Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 45

                                                      Ηλέκτρα              

   -Εκείνη την φορά που έκανες εισβολή στην πυραμίδα δεν ήταν μόνο για να πάρεις τα όπλα σου έτσι; Ρώτησα την Κασσάνδρα όταν καταφέραμε να απομονωθούμε

Έτρεχε συνεχώς από τότε που γύρισαν... Προσπαθούσε να καλύψει τα πάντα καταναλώνοντας όσο το δυνατόν μικρότερο χρόνο. Η φυγή του Αγηγόρα της είχε στοιχίσει... Της είχε στοιχίσει υπερβολικά

  -Όχι... Η αποστολή είχε δύο κομμάτια και απέτυχα οικτρά στο ένα...
  -Το φως μέσα στο πηγάδι είχες στόχο!
  -Ναι
  -Ήξερες τι είναι;
  -Η αλήθεια είναι πως όχι... Κανένας εκτός από λίγους και έμπιστους δεν γνωρίζει... Η Αυτοκρατορία ξέρει να κρύβει καλά τα μυστικά. Ο Αίγισθος_Α801 είχε πιάσει μερικές σκέψεις και μου τις εμπιστεύτηκε προσωπικά... φοβόταν να τις καταγράψει στο ημερολόγιό του

-Ο Α801 φοβόταν; Ρώτησα αμέσως ξαφνισμένη!

  -χαχα ακούγετε παράξενο έτσι; Και όμως ο Αίγισθος διάβασε σκόρπιες λέξεις για κάτι μεγάλο που ετοιμαζόταν και τρομοκρατήθηκε! Αυτοί που το σχεδίαζαν ήταν το ίδιο τρομοκρατημένοι επίσης μου είπε... Μέσα στο μυαλό του υπευθύνου τότε για εμάς Βουράκη είδε τα φίδια. Το άγχος δεν άφηνε τον πρώην καθηγητή μας να σκεφτεί κάτι άλλο! Είδε τις αναμετρήσεις που μας έβαλαν να κάνουμε και ήξερε ότι το καλύτερο ζευγάρι ανάμεσα μας θα δοκίμαζε πρώτο την δύναμη. Γνώριζε ότι η αποτυχία ισούτο με θάνατο... Αυτό ήταν το ένα κομμάτι που τον έκανε να φύγει

-Υπάρχει και άλλος σοβαρός λόγος;

   -Διάβασες στις εκτυπωμένες σελίδες που σας έδωσα τότε για τα ζευγάρια... Τα πειράματα από τότε που γεννηθήκαμε... Τους αγώνες αυτούς καθ' αυτούς... Τα άντεξε όλα και τα σκάλιζε όσο πιο πολύ μπορούσε. Ήταν έτοιμος να μιλήσει σε εσένα όταν εκτέθηκε!

-Σε εμένα; Γιατί εμένα;

   -Συγνώμη πριγκίπισσα που με αναγκάζεις να στο πω αυτό...  άρχισε να λέει η Κασσάνδρα με ένα χαρούμενο πονηρό ύφος  ...Αλλά είσαι πολύ μονοδιάστατη. Το μυαλό σου δουλεύει προς μία κατεύθυνση μόνο,  συμπλήρωσε και άρχισα να γελάω.  Ο Αίγισθος ήξερε ότι αν η λογική του κατάφερνε να διαπεράσει τις άμυνες σου θα κέρδιζε έναν αιώνιο σύμμαχο! Υπέρμαχο της δικαιοσύνης σε αποκαλούσε.  Ψυχή και σώμα να κινείται στον μόνο δρόμο που νομίζει ότι διακρίνει καθαρά...

