Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 66

                                            Κασσάνδρα              

Το νεκρό ψαράκι είχε κατεδαφιστεί το μισό έξω από το νερό. Ο Κρόνος φιλοξενούσε το άχρηστο σώμα του... Το κλίμα ήταν βαρύ... «Η Ιφιγένεια...» ψιθύρισε σιγανά στην ενδοεπικοινωνία ο Ιππομένης όχι σαν ερώτηση αλλά σαν διαπίστωση

«Διέλυσε την ακτίνα» ένευσα συγκαταβατικά

«Το σώμα της είναι στο πέμπτο νησί» συμπλήρωσε η Καλυψώ και όλοι έφυγαν για εκεί. Μόνο εγώ έμεινα πίσω... Ήξερα πως δεν θα άντεχα να το δω αυτό... Η Κηφέας είχε το άψυχο κορμί της συντρόφου του στα χέρια του. Την τοποθέτησε προσεκτικά στο πολεμικό ατομικό του άρμα και έφυγε μακριά... Όλοι κοιτούσαμε το τραγικό ζευγάρι μέχρι που χάθηκε στον ορίζοντα

-Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μου ψιθύρισα όσο πιο σιγανά μπορούσα σαν φόρος τιμής και διώχνοντας τα μάτια μου από τον ουρανό προσπαθώντας να καθαρίσω τις σκέψεις μου εντόπισα ένα περίεργο φαινόμενο... Η θάλασσα φούσκωνε... Το νερό χυνόταν έξω στην στεριά! «Έχουμε νέους μπελάδες!» Είπα μιλώντας σε όλους και οι συνοδοιπόροι μου υψώθηκαν αμέσως στον αέρα και ενώθηκαν μαζί μου