Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 44

                                            Κασσάνδρα            

Συγκράτησα σε μια μικρή γωνία, σαν σημείωση, τον συναγερμό που ηχούσε μέσα μου όπως μας είχαν διδάξει να κάνουμε στην σχολή.

Συναγερμός που μου υπενθύμιζε την περίπτωση του Ορέστη όταν έφτασε στο επίπεδο που είμαστε τώρα.

Συναγερμός που θα έπρεπε να λάβω σοβαρά υπόψη μου αλλά τον άφησα στην άκρη και ενώθηκα με τους υπόλοιπους!

Όλοι μαζί ξεχυθήκαμε μπροστά σαν ανεμοστρόβιλος σε καταιγίδα!

Ο Αγηγόρας γελούσε σαν τρελός καθώς απέκρουε τα χτυπήματα!
- Είμαι ευλογημένος από τους θεούς! Έλεγε συνέχεια –Δεν μπορείτε να με νικήσετε! Συμπλήρωνε μέσα σε παράνοια...  Ιδρώτας από άγχος κυλούσε σαν ποτάμι παρόλα αυτά και αντίθεση από το άρρωστο μπλε δέρμα του

Ένα βέλος από τα νέα κοκάλινα της Αταλάντης που όσο και να τα κοιτούσες δεν σταματούσαν να σε εντυπωσιάζουν καρφώθηκε στο μέσα μέρος της παλάμης του και οι προεξέχοντες λεπίδες έσβησαν σε εκείνο το χέρι

Η Καλυψώ κάρφωσε την κατάμαυρη λεπίδα της στο άλλο του χέρι και ο Αγηγόρας στεκόταν άοπλος και σαστισμένος μπροστά μας

Τα μικρά φιδάκια μου τυλίχτηκαν στον λαιμό του και τον δάγκωσαν! Έτσι απλά, τόσο απλά· και όλοι νιώθαμε καλά, πολύ καλά με τους καινούργιους εαυτούς μας!

Οχτώ φιγούρες προσγειώθηκαν δίπλα μας και όρμησαν κατευθείαν πάνω μας την ίδια στιγμή που η Κασσιόπη έχωνε τα θανατηφόρα νύχια της στην πλάτη του άρχοντα του κόσμου και αυτός κατέρρεε στο έδαφος με την αύρα του να χάνει κάθε ξένο χρώμα από πάνω της...  Οι οχτώ απρόσκλητοι επισκέπτες προσπάθησαν να μας απομακρύνουν από αυτόν όταν είδαν την κατάσταση και ως ένα σημείο το είχαν καταφέρει!  Μέχρι που ο Ιππομένης βαρέθηκε...  Ηλεκτρισμός διαπέρασε τα οχτώ άτυχα κορμιά και αυτοί γονάτισαν στο έδαφος...  Τα όπλα έχασαν την επαφή με τους κατόχους του και γλίστρησαν από τα χέρια τους

-Ιππομένη!  Φώναξα νευριασμένη

-Τι;  ρώτησε αυτός κατάπληκτος με τα γονατισμένα σώματα να τρέμουν απίστευτα κάτω από την βροχή

«Το παραέκανες αγάπη...»  είπε η Αταλάντη ακουμπώντας το λευκό χέρι της στον ώμο του

«Εγώ η αυτοί;»  ρώτησε ξανά απορημένος με μπλε γραμμές να εκτοξεύονται προς τον ουρανό από το λιμνασμένο τσιμέντο παντού γύρω μας σε μια ένταση που αυξανόταν σαν να είχε χάσει την συναίσθηση του έλεγχου

-Ιππομένη!!!   Ξαναφώναξα εγώ και ο ηλεκτρισμός σταμάτησε απότομα!  Οι οχτώ αφέθηκαν ελεύθεροι και κατέρρευσαν επιτόπου. Ήταν εντελώς αδύναμοι για να μπορέσουν να κάνουν το οτιδήποτε...

Και τότε με χτύπησε!
Γύρισα κοιτώντας προς τα πίσω σίγουρη ότι κάτι είχαμε ξεχάσει!
Ο Στρατάρχης είχε γίνει καπνός! Την Ηχώ είχαμε ξεχάσει εντελώς συνειδητοποίησα βρίζοντας όσο ποιο δυνατά μπορούσα για πρώτη φορά στην ζωή μου!
Οχτώ αντί για εννέα σώματα ήταν ξαπλωμένα μπροστά μας...