Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 14

                                                   Κασσάνδρα              

Στρατιώτες κατέβαιναν στο έδαφος και έμπαιναν προσεκτικά στο κτίριο. Κτίριο που ήμασταν δεν ήμασταν δεκαπέντε άτομα παρά τον μεγάλο του χώρο

Όλοι ξεγυμνώσαμε τα όπλα μας και ο Ορέστης έφυγε σαν σίφουνας μπροστά μόνος του... Δεν χρησιμοποιούσε την πανοπλία παρατήρησα. Είχε πάει στο επίπεδο τρία με το μαύρο δέρμα που τον έκανε να νιώθει πιο ελαφρύς και πιο ευκίνητος. Εγώ ανέβασα τον εαυτό μου στο επίπεδο 2 με τα μαστίγια ξεδιπλωμένα και τον ακολούθησα. Εδώ που φτάσαμε μόνο με μετωπική επίθεση και επίδειξη δύναμης θα γλιτώναμε

Η Ηχώ είχε δεθεί πάνω σε μια κολόνα και η Κασσιόπη άρχισε να σπέρνει τον τρόμο από κάτω μας. Η Αταλάντη σκότωνε ακαριαία με τα βέλη της ότι κινιόταν. Η Αριάδνη κρατώντας τα στιλέτα της δεν είχε εμπλακεί ακόμα παρά παρέμενε δίπλα στην Αταλάντη και περίμενε υπομονετικά να έρθουν περισσότεροι στρατιώτες μέσα στην αίθουσα για να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Ο Ιππομένης φρόντιζε να μένει σε κοντινή απόσταση και από τις δύο προσέχοντας τες και εξοντώνοντας ότι τολμούσε να τον πλησιάσει. Η Καλυψώ κρατώντας το εντυπωσιακό μεγάλο μαχαίρι της κάλυπτε την Κασσιόπη και αύξανε τον τρόμο

Τρόμος που αυξανόταν συνεχώς και από το πλάσμα που πετούσε μπροστά μου... Τα δύο του σπαθιά του Ορέστη ούρλιαζαν κάνοντας την μέρα νύχτα! Έπεφτε πάνω στους άμοιρους στρατιώτες όπως ένα γεράκι ορμάει στο θήραμα του και τα σπαθιά του θέριζαν ότι ακουμπούσαν! Τα μαστίγια μου αποτελείωναν ότι άφηνε πίσω του

Άμοιροι στρατιώτες που συνέχιζαν να κατεβαίνουν από τα ιπτάμενα φρούρια ψιλά

Οι έξι φίλοι - ακόλουθοι μου συνέχιζαν να μας υποστηρίζουν με τα πυροβόλα τους από πίσω μας. Έκαναν ότι μπορούσαν με τον λίγο εξοπλισμό που είχαν

Η Κασσιόπη με την Καλυψώ είχαν βγει τώρα στον προαύλιο χώρο αντιμετωπίζοντας την ανθρώπινη καταιγίδα κατά μέτωπο. Τα σώματα τους ήταν κυριολεκτικά βαμμένα στο αίμα! Όχι το δικό τους αίμα...

Η Αταλάντη με την Αριάδνη και τον Ιππομένη ήταν μπροστά στην μεγάλη είσοδο. Η Αριάδνη έφτιαχνε συνεχώς μπλε δαχτυλίδια ενέργειας που παρέλυαν ότι ακουμπούσαν! Πανέμορφα κοιτώντας τα από ψιλά και θανατηφόρα συνάμα διότι τα στιλέτα της και το μεγάλο σπαθί του Ιππομένη  αποτελείωναν αυτούς που είχαν επηρεαστεί σε δευτερόλεπτα συνεργαζόμενα άψογα. Ταυτόχρονα η Αταλάντη συνέχιζε να εξαπολύει μαύρα θανατηφόρα βέλη παντού δημιουργώντας συνεχώς καινούργια από το μηδέν! Κάτι που έβλεπα να κάνει για πρώτη φορά

Και αυτή ήταν η πρώτη φορά που η καρδιά μου τόλμησε να πάρει θάρρος... Εμείς οι επτά δείχναμε αήττητοι! Δύο αγγίζαμε το όνειρο. Φανταζόμουν ήδη τι θα γινόταν όταν εκπαίδευα και τους υπόλοιπους πέντε!

