Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 21

Μας απαγόρευαν να παίρνουμε τα όπλα μαζί μας σε ώρες εκτός εξάσκησης και ήδη μου έλειπε το μαχαίρι μου.
Κινιόμουν κατά μήκος του παραθύρου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο σκοτεινό δάσος έξω από αυτό προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου.
Ούτε και ο Ορέστης μπορούσε να κοιμηθεί φυσικά.  Τα μάτια του ήταν στραμμένα πάνω μου όντας ξαπλωμένος πάνω στο κρεβάτι αλλά ήταν φανερό ότι και το δικό του μυαλό ταξίδευε στα ίδια μονοπάτια που ήταν και το δικό μου.

«Από πού λες να προήλθαν;» τον ρώτησα σπάζοντας την ησυχία

«Δεν έχω την παραμικρή ιδέα» απάντησε ειλικρινέστατα

«Είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι έχουν σχέση με εμάς»

«Συμπλήρωσαν το σώμα μας αρμονικά» είπε ο Ορέστης πολύ εύστοχα με ένα ίχνος πικρίας

«Σαν ναρκωτικό...» συμπλήρωσα την φράση του ψιθυρίζοντας

«Αυτό είναι που φοβάμαι... Τι θα γίνει αν βγω εκτός έλεγχου με κάτι που ενισχύει την εσωτερική μου δύναμη;»

«Δεν πρόκειται να ξανασυμβεί ποτέ η αλλαγή και το ξέρεις και εσύ ο ίδιος Ορέστη. Μην βασανίζεσαι χωρίς λόγο» είπα πλησιάζοντας το κρεβάτι. Την επόμενη στιγμή είχα σβήσει τα φώτα και ξάπλωσα δίπλα του απολαμβάνοντας την αίσθηση του γυμνού του σώματος.

                                         ⚡ 🌀 ⚡

Η επόμενη μέρα μας βρήκε στο γυμναστήριο.

Όλοι εξασκούμασταν με όπλα πανομοιότυπα με τα δικά μας σε διάφορες δοκιμασίες ώστε να συνηθίσουμε το βάρος τους.  Όλοι εκτός από την Κασσιόπη φυσικά που κάτι τέτοιο ήταν από την φύση του αδύνατον.

Ο Ορέστης μου επιτιθόταν με τα δύο του αντίγραφα σπαθιά και η τεχνική του ήταν άψογη. Αμυνόμουν κρατώντας ένα μαχαίρι ίδιο αλλά όχι τόσο θανατηφόρο όσο ήταν το δικό μου και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολύ καλή εξάσκηση.

Οι επιθέσεις του ήταν ακριβείς και περίτεχνες· ενισχυμένες με την οργή της αποδοχής ότι δεν θα περνούσε ποτέ τις άμυνες μου και αυτό τον ωθούσε να προσπαθεί όλο και περισσότερο!

Οι ώρες περνούσαν, η εξάσκηση συνεχιζόταν και όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω μας.

Είχε μεσημεριάσει όταν αναγκαστικά σταματήσαμε και κανένας από τους δύο μας δεν είχε εξαντληθεί στο ελάχιστο.

«Αυτός ήταν ο πιο τέλειος τρόπος να ξεκινήσεις την ημέρα σου» τον άκουσα να λέει καθώς μάζευε τα πράγματα του και άρχισα να γελάω. Όντως ήταν