Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

**Bonus chapter: Κεφάλαιο 78

Η άμμος
Ο ήλιος
Η θάλασσα
Η καλή παρέα
Το όνειρο

«Τελικά, τα καταφέρατε. Απίστευτο μου φαίνεται!»

«Γιατί απίστευτο κύριε Πάρη;»

«Μα πώς να μην είναι; Ιππομένη σοβαρέψου... Δεκαεπτά απέναντι σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία! Και μάλιστα συμπεριλαμβανομένων και δύο θεών»

«Όσο εσύ καθόσουν σε πουπουλένια μαξιλάρια και τα έξυνες sorry κιόλας συνάδελφε»

«Ισχύει...»

«Πάντως, η μεγαλύτερη μάχη τελικά που δώσαμε ήταν απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς...»

«Αυτό που δεν μπόρεσα να κάνω εγώ» ψιθύρισε ο Πάρης την ώρα που η Αταλάντη και η Καλυψώ έβγαιναν από το νερό, με τις σταγόνες να γυαλίζουν στα δέρματα τους κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό. Κρίμα που ο Ορέστης και η Ηλέκτρα το έχαναν αυτό

⭐♦♦♦♦♦♦♦♦♦⭐

«Βλέπετε όλες αυτές τις σωλήνες στην αίθουσα; Ετοιμάζω 100% βιολογικό, εναέριο, φυτώριο ντομάτας σε αυτό το κομμάτι του συγκροτήματος!» Έλεγε η Κασσάνδρα φοβερά ενθουσιασμένη καθώς μας ξεναγούσε στις νέες της εγκαταστάσεις

«Υποθέτω πως βρήκες αυτό που σε γεμίζει» είπα χαρούμενη

«Ένα μικρό λιθαράκι στην ανάπλαση του κόσμου πριγκίπισσα» κλασική Κασσάνδρα

«Και οι τέσσερις τους, πώς τα πάνε;» Ρώτησε ο Ορέστης δείχνοντας τον Τάνταλο που κουβαλούσε κιβώτια, σε άλλο μέρος του τεράστιου θερμοκηπίου, με την μισή φόρμα εργασίας ξεκούμπωτη και δεμένη στην μέση του έχοντας ένα εφαρμοστό κοντομάνικο μπλουζάκι να καλύπτει ελαφρά τους εντυπωσιακούς μύες τους... Εχμ... ναι

«Έχασαν τα όπλα τους μαζί με τα δικά μας και μαζί με αυτά έχασαν και το μυαλό τους... Η εσωτερική επαφή είχε προκληθεί βίαια και η απώλεια ήταν άπειρες φορές πιο επώδυνη από αυτή που νιώσαμε εμείς... Είναι χρέος μου να δημιουργήσω ένα ζεστό και ειρηνικό περιβάλλον για να περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους»

«Την Κασσιόπη δεν είδα καθόλου» αναφώνησα ξαφνιασμένη συνειδητοποιώντας την απουσία της έκπληκτη από το γεγονός το αυτό καθαυτό! Αυτές οι δύο δεν χωρίζανε ποτέ!

«Χα! Αυτή η τρελή έχει βρει την δική της ενασχόληση αυτές τις ημέρες!!!»

⭐♦♦♦♦♦♦♦♦♦⭐