အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 66

(Unicode)

သူတို့အဖွဲ့မှာ ညဘက်တွင် အမောတကော ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြီး နေ့ခင်းတွင် အနားယူကြသည်။ ထိုသို့ သုံးရက်မျှ ခရီးသွားခဲ့ပြီးနောက် အစာခြောက်များနှင့် ရေများမှာ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေလေပြီ။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ပြေးလွှားကာ အလုပ်များခဲ့ကြသည့် လူနှင့် မြင်းများမှာလည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားအင်ကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်၍ လူတိုင်းမှာ အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားနေရ၏။

ကျောက်ယဲ့လန်က မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်မိသည်။ "ငါတို့ ဖီးစီရင်စုကို ခဏနေ ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီမှာ ငါတို့ကို လူတစ်ယောက် လာတွေ့လိမ့်မယ်။ အခုတော့ စိတ်မလျှော့ကြနဲ့ဦး"

"ငါတို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက် မင်းတို့အကုန်လုံးကို ရက်ရက်ရောရော ဆုချီးမြှင့်ပေးမှာပါ" ယန်မျင်ထျင်က သူတို့ကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် အားပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက အဆုံးမသတ်နိုင်သည့် ခရီးလမ်းကြီးကို ကြည့်လျက် ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေကြကာ ယင်ဖျင်လုပင် မြင်းဇက်ကြိုးကို နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် အားအင်ဖြင့် မနည်းကိုင်ထားရ၏။ ကျောက်ယဲ့လန်မှာလည်း အလားတူပင်။

တစ်ဖွဲ့လုံး၌ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ခံအားအနည်းဆုံးဖြစ်၍ သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ကို ကျော်လွန်သွားလေပြီ။

ယန်မျင်ထျင် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိစဉ် တစ်ဖက်လူက ငိုက်မျဉ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ခဏသာ အနားယူခဲ့ရသေးသောကြောင့် သူ လှမ်းပြောလိုက်မိသည်။ "မုန့်ထျင်၊ ခဏလောက် စကားပြောရအောင်"

"ဘာကိုလဲ" ကျောက်ယဲ့လန်က အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေ၏။

"မင်းရဲ့ ကလေးဘဝအကြောင်း ပြောပြ။ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လိုမှပုံစံမှန်း ကိုယ်သိချင်တယ်" ယန်မျင်ထျင်က ဆိုလေသည်။

"ငါ့ကလေးဘဝလား" ကျောက်ယဲ့လန်က ခေါင်းမော့လိုက်ရင်း အဝေးရှိ နေဝင်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ နေဝင်ရီတရောအချိန်၌ နေလုံးကြီးမှာ ကြက်ဥဆားငန်အနှစ်နှင့်ပင် တူနေသယောင်။ သူ ငယ်စဉ်အခါက မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်လျက် နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်ကို အတူ ကြည့်ကြသည့် နေ့ရက်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရစေ၏။