကျီထောင့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"......." ယန်မျင်ထျင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး သူ့အဝတ်အစားများကို ဖုံးအုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ ထိုအရာက ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးသွားမည့်အစား ပိုလို့ပင် တက်ကြွလာသယောင်။
ထိုအဖြစ်အပျက်က သူ့အပြစ်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။
သူက ငယ်ရွယ်တက်ကြွသည့် အရွယ်တွင် ရှိနေသေးကာ ရာသီဥတုကလည်း အလွန်ပူပြင်းနေချိန်ဖြစ်၏။ အလှပဂေးတစ်ယောက်က သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ညလုံး ရှိနေခဲ့၍ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းနေလေပြီ။ ထို့ပြင် ကျောက်ယဲ့လန်ကလည်း သူ့ကို လက်ရှိအချိန်၌ စိုက်ကြည့်နေသေးရာ သူ မည်သို့ တည်ငြိမ်နိုင်မည်နည်း။
"ကြည့်၊ ကြည့်ဦး၊ မင်းက အခုအထိ စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ" ယန်မျင်ထျင်က သူ့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသလို တစ်ချက် ကြည့်လာသည်။ "ဒါတွေအကုန်လုံး မင်းကြောင့်ပဲလေ။ သေရည်သောက်ပြီးတိုင်း ကိုယ့်ကို စတယ်။ ပြီးရင် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေတော့တာ"
YOU ARE READING
အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်
Comédieမီယမ်မာထရန်စလေးရှင်း Genre - Comedy, Romance, Yaoi Total Ch - 92 Ch + 13 extra အော်သာ - ကုစန်းယွဲ့
