Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

κεφάλαιο 27

                                                        Περσέας            

-Δεν θα καταφέρετε να μας φιμώσετε εκτελώντας συναγωνιστές μας... έλεγε πίσω μου ο Αποστόλης-παρουσιαστής, του αποψινού προγράμματος, προς όλο τον κόσμο με έμφαση καθώς έβγαινα από τον χώρο μετάδοσης. Έβρεχε κοντά στις δύο ημέρες ασταμάτητα. Βροχή σταθερή μέτριας συχνότητας, σαν ευλογία, χωρίς μεταβολές. Ούτε πολύ δυνατή ούτε και σιγανή
«Περίμενε...» φώναζε η Ανδρομέδα που με κυνηγούσε από πίσω στο ηλιοβασίλεμα

«Δεν αντέχω άλλο εκεί μέσα... Η ατμόσφαιρα με πνίγει. Όλη αυτή η κατάσταση έχει κάνει τα νεύρα μου τεντωμένες χορδές έτοιμες να παίξουν μουσική» φώναξα και εγώ με ένταση. Ίσως η βροχή... Ίσως τα ηλεκτρισμένα χρώματα στον ουρανό... Στην πραγματικότητα δεν ήθελα να φωνάξω... Δεν μου έφταιγε σε τίποτα αυτή

«Ωραία παρομοίωση Πέρσι! Αλλά ναι, όλοι κάπως έτσι νιώθουμε... Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε την αυτοκρατορία να πονέσει λίγο...» είπε η Ανδρομέδα λιγάκι σοβαρά μη δίνοντας σημασία στον τόνο της φωνής μου και η διάθεση μου αμέσως έφτιαξε

«Οι δύο μας σαν τον παλιό καλό καιρό!» φώναξα νιώθοντας ζεστασιά να κυλάει μέσα μου ξανά μετά από μέρες παρά το παγωμένο νερό που έτρεχε σαν ανοιχτή βρύση πάνω μου

«Μυστική επιχείρηση με λίγη σοβαρή ζημία;» ρώτησε αυτή με τα μάτια της να γυαλίζουν επικίνδυνα

«Ναι θα μπορούσαμε. Άλλα μετά θα πρέπει να υποστούμε α νεύρα της Κασσάνδρας και με το δίκιο της... θα της χαλάσουμε ότι έχει σχεδιάσει μέχρι τώρα» τελείωσα την φράση-σκέψη μου επανερχόμενος στην πραγματικότητα με θλίψη

«Οπότε υπομονή μερικές ημέρες ακόμα...»

«Προς το παρόν όμως μπορούμε να διασκεδάσουμε σε αυτόν τον υπέροχο καιρό» είπα και έβγαλα την μπλούζα μου. Κατευθείαν τα φτερά μου απλώθηκαν προς τα πίσω με δύναμη

«Ω ναι! Υπέροχη ιδέα» φώναξε η Ανδρομέδα και δύο μεγαλοπρεπείς λευκές με καφέ αποχρώσεις φτερούγες ξεδιπλώθηκαν! Το ύφασμα που κάλυπτε το στήθος της ήταν ειδικά σχεδιασμένο για αυτές τις περιπτώσεις, οπότε και έμεινε στην θέση του. Τα φτερά της τινάχτηκαν με ένταση το νερό γύρω μας και φύγαμε. Δεν χρειαζόταν να ειδοποιήσουμε κανέναν. Η Καλυψώ θα αντιλαμβανόταν αμέσως ότι απομακρυνόμασταν από την βάση

                                                      Ανδρομέδα             

Η βροχή μας είχε κάνει να τα ξεχάσουμε όλα προσωρινά
Κολυμπούσαμε στο αέρα εκστασιασμένοι δίπλα δίπλα, τις περισσότερες φορές... Οι συνεχόμενες περιστροφές μου στον αέρα με έκαναν να απομακρύνομαι συνεχώς... Βέβαια το υπέροχο, γυμνό, από την μέση και πάνω, σώμα του δεν με άφηνε πολύ σε ησυχία με αποτέλεσμα να επιστρέφω γρήγορα δίπλα του. Η αίσθηση του νερού πάνω στο σώμα μου ήταν μοναδική! Συνεχόμενη δυνατή βροχή, χωρίς αέρα και άλλους ήχους να σπάνε την απόλαυση

Ο Περσέας ανέβηκε προς τα πάνω και εισχώρησε στα σύννεφα. Τον ακολούθησα χαρούμενη ώσπου τον έχασα από τα μάτια μου

Ανέπτυξα ταχύτητα και έσπασα το πρώτο φράγμα του λευκού πέπλου

Η νέα αίσθηση ήταν απερίγραπτη

Τα φτερά μου έπλεαν μέσα σε λευκή θάλασσα

Ένιωθα ότι ήμουν ψάρι

Τα φορτισμένα πυκνά σύννεφα έκαναν το σώμα μου να εκραγεί από ενέργεια

Το μυαλό μου άδειασε

Ένιωσα τα φτερά μου να μεγαλώνουν

Το φίδι ξύπνησε

Άνοιξε το στόμα του και σύριξε

Η διχαλωτή γλώσσα του επεκτεινόταν προς τα έξω και άρχισε να τυλίγετε γύρω από το δέρμα μου καταλήγοντας στα χέρια μου

Μετατράπηκε σε μέταλλο

Μέταλλο με ασημί χρώμα

Στο αριστερό μου χέρι σχηματίστηκε ο αγαπημένος μου λογχοπέλεκυς

Το φίδι είχε αφαιρεθεί από την λαβή του

Ένιωσα ένα μάτι να ανοίγει πάνω από τα δικά μου και ο κόσμος εξεράγει!  Χρώματα, εικόνες, συναισθήματα και άγνωστες σκέψεις βομβάρδισαν το είναι μου!  Τα έχασα...   Ούρλιαζα!  Άρχισα να πέφτω...   Όλα έγιναν λευκά!  Έπεφτα...  Δεν μπορούσα να ελέγξω τα φτερά μου!   Η πανοπλία με παρέσερνε ευθεία προς τα κάτω σαν βαρίδι...  Και η ταχύτητα αυξανόταν
Με την άκρη των έβλεπα τον Περσέα που προσπαθούσε να με φτάσει έχοντας κάνει βουτιά θανάτου με τα φτερά κλειστά.  Το πρόσωπο του ήταν τρομοκρατημένο...  Ήταν πολύ μακριά

Το έδαφος απείχε μόλις 40 μέτρα

Είχα σταματήσει να ουρλιάζω

Είχα αποδεχτεί την μοίρα μου

Τα πάντα έσβησαν για άλλη μια φορά

Το τρίτο μου μάτι άνοιξε απότομα!  Ένιωσα την οργή του...  Τα τεράστια ολόλευκα φτερά που δεν ήταν δικά μου ανοιγόκλεισαν απότομα. Νερό τινάχτηκε σχηματίζοντας στεγνό κύκλο γύρω μου. Η πτώση επιβραδύνθηκε. Άπλωσα τα πόδια μου και πάτησα στο έδαφος. Ο Περσέας ανοίγοντας και αυτός τα φτερά του τελευταία στιγμή έκανε το ίδιο. Έπεσε πάνω μου αγκαλιάζοντας με. Δεν ένιωσα το σώμα του. Η μεταλλική πανοπλία κάλυπτε ακόμα το δικό μου