-Με κολακεύεις και τις ίδια στιγμή ξύνεις τις ανοιχτές πληγές μου...  Έχω φερθεί απίστευτα ανόητα μέχρι τώρα... ολοκλήρωσα σοβαρεύοντας

  -Υπάρχει όσος χρόνος θες για εξιλέωση Ηλέκτρα. Αυτό που κάνουμε εδώ ξεπερνάει κάθε προσωπικό εγωισμό και άσκοπες διαμάχες...  Απαιτεί την συνεργασία όλων μας! Συμπλήρωσε στο τέλος και χάθηκε κάπου... Κάπου που μόνο αυτή γνώριζε

-Και γιατί ο Α801 ποτέ δεν μας πλησίασε; Ρώτησα απαλά επαναφέροντας την

   -Ήταν έτοιμος να το κάνει όταν ένιωσε την παρουσία μιας δύναμης... Δύναμη αρχαία και παράξενη την περιέγραψε.  Δεν είχε σοφία, αλλά μια τεράστια δίψα για εξουσία και καταστροφή

-Τους δίδυμους!

   -Δεν ξέρω αλλά ότι και να ήταν τον κατάλαβε! Παρακολουθούσαν κάθε του κίνηση και αυτό τον έκανε να εξαφανιστεί όσο πιο γρήγορα μπορούσε... Έψαχνε έναν τρόπο να πολεμήσει μόνος του... Δεν συνειδητοποίησε πόσο βαθύ ήταν αυτό εδώ...

-Γι' αυτό έφυγες και εσύ;

   -Για εντελώς διαφορετικούς λόγους...  Η ματαιότητα αυτού που κάναμε...  Η Γη καταστρεφόταν και εμείς το παίζαμε καλά στρατιωτάκια...  Βοηθούσαμε μάλιστα στην καταστροφή!  Η Αυτοκρατορία που πήρε την εξουσία τότε έδειξε ότι είχε δημιουργηθεί για να ανοίξει μεγαλύτερες πληγές σε έναν πλανήτη που ήδη αιμορραγούσε από μόνος του...  Στην αρχή δεν είχα ιδέα.  Η επίσκεψη μου στο πηγάδι ήταν απλή εικασία από σκόρπια λόγια που ο Αίγισθος έλεγε.  Πολύ αργότερα βρήκα αυτό εδώ...  Είπε και ξεδίπλωσε ένα γράμμα από την τσέπη της δίνοντας μου το  ...Τότε συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ευκαιρία είχα χάσει...
Πήρα το χαρτί στα χέρια μου και άρχισα να το διαβάζω... Ήταν εντυπωσιακά καλογραμμένο. Κομμάτια του πάζλ έμπαιναν στην θέση τους. Πειράματα σε κάτι έξω από το φάσμα των γνώσεων μας, κατάσταση που έφυγε εκτός ελέγχου. Αποσιώπηση όσων συμμετείχαν. Τροπή σε φυγή. Καταδίωξη, θάνατος... Και στο μυαλό μου συνδέθηκαν όλα αρμονικά με τον Ορέστη!
   -Λίγο καιρό αργότερα γνώρισα και αυτόν που το είχε γράψει.  Συμπλήρωσε και το κομμάτι των αναμνήσεων συνδέθηκε και αυτό!

-Έτσι εξηγούνται όλα... Τι να είναι αυτό που ψάχνουμε όμως; Αναρωτήθηκα και η Κασσάνδρα είχε απάντηση και σε αυτό!

  -Η Ανδρομέδα το είδε σε όραμα όταν θεράπευε τον Ορέστη. Ανάφερε ότι το πλάσμα που είχε κυριεύσει το σώμα του. Την καθοδήγησε και της έδειξε ένα πετράδι που χωρούσε μέσα στην παλάμη της. Η Ανδρομέδα είπε ότι το φως του πηγαδιού έβγαινε από αυτό!

-Μάλιστα... Οπότε το σχέδιο είναι προφανές

  -Ποιο προφανέστατο δεν γίνεται! Τυχαία ή μη, η Αυτοκρατορία το προκάλεσε! Η Αυτοκρατορία θα πληρώσει! Φώναξε έντονα η Κασσάνδρα και κεφάλια γύρισαν κοιτάζοντας μας έντονα απορημένα

-Μόνο ένα έχω να πω πάνω σε αυτό αδελφούλα... Θαυμάζω την εκφραστικότητα του προσώπου σου! Ολοκλήρωσα την φράση-σκέψη μου και άρχισα να γελάω εγκάρδια αποβάλλοντας όλη την αρνητική ενέργεια που κυλούσε μέσα στο σώμα μου χρόνια τώρα