Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 76

                           Ορέστης              

Ο ανεμοστρόβιλος διαλύθηκε!
Ένας παλμός στην συχνότητα των χτύπων μιας καρδιάς ήχησε μέσα μας!
Δεν ήταν η δική μας...
Απευθείας βρεθήκαμε όλοι ξαπλωμένοι στο έδαφος!
Κάτι είχε σπάσει μέσα μου.
Οι δύο σύντροφοι μου βρισκόντουσαν σαστισμένοι ξανά στα χέρια μου και αυτό δεν είχε συμβεί μόνο σε εμένα...

Ο γίγαντας με τον περίεργα εξογκωμένο λαιμό ήρθε γρήγορα από πάνω μου και με το ένα του χέρι με καθήλωσε πάνω στις κρύες πλάκες...

  «Λοιπόν Ορέστη, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να παίξουμε...» ψιθύρισε σιγανά ώστε να το ακούσω μόνο εγώ και λάμψη ξεχύθηκε απ' όλους τους πόρους του σώματος του με τα λέπια να ανοίγουν σε περίεργες γωνίες

Έκρηξη χωρίς ήχο αμέσως μετά
Με τεράστιο οστικό κύμα
Απλώθηκε παντού
Σαρώνοντας τα πάντα!

Μείναμε μόνο εγώ και αυτός... Όλοι οι άλλοι αδύναμοι να αντιδράσουν- είχαν διωχθεί μακριά

   «Τι μας έκανες;» τον ρώτησα χαμηλόφωνα
   «Χρησιμοποίησα τον παλμό όπως και άλλοτε» απάντησε αμέσως σε φιλικό τόνο
   «Τον παλμό;» ρώτησα ξανά απορημένος
   «Φυσικά δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις τις καταστροφικές του ιδιότητες αλλά μην φοβάσαι αυτή την φορά οι φίλοι σου δεν έπαθαν κάτι κακό... Έμαθα να τον ελέγχω λαμβάνοντας υπόψη τα λάθη του προηγούμενου χαζού εαυτού μου . Αυτή την φορά Ορέστη θα τερματίσω την δική σου ζωή πρώτη απ' όλους... Αυτή την φορά δεν θα επαναλάβω το ίδιο λάθος που θα σε κάνει δυνατότερο!»
   «Νομίζεις ότι σκοτώνοντας τους συντρόφους μου, μου έδωσες δύναμη Ιαπετέ;» φώναξε ο συγκάτοικος μου παίρνοντας τον έλεγχο του κορμιού μου! Δεν είχα ιδέα ότι μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο
   «Τι;» φώναξε ο γίγαντας τραβώντας το σώμα του προς τα πίσω
   «Νομίζεις ότι χάρηκα που είδα έναν προς έναν όλους τους φίλους να πεθάνουν από τα δικά σου χέρια;» ούρλιαζε αυτός με την δική μου φωνή
   «Αδύνατον!» τσίριζε ο τιτάνας με προφανής τρέλα να διαγράφεται στο πρόσωπο του
   «Έχεις έστω και την παραμικρή ιδέα πόσο πόνο προκαλείς μόνο που υπάρχεις σε αυτό τον πλανήτη;» Ούρλιαζε τώρα ο άλλος εγώ σε έξαλλη κατάσταση
   «Αδύνατον!» Αναφώνησε ξανά το φρικιό. «Εσύ δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ!»
   «Λοιπόν, να που είμαι! Προετοιμάσου Ιαπετέ ήρθε η ώρα να βιώσεις τον θάνατο για δεύτερη φορά στην μίζερη ύπαρξη σου! Και μάλιστα για δεύτερη φορά από τα δικά μου χέρια...» και τα φίδια ζωήρεψαν!
Άλλαξαν
Εισχώρησαν για ακόμα μα φορά στα χέρια μου!
 Κυλούσαν μέσα μου!
Ένιωθα το σώμα μου να ανοίγει..
Κάτι πολεμούσε με την ίδια μου την ύπαρξη...
Αίμα άρχισε να αναβλύζει από το στήθος μου!
Συγκεντρωνόταν σταδιακά όλο σε ένα σημείο!
Μάτια άνοιξαν
Για λίγο έβλεπα μέσα από αυτά και η σύνδεση χάθηκε... Είχα σπρωχθεί βίαια πάλι πίσω στο δικό μου σώμα... Εντυπωσιακό μεγάλο φίδι είχε σχηματιστεί από την ίδια μου την ύπαρξη και εξερχόμενο από το στήθος μου κοιτούσε τον γίγαντα απειλητικά! Αυτός σηκώθηκε και άρχισε να απομακρύνεται τρομοκρατημένος προς την αντίθετη κατεύθυνση... Το φίδι με την κόκκινη αύρα και τα μοβ έντονα μάτια εκτινάχτηκε! Το σαγόνι άνοιξε φοβερά πολύ. Δύο τεράστιοι κοπτήρες ξεδιπλώθηκαν από μέσα προς τα έξω και η διχαλωτή του γλώσσα οσφράνθηκε την ατμόσφαιρα γύρω του. Ο γίγαντας ούρλιαξε. Η σύνδεση με τους συντρόφους μου χάθηκε τελείως. Το φίδι κυνήγησε, και αστραπιαία δάγκωσε τον γίγαντα στην κορυφή του κεφαλιού του καλύπτοντας το ολοκληρωτικά!

