Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 35

                                                Ορέστης              

Παρακολουθούσα αυτό που εξελισσόταν μπροστά, μέσα στην αρένα, με τον θυμό μου να ανεβαίνει σε εξωφρενικά επίπεδα. Το σώμα μου είχε αλλάξει στην κανονική του μορφή. Τα σπαθιά ήταν ακόμα στα χέρια μου. Τα κρατούσα τόσο σφιχτά που τα νύχια μου μάτωναν το δέρμα μου. Ο Βουράκης δίπλα μου είχε την έκφραση του τρελού! Γελούσε συνεχώς! Ευχαριστιόταν αυτό που έβλεπε... "Αγαπημένε μου μαθητή" είχε πει κάνοντας τα νεύρα μου να χτυπήσουν κόκκινο από την αρχή.     Η Κασσάνδρα πληγώθηκε     Το ένα μαστίγιο κόπηκε στα δύο...  «Αναμενόμενο! Μπράβο κορίτσι μου»  είχε φωνάξει το πραγματικό τέρας εδώ μέσα.  Ένιωσα κάτι απίστευτα δυνατό
Οι παλμοί της καρδιάς μου ήχησαν σαν τύμπανα μέσα μου
Εκρήξεις μέσα από το δέρμα μου

Η πτυσσόμενη εξέδρα άρχισε να κινείτε χωρίς κανένας από τους δύο μας να μετακινείτε

Βυθιζόταν σταδιακά

Κανένας δεν ξέφευγε από τον νόμο της βαρύτητας

Ο Βουράκης είχε γυρίσει και με κοιτούσε

Το σώμα μου άλλαζε
  Το δέρμα μου πήρε την συνηθισμένη μαύρη του απόχρωση μόνο που η πανοπλία δεν εμφανίστηκε
  Η ουρά απλώθηκε πίσω μου χτυπώντας το συνθετικό υλικό της πλατφόρμας. Πλατφόρμα που υπέκυπτε κάτω από το νέο βάρος μου. Η πτώση της σταμάτησε όταν εφάρμοσε στο υψηλότερο επίπεδο καθισμάτων . Άνθρωποι άνοιγαν χώρο τρέχοντας δεξιά και αριστερά με σκοπό να ξεφύγουν

- Παράτατα Α824 άκουσα τον Βουράκη από κάπου μακριά να λέει Το ενεργειακό πεδίο που καλύπτει την αρένα είναι το πιο ισχυρό μέτρο προστασίας που έχει κατασκευαστεί ποτέ! Δοκιμασμένο σε κάθε μορφή όπλου... Πραγματικά απόρθητο! φώναξε στο τέλος εκστασιασμένος με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά
Ένιωθα το πρόσωπο μου να αλλάζει
 Η οργή
              Η δύναμη
                                Η δίψα
Το οπτικό μου πεδίο εμβάθυνε
 Ακούμπησα με την γλώσσα μου τα δύο δόντια που είχαν μεγαλώσει και ανατρίχιασα! Η αλήθεια είναι ότι και η ίδια η υφή της γεύσης ήταν περίεργη... Χτυπούσε όλες τις αισθήσεις μου σαν να είχε κάτι περισσότερο μέσα της... Δεν κοιτούσα την αρένα διότι αν έστρεφα το βλέμμα μου εκεί θα έβλεπα την Ηλέκτρα πεσμένη στα τέσσερα να σέρνεται. Την ίδια στιγμή ένιωσα κάτι να κυλάει στα μάτια μου. Μάζεψα το υγρό με τα χέρια μου και είδα πως ήταν αίμα! Στο πρόσωπο του στρατηγού Βουράκη ο τρόμος ήταν εμφανής. Η Ηλέκτρα βρισκόταν στον αέρα. Τα δικά μου φτερά δεν είχαν βγει ακόμα. Επιθετόταν σαν αρπακτικό στην τραυματισμένη Κασσάνδρα. Το Μαχαίρι ήταν στραμμένο προς αυτήν. Ούρλιαξα! Μεμβράνες αποκαλύφθηκαν και στις δικές μου αρθρώσεις. Όλο μου το είναι συνταρασσόταν. Εξελισσόταν. Μεταβαλλόταν. Κόκκινη αύρα απλώθηκε γύρω μου και ήταν εμφανής σε όλους. Αύρα σαν περίβλημα του δέρματος μου. Περίβλημα ποτισμένο με αίμα. Αίμα που είχε βγει από το σώμα μου. Γύριζε γύρω μου σαν επέκταση του εαυτού μου και εκτοξεύτηκα προς τα πάνω!

