Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 52

                                  Κασσάνδρα              

Το σώμα μου είχε παραλύσει. Το μυαλό μου γύριζε με ταχύτητες φωτός... Τα γρανάζια είχαν υπερφορτωθεί! Τα μάτια μου κινιόντουσαν ασταμάτητα προσπαθώντας να κρατηθούν από κάπου... Η Καλυψώ ήταν δίπλα μου. Η αύρα της άρχισε να σκοτεινιάζει... Τα μάτια μου εστίασαν πάνω της! Το μυαλό μου κλείδωσε! Τα γρανάζια άρχισαν επιτέλους να κυλούν ομαλά... Η αύρες γύρω μου έγιναν φωτεινότερες!

Ενέργεια των συντρόφων μου γέμισε το σώμα μου

Οι τέσσερις ιπτάμενες μηχανές βρισκόντουσαν, αρκετά ψηλότερα μας, δίπλα δίπλα διατηρώντας σταθερότητα

Το γιγάντιο πλάσμα μπροστά μας κρατούσε ακόμα την ακτίνα που μας σκέπαζε

Η ακτίνα!

Αυτό ήταν!

Η αδυναμία της παγίδας!

Άρχισα να ουρλιάζω σαν τρελή στην ενδοεπικοινωνία! Η Ιφιγένεια γύρισε και με κοίταξε. Μετά γύρισε και κοίταξε το πέμπτο νησί. Βουτιά στον αέρα ακολούθησε αφήνοντας την μηχανή της! Τα κύτταρα του σώματος της άλλαζαν! Οι μύες της μεγάλωναν. Το δρεπάνι με την φιδίσια λαβή ενώθηκε με τα χέρια της δίνοντας αιχμηρές λάμες στο πάνω μέρος αυτών. Μεγαλοπρεπή λευκά φτερά αποκαλυφτήκαν και διπλώθηκαν κατευθείαν πάνω της προσθέτοντας στην νέα σωματοδομή το απόλυτο αεροδυναμικό σχήμα!  Όλο το νέο σχήμα της καλύφτηκε με ένα ματωμένο πύρινο πέπλο και η ταχύτητα που ανέπτυξε ήταν απερίγραπτη!!!

Με αυτή την ταχύτητα θα ήταν αδύνατο να σταματήσει σκέφτηκα και συνειδητοποίησα τι έκανε!

Άρχισα να ουρλιάζω δυνατότερα από πριν!

Η Ιφιγένεια έπεσε πάνω, στον μεταλλικό στύλο, στο σημείο που ξεκίνησε όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση... Και η ματωμένη αψίδα, μαζί με την αύρα αυτής, έπαψαν απλά να υπάρχουν. Η Ιφιγένεια θυσίασε τον εαυτό της για το καλό όλων μας...