Η κόκκινη αύρα, αμέσως μετά, επεκτάθηκε κυκλώνοντας το υπόλοιπο σώμα μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου!

Οι σπασμωδικές κινήσεις του γίγαντα σταμάτησαν

Το φίδι τον κατάπιε ολόκληρο

Σηκώθηκα όρθιος

Το φίδι άρχισε να κινεί τον τεράστιο όγκο προς την μέση του σώματος του και προετοίμαζε τον εαυτό του για κάτι

Ξεκίνησα να το πλησιάζω σαν χαμένος

Το φίδι-κομμάτι του εαυτού μου χωρίς να μου δώσει σημασία κατευθύνθηκε ξεκινώντας αργά και αυξάνοντας ταχύτητα σταδιακά προς το κέντρο της άρρωστης αρένας...

Το ακολούθησα σε σημείο που άρχισα να τρέχω για να το προλάβω!

Ήταν πολύ γρήγορο!

Δεν το προλάβαινα...

Έφτασε στον προορισμό του και υψώνοντας τον εαυτό του πάνω στο χρυσό μέρος του ρομβικού κατασκευάσματος σκαρφάλωνε πάνω ψηλά με φαινομενικό προορισμό την αρχαία πυραμίδα.

Μου ήταν αδύνατον να το ακολουθήσω εκεί στην τρέχουσα κατάσταση μου...

Το φίδι χώθηκε στην τριγωνική είσοδο και χάθηκε παντελώς από τα μάτια μου!

Μέσα μου ένιωθα άδειος...

Περισσότερα φίδια, πλάσματα, σύντροφοι μας πέρασαν από δίπλα μου και χάθηκαν...

«Νομίζεις ότι ο θάνατος των συντρόφων μου, μου έδωσε δύναμη;» είχε πει ο πρώτος εγώ και ένιωθα την αγωνία των λόγων του να με διαπερνάει. Ο άλλος εγώ πρέπει να είχε θυσιάσει τον εαυτό του τότε όπως και τώρα ενώνοντας ολοκληρωτικά την ύπαρξή του με τα πλάσματα του πηγαδιού. Εμφανίστηκε μόλις ένωσα και εγώ την ίδια την ουσία της ύπαρξης μου με αυτά. Η επαφή μου σαν ικανότητα με την τρομακτική στιγμή της επαφής με τον θάνατο το επέτρεψε αυτό... Τότε όπως και τώρα έκανε την πιο έσχατη θυσία για το καλό όλων μας... Θα ζήσει τιμωρημένος από την ίδια την ουσία της κίνησης να την επαναλαμβάνει και στο μέλλον ξανά και ξανά βιώνοντας την τραγικότητα αυτής με κάθε μη αναστρέψιμο κόστος για τον ίδιο... "Αντίο συνάδελφε..." Είχε ξεκινήσει να λέει μόνο σε εμένα την στιγμή που προετοίμαζε τον εαυτό του για το μεγαλοπρεπές κλέψιμο της αυλαίας. "Ήσουν ο πιο χαζός, ο πιο βλάκας, ο πιο πεισματάρης και καλύτερος φίλος που είχα ποτέ μου... Σε ευχαριστώ για όλες τις μοναδικές στιγμές που μου προσέφερες εγκάρδια και απλόχερα. Εις το επανιδείν λοιπόν!" είπε εκφράζοντας λέξεις γεμάτες πανέμορφα ειλικρινή συναισθήματα και έσβησε μέχρι την επόμενη φόρα που θα κληθεί να επιστέψει. Κοιτούσα γύρω μου. Όλοι οι δικοί μου σύντροφοι η μάλλον οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ζωντανοί και με πλησίασαν. Τα πλάσματα που μας συντρόφεψαν ως εδώ είχαν χαθεί οριστικά όπως φαινόταν αλλά εμείς ήμασταν ζωντανοί

Δόνηση διαπέρασε όλο το νησί!
       Η πυραμίδα αποκολλήθηκε!
                              Το νησί βούλιαζε!
-Ο αδελφός μου βρίσκεται εκεί πάνω!  Αναφώνησα γεμάτος αγωνία και όλοι κοίταξαν την πυραμίδα που υψωνόταν στον ουρανό έτοιμη να χαθεί -μέσα στους αιώνες- για άλλη μια φορά