Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 1

Η πόρτα της αίθουσας άνοιξε
Πόδια βάρεσαν έντονα πάνω στα γυμνά γκρι πλακάκια σε από 23 παιδιά ηλικίας 7 ετών που στέκονταν όρθια σε στάση προσοχής τώρα.

-Ανάπαυση φώναξε ο άντρας με την στρατιωτική στολή παραλλαγής που μόλις είχε μπει στην αίθουσα.

Πόδια ξαναχτύπησαν στο έδαφος και η στάση του σώματός τους άλλαξε.

-Τάξη από σήμερα θα έχετε καινούργιο συμμαθητή... ανακοίνωσε Φερθείτε του με τον απαιτούμενο σεβασμό. Δεν θέλω να δω έκτροπα... και γυρνώντας προς τα εμένα κοιτάζοντας με αυστηρά συνέχισε Στρατιώτη Άλφα οχτώ εικοσιτέσσερα αναφέρσου!

Το σώμα μου ήρθε αυτόματα σε στάση προσοχής όπως μου είχαν μάθει λίγη ώρα πριν. Το πόδι μου μούδιασε από την δυνατή επαφή του με τα πλακάκια.

-Ευπειθώς αναφέρω! Άρχισα να φωνάζω
  Στρατιώτης Άλφα οχτώ εικοσιτέσσερα
  Μονάδας ανορθόδοξου πολέμου
  Πρώτης μοίρας ειδικών επιχειρήσεων
  Έτοιμος για μάθηση κύριε!

-Εύγε παιδί μου τον άκουσα να λέει με το σοβαρό του ύφος ...Ανάπαυση μπορείς να καθίσεις στην θέση σου. Τρίτο θρανίο δεξιά.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η πρώτη μέρα της καινούργιας ζωής μου. Όλες οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας ξεκίνησαν από εκείνη την παγωμένη τετράγωνη γκρι αίθουσα και την συμπόρευση με τους 23 συμμαθητές μου.

Όπως συνεχώς μας έλεγαν η μάθηση είχε μόνο έναν στόχο, έναν κοινό σκοπό, την κατάκτηση ενός κατεστραμμένου κόσμου...
Και οι μέρες περνούσαν γρήγορα.
Υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του δεύτερου λόχου διαδέχονταν ο ένας τον άλλον παραδίδοντας μαθήματα που ήταν απαραίτητο να γνωρίζουμε.

Στα κενά ανάμεσα στις παραδόσεις πολλά από τα παιδιά προσπάθησαν να με πλησιάσουν, η αδιαφορία μου τα απωθούσε και έτσι σιγά σιγά απομονωνόμουν σε έναν δικό μου κόσμο. Παρατηρούσα τα πάντα και δεν μιλούσα σε κανέναν.
Συμπεριφορές, συζητήσεις, άλλους και άλλες απομονωμένους σαν εμένα... τίποτα δεν έμενε απ' έξω. Όλος αυτός ο νέος κόσμος ήθελε εκτενής προσοχή.