Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 63

                                        Ορέστης              

    "Καταλαβαίνεις ότι συνεχίζοντας την ίδια τακτική δεν έχουμε ελπίδα;" Φώναξε η φωνή μέσα μου για πρώτη φορά γεμάτη αγωνία! Η λευκή σκιά εξαπέλυε ανελέητα την μία επίθεση μετά την άλλη. Το σπαθί έτρεμε στα χέρια μου
    "Και τι πρέπει να κάνω;" τσίριξα με το μυαλό μου μπλοκαρισμένο! Συνεχόμενα βήματα πίσω με άδειαζαν από ιδέες! Αίματα έμεναν στο διάβα μου σαν ίχνη
    "Ορέστη, σύνελθε!" Φώναξε και αυτός στον ίδιο τόνο... "Δεν είσαι εσύ αυτός..."
    "Γνωρίζει κάθε μου κίνηση. Διαβάζει κάθε μου σκέψη! Είναι σαν να παλεύω με τον εαυτό μου!" ξεφώνισα μέσα μου νιώθοντας ότι λέω τα αυτονόητα σε κάποιον πολύ χαζό και η σκιά συνέχιζε να χορεύει γύρω μου με την ομίχλη να συμβάλει στο αιώνιο παραλήρημα

   "Αν γνωρίζει κάθε κίνηση που έχεις διδαχτεί μέχρι τώρα τότε γιατί δεν δοκιμάζεις κάτι καινούργιο;" Είπε και τα πάντα πάγωσαν

   "Τι εννοείς;" ρώτησα σαστισμένος

   "Ορέστη είσαι η πιο τέλεια φονική μηχανή που έχει πατήσει ποτέ σε αυτό τον πλανήτη... Το σώμα σου είναι σχεδιασμένο για να μπορεί να κάνει τα πάντα. Απλά άστο να δουλέψει μόνο του!" είπε απαλά λες και μιλούσε σε μικρό παιδί... Ίσως αυτό ήμουν κατά βάθος... Ο χρόνος ξεκόλλησε. Η σκιά επιτέθηκε ξανά!

   "Τι πρέπει να κάνω" ρώτησα αποκρούοντας τα σπαθιά άλλη μια φορά με δυσκολία

   "Όλοι σας, και οι είκοσι τέσσερις, έχετε απαράμιλλη τεχνική αλλά είστε πολύ εγωιστές για να την εμπιστευτείτε... Πρέπει να αφήσεις αυτά που έχεις διδαχτεί να δουλέψουν από μόνα τους συνάδελφε! Καθάρισε το μυαλό σου και εμπιστεύσου τα αντανακλαστικά σου!"  Τα μάτια μου εστίασαν στον αντίπαλο απέναντι μου και κοιτούσαν μόνο αυτόν. Τα θα και τα πρέπει έσβησαν από τις σκέψεις μου. Τα σπαθιά του κινήθηκαν ελάχιστα. Η λάμα μου ήταν ήδη σε τροχιά άμυνας. Οι δικές του λάμες συνέχισαν την κίνηση που είχαν ξεκινήσει αλλά βρήκαν εμπόδιο πριν προλάβουν να την ολοκληρώσουν. Το ελεύθερο χέρι μου τον βρήκε με τον αγκώνα στο πρόσωπο κάνοντας την μάσκα κομμάτια! Εκτελώντας την τεχνική με απίστευτη ακρίβεια βρέθηκα πίσω του με τα χέρια μου να γραπώνουν τον λαιμό του! Τα σπαθιά του έπεσαν στο έδαφος και το κρύο μέταλλο της δικής μου λάμας ακουμπούσε το δέρμα του διψώντας για αίμα

   "Αυτό είναι! Για αυτό ακριβώς το πράγμα μιλούσα!!!" φώναζε όλο έξαψη ο συγκάτοικος του κορμιού μου