Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 73

                                      Ιππομένης              

Η Ηλέκτρα κατέβηκε δίπλα μας. Οι μεμβράνες του κορμιού της ανέκαμψαν την πτώση και αμέσως μετά μαζεύτηκαν

«Βλέπω πως ούτε και εσύ γλύτωσες την βαρύτητα» είπα διασκεδάζοντας

«Μπα αυτό είναι παιχνιδάκι! Μπορώ να φύγω ότι ώρα θέλω η αλήθεια είναι» δήλωσε χαρούμενα στον ίδιο τόνο που είχα χρησιμοποιήσει και το σώμα της άλλαξε παίρνοντας την ανθρώπινη μορφή του

Ο Αγηγόρας την είχε αγνοήσει.
Συνέχιζε να επιτίθεται αβυσσαλέα στον Περσέα  που τον κρατούσε περιορισμένο -προς το παρόν- χρησιμοποιώντας έξυπνα την χρυσή ασπίδα του.

Ποιο μακριά η Κασσάνδρα γύριζε με τα φίδια-μαστίγια της γύρω από τον γίγαντα με την Καλυψώ και την Κασσιόπη να βοηθάνε την κατάσταση

Στην άλλη άκρη ο Βουράκης ήταν νεκρός!
Η Αταλάντη με τον Ορέστη και τους υπόλοιπους διέσχιζαν τρέχοντας την απόσταση προς την Κασσάνδρα!

«Λοιπόν... Αυτό το πράγμα είναι ο Αγηγόρας;» ρώτησε ήρεμα η Ηλέκτρα δείχνοντας μου την κούκλα -που είχε το σκοτάδι για δέρμα- έχοντας κάνει και αυτή μια γρήγορη σάρωση της κατάστασης

«Μία φτηνή αντιγραφή του Στρατάρχη...» απάντησα αμέσως.  «Ο ίδιος είναι βασικά απλά την προηγούμενη φορά που τον αντιμετωπίσαμε ήταν πολύ πιο τρομακτικός. Τώρα συμπεριφέρεται σαν μαριονέτα χωρίς λειτουργία σκέψης»

«Μάλιστα... Αφήστε τον σε μένα και ενωθείτε με τους υπόλοιπους. Χρειάζονται βοήθεια με τον αντίπαλο τους εκεί κάτω και προσέξτε μην το πάρετε στα αστεία... Εκείνο το πλάσμα είναι πιο επικίνδυνο απ' ότι δείχνει» διέταξε δυνατά ώστε να το ακούσουμε όλοι μας και αμέσως απομακρυνθήκαμε αφήνοντας την μόνη της... «Έχω ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτήν εδώ την καρικατούρα» την άκουσα να ψιθυρίζει μόνο σε εμένα χαμηλώνοντας το κέντρο βάρους της και ξεθηκαρώνοντας το θανατηφόρο μαχαίρι ιεροτελεστικά απολαμβάνοντας την στιγμή θαρρείς