Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 26

-Θα έπρεπε να ήμουν εκεί! Αναφώνησα

- Δεν θα πρόσφερες καμία βοήθεια... Όχι τουλάχιστον με αυτόν τον χτυπημένο ώμο

-Μα...

- Είχα πάρει μαζί μου την καλύτερη δυνατή ομάδα που θα μπορούσα να έχω Ηλέκτρα και παρόλα αυτά η Α817 κατάφερε να ξεφύγει. Οι κινήσεις αυτής και της ομάδας της ήταν ακριβείς και προμελετημένες... έλεγε ο κύριος Βουράκης θυμωμένος Απ' ότι φαίνεται αυτή την φορά ο εχθρός είναι εντός των τειχών της αυτοκρατορίας!  Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί από εδώ και πέρα

-Γι αυτό δεν πρόκειται να με αφήσετε ποτέ ξανά πίσω! Φώναξα νευριασμένη και κατευθείαν  χαιρέτησα και έφυγα από την αίθουσα μη δίνοντας του περιθώρια να απαντήσει

                                                                     ⚡ 🌀 ⚡

Μπήκα στο δωμάτιο κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω μου «Έχουν χάσει το μυαλό τους» φώναξα στον Ορέστη που καθόταν πάνω στο τραπέζι έχοντας ένα βιβλίο στα χέρια του «Τι παραπάνω θα έκανα αν ήμουν εκεί... τόλμησαν και ρώτησαν! Σίγουρα πολλά περισσότερα απ' ότι έκαναν αυτοί!»

«Έλα εδώ» τον άκουσα να λέει κλείνοντας το βιβλίο και αφήνοντας το στο πλάι

Περπάτησα ως εκεί παραμέρισα την καρέκλα που ήταν μπροστά του και στάθηκα σε απόσταση αναπνοής από αυτόν

«Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται να θυμώνουμε για κάτι που έγινε... Το μέλλον όμως! Σίγουρα μπορούμε να το αλλάξουμε!» τελείωσε την φράση του που κύλισε σαν γάργαρο νερό μέσα μου και με τράβηξε πάνω του φιλώντας με

                                                                     ⚡ 🌀 ⚡

Κάθε στίγμα της Α817 είχε χαθεί για τα καλά. Ήταν λες και η Κασσάνδρα και η ομάδα της είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης. Αναμέναμε και ανυπομονούσαμε για το επόμενο χτύπημα αλλά αυτό απλά δεν ερχόταν... Η Ουράνια κατά τα άλλα γέμιζε από χαρά και ζωή. Μας άφηναν να την επισκεπτόμαστε και εμείς που και πού. Τέτοιες άδειες από την σχολή ερχόντουσαν αναπάντεχα μια φορά στο τόσο με ώρες ελευθερίας να πηγαίνουμε όπου θέλουμε και να κάνουμε ότι μας ευχαριστεί και ήταν πάντα καλοδεχούμενες! Βέβαια ερχόντουσαν με αυστηρούς κανόνες και ιδιαίτερη προσοχή διότι η παρουσία μας μπορούσε εύκολα να τρομοκρατήσει τους φιλήσυχους πολίτες. Υπακούγαμε και αντιλαμβανόμασταν τον κίνδυνο

Κάπου εκεί ήταν όταν κατασκευάστηκε και το σύγχρονο κολοσσιαίο σε αυτή την πόλη. Ήταν η μεγαλύτερη και ομορφότερη αρένα που δημιουργήθηκε ποτέ! Οικοδόμημα - αποκάλυψη της νέας αυτοκρατορίας με πολλαπλούς συμβολισμούς!

Ο κύριος Βουράκης και ο κύριος Στέργιου μας έκαναν ξενάγηση σε αυτό όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του διδάσκοντας και στους 22 την υψηλή σημασία του σκοπού που θα εξυπηρετούσε και τον τρόπο που θα έπρεπε να αντιμετωπίζαμε τις δημόσιες εκτελέσεις που θα αναλαμβάναμε να φέρουμε εις πέρας... Συμφωνούσα απόλυτα μαζί τους