Άφησα τις ονειροπολήσεις και πέταξα βιαστικά μπροστά φθάνοντας τον Ορέστη που είχε κατέβει ξανά στο έδαφος δημιουργώντας φονικό τυφώνα με τις λεπίδες του. Αμέσως εμπλάκηκα με την ομάδα που επιχειρούσε να τον κυκλώσει και όλοι έπεσαν στο έδαφος άψυχοι. Το ένα μου μαστίγιο σηκώθηκε στον αέρα και χτύπησε απαλά τον Ορέστη στην πλάτη που δεν με είχε δει ως τώρα. Τα άγρια μάτια του με κοίταξαν με απορία. Του έδειξα τα φρούρια από πάνω μας και αμέσως συμφώνησε γελώντας. Είχε έρθει η ώρα να κάνουμε λίγη φασαρία!

Ξεχυθήκαμε και οι δύο μπροστά σαν αστραπές! Το δέρμα μου είχε γίνει κατάμαυρο έχοντας ανέβει στο τρίτο στάδιο μεταμόρφωσης.
Ο Ορέστης όρμησε μέσα στο ένα στρατιωτικό γιγάντιο όχημα και εγώ μπήκα το επόμενο... Δεν κατάλαβαν τι τους χτύπησε! Τα μαστίγια μου δούλευαν συνεχώς χύνοντας δηλητήριο σε ότι ακουμπούσαν. Στρατιώτες έπεφταν ακαριαία νεκροί! Το πρώτο επίπεδο άδειασε έχοντας γεμίσει τρύπες από σφαίρες και πτώματα... Σφαίρες που φυσικά δεν βρήκαν τον στόχο τους και πτώματα που ήταν πέρα για πέρα νεκρά.
Τα φτερά μου μαζεύτηκαν και προχώρησα στο μπροστινό μέρος μιας και οι διάδρομοι εδώ ήταν στενότεροι. Το σώμα μου παρέμενε στο ίδια μαύρη απόχρωση με όλη την ενέργεια που είχε απελευθερωθεί μέσα του.
Έφτασα στο πιλοτήριο σχετικά εύκολα και αποτελείωσα τις τρεις ανθρώπινες ψυχές που κουμάνταραν αυτό. Αμέσως μετά τα μαστίγια – φίδια μου άνοιξαν μια τεράστια τρύπα μπροστά μου και χίμηξα έξω ανοίγοντας τα φτερά μου στην πλήρη τους διάσταση χαρούμενα. Το ιπτάμενο ψεύτικο φρούριο πίσω μου έπεφτε ανάμεσα σε ξερά δέντρα τυλίγοντας κατευθείαν στις φλόγες ότι υπήρχε γύρω του

Την ίδια στιγμή έβγαινε και ο Ορέστης από το δικό του φρούριο χαρούμενος γεμάτος έξαψη και με ένα νεύμα ορμήσαμε στα επόμενα δύο! Διαδικασία που διήρκεσε περίπου 30 λεπτά... Διότι 30 λεπτά μετά και τα δέκα πανίσχυρα οχήματα της αυτοκρατορίας είχαν γίνει συντρίμμια στο έδαφος... Έδαφος που είχε γεμίσει πτώματα μιας και οι από κάτω εξολόθρευαν τώρα τους τελευταίους εναπομείναντες. Είχαμε κερδίσει αυτή την μάχη υπερβολικά εύκολα σκεφτόμουν όταν ένα παράξενο όχημα εμφανίστηκε από το πουθενά. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι παρόμοιο και δεν μας άφησε να το θαυμάσουμε και πολύ... Προσγειώθηκε κατευθείαν μέσα στην φωτιά. Φωτιά που αμέσως άρχισε να σβήνει. Η θερμοκρασία έπεσε απότομα. Η φωτιά έγινε ατμός και μέσα από το νεφελώδες τοπίο εννέα γνώριμες φιγούρες εμφανίστηκαν...