Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Κεφάλαιο 19

                                  Αντιγόνη                                  

Ο Περσέας και η Ανδρομέδα αποχώρησαν
Ο κύριος Βουράκης ήταν εξαφανισμένος
Ο κύριος Στέργιου ανήμπορος να κάνει κάτι
Η Ηλέκτρα βρισκόταν στον κόσμο της
Ο Τάνταλος και όλοι οι υπόλοιποι περιφερόντουσαν με σκυμμένα τα κεφάλια...  Γενικά όλη η ομάδα είχε χάσει τον δρόμο της
Μας είχε στοιχίσει η τελευταία ήτα όσο και αν δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε...

Ο Θόας ήρθε και κάθισε αθόρυβα δίπλα μου. Τα μάτια του πλανήθηκαν προς τα κάτω. Κοιτούσε το δάσος
Κοιτούσε το χάος
«Το ήξερα ότι θα σε έβρισκα εδώ» είπε μετά από λίγο σπάζοντας την σιωπή

«Η οροφή της σχολής ήταν πάντα το αγαπημένο μου μέρος!» δήλωσα κάτι που ήδη γνώριζε

«Έχει κάτι ιδιαίτερο όντως» είπε συναινώντας μαζί μου

«Το ήξερες ότι σύμφωνα με το ημερολόγιο θα έπρεπε να έχουμε πανσέληνο σήμερα;»

«Και τι, προσπαθείς να φανταστείς πως θα ήταν;» ρώτησε έκπληκτος

«Πολλά προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν αν...  Θόα» είπα επιπλήττοντας τον

«Μην το κουράζεις Αντιγόνη...  Με τα "αν" δεν φτιάχνεις πραγματικότητες»

«Και ποια είναι η πραγματικότητα;» ρώτησα σιγανά φοβούμενη θαρρείς την ίδια μου την φωνή...

«Πραγματικότητα...» ψιθύρισε ο Θόας με βαθύ αναστεναγμό  «Πραγματικότητα είναι ότι ζούμε σε μια επίγεια κόλαση Αντιγόνη» είπε τελειώνοντας την φράση του παραδομένος στις ίδιες του τις σκέψεις...

Τα βλέμματα μας απλώθηκαν στα ξερά δέντρα
Κάτω από τους γυμνούς λόφους
Μέσα στο σκοτάδι
Στην απόλυτη ησυχία

Παρέα με όλους τους δαίμονες που κατέτρωγαν τις ψυχές μας...