Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 58

                                      Κασσάνδρα             

Η Αταλάντη άλλαξε μπροστά στα μάτια μου!  Τα φτερά μαζεύτηκαν. Ισορροπούσε στο κενό με τον δικό της μοναδικό τρόπο.  Η δεξιά μεριά του σώματος της άσπρισε. Τα δάχτυλα της επιμηκύνθηκαν ελαφρώς και καλύφθηκαν από μαύρο.  Σκουρόχρωμη, μοβ, μελανί αύρα κάλυψε όλο το κορμί της δίνοντας την γνωστή απόκοσμη χροιά στο παρουσιαστικό της. Το τόξο της πήρε τον μεταλλικό θανατηφόρο σχηματισμό του με τα βέλη στην πλάτη να μεταμορφώνονται και αυτά.  Αμέσως μετά τα μάτια μου ταξίδεψαν στο πρόσωπό της και αυτό έδειχνε τσιτωμένο...

Ξεχύθηκε σαν σίφουνας δευτερόλεπτα αργότερα αφήνοντας μαύρα μελανά ίχνη στον αέρα σαν σκοτεινή ουρά ουράνιου τόξου και το φρικαλέο γιγάντιο ψαρομεζεδάκι ετοιμάστηκε για την σύγκρουση!

Συνήλθα!
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα!
Η Αταλάντη θα χρειαζόταν σίγουρα βοήθεια!
Κάποιοι το είχαν σκεφτεί γρηγορότερα από εμένα... Ανέφερα την κατάσταση στην ενδοεπικοινωνία και οι εναπομείναντες που είχαμε μείνει πίσω ενωθήκαμε μαζί της!

Ο ουρανός είχε βαφτεί από χρώματα

Εννέα, άγριες, θυμωμένες τροχιές και τρία ατομικά άρματα μάχης σχίζαμε τον ουρανό με μοναδικό σκοπό να στείλουμε το έκτρωμα πίσω στην απόλυτη κενότητα...

Προς στιγμήν οι διαστρευλωτές αυτού εδώ του κόσμου είχαν ξεχάσει ποια ήταν τα πραγματικά τέρατα σε αυτή την ιστορία και ήταν κάτι που θα πλήρωναν σύντομα... Διασταυρώνοντας τα ξίφη τους -για μια ακόμα φορά- με τον χειρότερο εφιάλτη τους!