Οδεύοντας προς την τρίτη Ιουνίου [Ολοκληρωμένο]

Αναμνήσεις ~ 30

Ξεγύμνωσα το σπαθί μου σέρνοντας το πίσω από την πλάτη μου.
Παρόλο το μέγεθός του δεν ένιωθα καθόλου το βάρος του στα χέρια μου, παρά μόνο την χαρά και την έξαψη του να χειρίζομαι ένα τέτοιο όπλο!

Ο αντίπαλός μου είχε σηκώσει έναν τεράστιο πέλεκυ από την ξύλινη εξέδρα και χαμογελούσε.

Η εξέδρα χάθηκε κάτω από το έδαφος και το πλήθος και το πλήθος ούρλιαζε σαν συγχορδία περιμένοντας το αίμα...

«Έλα να δούμε από τι είσαι φτιαγμένος μικρέ!» φώναξε αυτάρεσκα ο κρατούμενος και χτύπησε την λαβή του πέλεκυ στο έδαφος με δύναμη κρατώντας τον από τις λάμες.
Το γιγάντιο σώμα του με τις φαρδιές πλάτες έδενε αρμονικά με το όπλο που είχε διαλέξει και έδινε ένα εντυπωσιακό θέαμα! Τον έκανα γύρω στα 45 με 50 με τα μαλλιά του καστανά με λίγες λευκές τρίχες και κοντοκουρεμένα. Δεν είχε ίχνος από μούσι μουστάκι και ένα πρόσωπο με λίγες μεν αλλά έντονες ρυτίδες που πρόδιδαν την σοφία ενός βετεράνου στρατιώτη που πάλευε μια ζωή με δαίμονες... Τους δικούς του δαίμονες
κατά βάθος τον θαύμαζα αυτόν τον άντρα και το ήξερα

«Ας δώσουμε μία παράσταση που θα τους μείνει αξέχαστη!» φώναξα και εγώ με την σειρά μου

«Χα χα μου αρέσεις μικρέ!»  τον άκουσα να λέει σηκώνοντας το βαρύ του όπλο από το χώμα και παίρνοντας θέση μάχης.   Το σπαθί μου άρχισε να γυρίζει στον αέρα.   «Ώ ναι μου αρέσεις πολύ»  ψιθύρισε μέσα από τα δόντια του και κινήθηκα εναντίον του στρέφοντας την λάμα με την διπλή κόψη προς αυτόν.  Την απόφυγε εύκολα κάνοντας άλμα προς τα πίσω και η λεπίδα του σπαθιού μου συνέχιζε να κινείτε κυκλικά σχίζοντας τον αέρα· εξαπολύοντας ανελέητα συνεχόμενα χτυπήματα προς τον ξένο μπροστά μου που αυτός είτε απέφευγε είτε επέλεγε να αποκρούει γελώντας εγκάρδια.  Τα όπλα μας έβγαζαν φωτιές όποτε συναντιόντουσαν και υπήρχε πάντα τίμημα που έπρεπε να πληρώσει! Κάθε επαφή τον αποδυνάμωνε σταθερά και δεν το καταλάβαινε...  Η αύρα μου αντλούσε δύναμη από αυτόν σιγά σιγά.  Ο γίγαντας εξαντλούνταν και συνέχιζε να γελάει.  Ιδρώτας άρχισε να κάνει την εμφανίζεται στο μέτωπο του και να κατέληξε να κυλάει σαν νερό πάνω του...

Τέτοιου είδους εκτελέσεις γινόντουσαν σε καθημερινή βάση.  Μία δημόσια εκτέλεση την ημέρα έλεγε το πρόγραμμα με όλους μας να έχουμε 2 εκτελέσεις τον μήνα να διεκπεραιώσουμε.  Στο στόμα μου είχα ακόμα την γεύση από εκείνες τις 4 ημέρες άδειας που μας είχαν δώσει μετά από την πρώτη φορά!  Εκείνος ο ήλιος και το αεράκι...  Το νερό και το ιστιοπλοϊκό σκάφος...  Η Αταλάντη και το κόκκινο μαγιό...  Φυσικά ήταν και η μοναδική φορά που γευτήκαμε την ελευθερία της καθημερινότητας σε τόσο μεγάλη έκταση

«Που ταξιδεύει το μυαλό σου μικρέ;» ρώτησε ο γίγαντας γελώντας· ορμώντας μπροστά για πρώτη φορά

«Το όνομα μου είναι Ιππομένης» είπα γαλήνια αποφεύγοντας τον πέλεκυ που καρφώθηκε δίπλα μου τραντάζοντας όλο το χώμα κάτω από τα πόδια μου

«Και το δικό μου Έκτορας. Χαίρομαι πολύ που είσαι εσύ απέναντί μου Ιππομένη» φώναξε χαρούμενος και το θεόρατο όπλο ξεκόλλησε από το έδαφος με τις λάμες του να υψώνονται απειλητικά στον αέρα

«Παρομοίως Έκτορα είπα και το εννοούσα

Το σπαθί μου κινήθηκε εναντίον του πάλι. Κάθε επίθεση διασταυρωνόταν με το όπλο του... ήταν καλός σε αυτό. Λαχάνιαζε. Το σώμα του ήταν κουρασμένο αλλά κρατούσε πεισματικά και μου άρεσε... Υπό άλλες συνθήκες...

Κάπου εδώ όμως έπρεπε να τελειώσει...  Το σπαθί μου κινήθηκε παράλληλα με το έδαφος.  Ο πέλεκυς μπήκε κάθετα μπλοκάροντας το.  Το πόδι μου τον βρήκε στο κεφάλι με κατακόρυφη κλοτσιά.  Ο Έκτορας έφευγε παραπατώντας προς τα πίσω.  Ήταν τόσο εξαντλημένος...
Ο πέλεκυς έπεσε στο έδαφος.  Έπιασα το σπαθί και με τα δύο χέρια και το εισχώρησα στο στήθος του σαν να ήταν αποτελούμενο από χαρτί...

Ο Έκτορας έπεσε στα γόνατα

Έβαλα το σπαθί πίσω στην πλάτη μου και με τα δυο μου χέρια εναπόθεσα τον άντρα στο έδαφος απαλά

«Θα σε θυμάμαι για πάντα Έκτορα...» ψιθύρισα κλείνοντας του τα μάτια με σεβασμό και βγήκα από την αρένα με το άρρωστο πλήθος να παραληρεί πίσω μου