Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 7

-Αλήθεια πιστεύεις ότι μπορεί να το κάνει;  ρωτούσε ο κοστουμάτος μεσήλικας μπροστά μου.

-Φυσικά»  απάντησε ο κύριος Βουράκης δίπλα του

-Μα είναι μόλις 9 χρονών και οι άλλοι είναι βετεράνοι πολέμου και μάλιστα οπλισμένοι! Κινδυνεύουμε να χάσουμε κάτι πολύ σημαντικό εδώ

-Θα ανταπεξέλθει περίφημα...  Ηρεμήστε παρακαλώ

- Δώσε της τουλάχιστον ένα όπλο!  Μην της στέλνεις εκεί έξω άοπλη

-Ω! δεν είναι τόσο άοπλη όσο νομίζετε!  Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε το πρόγραμμα

- Στρατιώτη Άλφα οχτώ μηδέν εφτά είσαι έτοιμη;

- Πανέτοιμη κύριε!

- Πήγαινε κόψε μερικούς κώλους κορίτσι μου!

-Χαχα όπως επιθυμητέ κύριε!

Με μια κίνηση πήδηξα από την πτυσσόμενη εξέδρα.
Η επαφή μου με το έδαφος ήταν αναζωογονητική.
Ακούμπησα το χέρι μου στο υγρασιασμένο χώμα και αφέθηκα στην έξαψη που ασκούσε στην ψυχή μου.

Βρισκόμουν στο κέντρο μιας δασικής έκτασης στην μέση του πουθενά.

Γύρω μου, σε τυχαίες τοποθεσίες υπήρχαν 5 εγκληματίες πολέμου με εκπαίδευση μάχης σώμα με σώμα.

Από πάνω μου η πτυσσόμενη εξέδρα που φιλοξενούσε μερικά από τα ποιο σημαντικά πρόσωπα του κόσμου ανέβαινε ψηλότερα.

Η μαύρη στολή υψηλής τεχνολογίας που φορούσα τους επέτρεπε να βλέπουν κάθε μου κίνηση σε ένα ομοίωμα τρισδιάστατης απεικόνισης στο κέντρο της εξέδρας.  Αν και η τεχνολογία αυτή δεν απεικόνιζε πλήρως τις κινήσεις μου...  Όσες δοκιμές και να κάναμε σε εξομοιωτή το είδωλο χανόταν όταν έφτανα σε πλήρη ταχύτητα αλλά όπως είχε πει ο συνταγματάρχης αυτό ήταν στην πραγματικότητα καλό.  Δεν ήταν ανάγκη οι κοστουμάνθρωποι όπως τους είχε αποκαλέσει να τα γνωρίζουν όλα.

Ο ήλιος ήταν στην μέση της δύσης του.  Οι λίγε ακτίνες που διέφευγαν οριζοντιωνόντουσαν στην ατμόσφαιρα σχηματίζοντας υπέροχες πορτοκαλί και μπλε ηλεκτρισμένες γραμμές ανάμεσα στα σύννεφα.  Πανέμορφος πραγματικά πανέμορφος πίνακας.

Σηκώθηκα όρθια και άρχισα να τρέχω χαλαρά ανάμεσα στα δέντρα.
Προορισμός μου η πιο κοντινή ανθρώπινη αύρα που αισθανόμουν.
Ο στόχος μου ήταν εύκολος.
Μόνος του και απομονωμένος.