Η πλατφόρμα αναπήδησε πίσω μου και επανήλθε στην αρχική της θέση...     Τα επίπεδα του κτιρίου γινόντουσαν κομμάτια καθώς τα διαπερνούσα όσο πιο γρήγορα μπορούσα!     Το πλήθος ούρλιαζε και αυτό με την σειρά του προσπαθώντας να ξεφύγει από τα κομμάτια -υλικά ανοικοδόμησης- που κατέρρεαν

Τα μάτια μου αντίκρισαν τον συννεφιασμένο ουρανό και η βροχή δεν κατάφερνε να σβήσει την φλόγα μέσα μου

 Έφυγα ακόμα ψηλότερα και ξαφνικά άρχισα να πέφτω!  Η κάθοδος εξελισσόταν με απίστευτο ρυθμό!  Ο αέρας γύρω μου είχε αποκτήσει ηλεκτρισμένες γραμμές.  Τα αυτιά μου είχαν βουλώσει από την πίεση.  Η γλώσσα μου λειτουργούσε μόνη της παίρνοντας γεύση από το ηλεκτρικό φορτίο.  Τα δίδυμα σπαθιά στα χέρια μου είχαν σωπάσει για πρώτη φορά στην ζωή τους.  Η επαφή με το σκληρό υλικό της οροφής ήρθε σαν έκρηξη!  Το κτίριο κυριολεκτικά ισοπεδωνόταν καθώς το ακουμπούσα!  Περνούσα τα επίπεδα προς τα κάτω αυτή την φορά κυριολεκτικά σαν να μην υπήρχαν.  Η κόκκινη αύρα γύρω μου είχε απλωθεί μεταφέροντας την οργή μου προς τα έξω!  Η σύγκρουση με το υποτιθέμενο ισχυρότερο αμυντικό πεδίο που είχε φτιαχτεί ποτέ προκάλεσε κεραυνό!  Το φως απλώθηκε σε όλο το στάδιο και έσβησε σαν να μην υπήρξε...  Όπως και το ενεργειακό πεδίο που απλά εξαφανίστηκε...  Προσέκρουσα στο έδαφος μη μπορώντας να σταματήσω την πτώση μου και θάφτηκα στην άμμο.

Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε
   Λεπτά;
                Ώρες;
                           Ημέρες;
Όλα ήταν στο χάος όταν άνοιξα τα μάτια μου
Σκοτάδι και το βάρος της Γης με πίεζαν
Προσανατολισμός χαμένος στα πρώτα δευτερόλεπτα
Γύρισα το σώμα μου και άρχισα να σκάβω
Η επιφάνεια ήταν αρκετά μακριά
Τα σπαθιά μου ήταν στις θήκες τους
Η λεπτή χρυσή υφή της άμμου ήρθε σαν αγαλλίαση λίγο αργότερα
Το χέρι μου βγήκε έξω και το σώμα μου ακολούθησε

Η Ηλέκτρα στεκόταν όρθια πάνω από την Κασσάνδρα και με κοιτούσε. Στα μάτια της δεν διέκρινα τίποτα
Με ανακούφιση είδα πως η Κασσάνδρα δεν ήταν νεκρή

-Είναι αλήθεια; Ρώτησε η Ηλέκτρα καθώς με πλησίαζε

-Αλήθεια, ποια απ' όλες; Απάντησα με ερώτηση απορημένος

-Μπορείτε να σταματήσετε την έκλειψη;

-Γνωρίζουμε τι την προκάλεσε! Φώναξα με τον θυμό μου να φουντώνει ξανά

-Πώς; Ρώτησε ξανά με μανία αδιαφορώντας

-Η αρχαία πυραμίδα... Το εξαφανισμένο κέντρο του κόσμου... Αλλά μόνο η Κασσάνδρα γνωρίζει τον τρόπο! Είπα καθώς ο Βουράκης έμπαινε στην αρένα μόνος του. Η αύρα του ήταν διαφορετική. Το δεξί του χέρι είχε καλυφτεί με σύμβολα σε διάφορα σχήματα και σχέδια με παράξενες μπλε αποχρώσεις που αλλάζανε συνεχώς. Στο αριστερό κρατούσε ένα πυροβόλο όπλο τελευταίας τεχνολογίας. Τα μάτια του αντανακλούσαν τον θάνατο
   Η Ηλέκτρα δεν τον είδε... Λογικά θα τον ένιωσε... Έφυγε όμως μεταβάλλοντας το σώμα της, σαν σίφουνας, χαμένη μέσα σε σκέψεις