Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 37

Εικόνες προβαλλόντουσαν μπροστά μου. Εικόνες ενός παιδιού από την ημέρα της γέννησης του. Εικόνες και κάτι άλλο απροσδιόριστο που αναδυόταν στην επιφάνεια σιγά σιγά.

Κυνηγητό μέσα σε μια πόλη και οι εικόνες έσβησαν

Το παιδί έδειχνε να διασκεδάζει στις επόμενες. Έδειχνε γαλήνιο τις περισσότερες φορές. Το σκοτάδι μέσα μου, βλέποντας τις εικόνες, ένιωθε ότι το αγαπούσαν σε μια περίοδο της ζωής του χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ την σύνδεση μεταξύ τους.

Γαλήνη, ηρεμία και αγάπη
Μητέρα, πατέρας και ένας αδελφός
Το τελευταίο δεν ξέρω από πού μου ήρθε.  Άρχισα να θυμάμαι έναν ξανθό άγγελο που με φρόντιζε και με πρόσεχε συνέχεια.  Άγγελος ήταν το όνομα του!  Έτσι τον φώναζε συνέχεια η μητέρα μου.  Μητέρα... πώς μπορούσα να την έχω ξεχάσει! Και τον αδελφό μου...  Και τον πατέρα μου...  Και όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους του οικισμού!
Την κυρία Ελένη που είχε τον φούρνο και τις καραμέλες...
Τον κύριο Στάθη και τις φράουλες...
Το χαμόγελο της κυρίας Σταυρούλας...
Ονόματα και πρόσωπα πέρα για πέρα ξεχασμένα

Ο πατέρας μου μας πίεζε σε μαθήματα που ήταν δύσκολα αλλά καταφέρναμε να αντεπεξέλθουμε και εγώ και ο αδελφός μου.

Ο Άγγελος ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από εμένα και το διασκέδαζε υπερβολικά πολύ όλο αυτό. Συνέχεια με πείραζε όταν δεν καταλάβαινα κάτι και γελούσε.

Συχνά όλο το χωριό μαζευόταν και μας θαύμαζε
«Εσένα κοιτάνε»  έλεγε ο πατέρας μου με υπερηφάνεια  «Είσαι πολύ ξεχωριστός Ορέστη»  συνέχιζε να λέει μέσα στις αναμνήσεις που αναδύονταν σταδιακά στο μυαλό μου και αυτό με έκανε να αναρωτιέμαι πώς ήταν δυνατόν να χρησιμοποιεί το ίδιο όνομα που μου είχε δώσει η αυτοκρατορία χρόνια μετά από αυτό

Στρατιωτικά οχήματα στα χρώματα της παρηκμασμένης κυβέρνησης που είχε καταρρεύσει εμφανίστηκαν...

Στρατιώτες, πυροβόλα, σφαίρες, πτώματα, αίμα... σε έναν κυκλώνα εικόνων και αναμνήσεων απόλυτης φρίκης! Τρέχαμε όλοι μαζί να ξεφύγουμε.

Ο πατέρας μου έπεσε

Η μητέρα μου σταμάτησε

Ο πατέρας μου άρχισε να της φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορούσε

Η μητέρα μου κατέβασε το κεφάλι, μας άρπαξε και έφυγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε... Δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπο της