Fırtına

40.Bölüm

"Ben hayatımda Ömer kadar huysuz bir adam daha görmedim ! Canımın çıktığını hissedebiliyorum ." diye sızlandığımda Mert küçük bir kahkaha attı . "Sana bunu söylemiştim."

Kafamı iki yana sallayıp yüzümü buruşturdum . Ömer 'in içimi eriten itirafından sonra ki gün çok zor ve yorucu geçmişti . Ömer bugün acayip sinirliydi ve akşam olupta uyuyana kadar canım çıkmıştı . Onun dışında hiçbir şeye ilgi göstermememi istiyordu . İstediğini yapmayınca çocuk gibi homurdanıyor ve herkesin canını okuyordu . En sonunda Mert ona ergenliğe yeni girmişler gibi gereksiz sinirini bir kenara bırakmasını , eğer bırakmazsa yumruğu geçireceğini söylemişti ama Ömer 'in ona olan cevabı 'Hiç durma , yumruğun sikimde değil." olunca bıkkınlıkla kafasını kaşımış ve 'Manyak , huysuz piç kurusunun tekisin .' deyip odadan çıkmıştı.

Şimdi salonda ki koltukta yorgunlukla arkama yaslanmış ve gözlerimi kapatmıştım . Hala Ömer 'in dediği doktorun evindeydik ve doktorla da tanışmıştım . Çok soğuk ve kendini beğenmişin tekiydi . Ah , Ömer 'in bütün çevresi buz gibi insanlarla doluydu gerçekten . Adam Ömer 'in operasyonu bitince gitmişti . Sadece her gün kontrole geliyordu .

"Mert Bey ," evin yardımcısının kısık ve tiz sesi yüzümü buruşturmama sebep oldu.

"Evet ?" Mert 'in sert ve mesafeli sesi , ilk başlarda bana da bu kadar soğuk olduğunu hatırlattı . Ömer 'in yanında olmam , belki biraz yumuşatmıştı. Şimdi o kadar da soğuk değildi .

"Ömer Bey 'in ateşi var. Ateşi bir derece bile artsa söylememi istemiştiniz ."

Gözlerimi hızla açarken , hemen doğruldum . İki gündür ateşi çıkmamıştı ve bu açıdan Ömer 'de rahattı . Doktor ateşinin çıkabileceğini söylemişti ama yine de endişelenmemek elde değildi .

Kadının daha fazla konuşmasını beklemeden ayağa kalktım ve merdivenlere doğru neredeyse koşar adımlarla ilerledim . Mert 'de arkamdan hızla gelirken "Ateşi çıkabilir , korkmana gerek ." yok dese de kalbimin endişeyle atışını bir nebze olsun indiremiyordu .

Ömer 'in kaldığı odaya hızla girip , hemen başına koştum . Gözleri kapalıydı ve uyuyordu . Alnına elimi koyduğumda gerçekten sıcak olduğunu görmek beni daha da korkutmuştu . Mert 'de yanıma gelip "Çok mu ateşi var ?" diye sorduğunda ağlamaklı bir sesle "Sıcak gerçekten ." dedim .

"Doktoru arayacağım , camları açta hava girsin içeri biraz ."

Mert odadan çıkınca , camı yarım olacak şekilde açtım ve tekrar Ömer 'in yanına döndüm .

Yüzünü buruşturduğunda ilk başta canı acıdığı için bunu yaptığını sandım ama sonra "Defne," diye fısıldadığında işin aslını anladım . Kabus görüyordu.

Elini sımsıkı tuttum . "Buradayım Ömer ," Dudaklarımı alnına bastırırken tekrar "Buradayım." dedim .

Elini tuttuğum elimi , canımı acıtacak kadar sıkmaya başladığında "Ömer ," dedim onu uyandırmak için . "Ömer uyan !"

"Defne," diye inlediğinde , sesinin tonunda gizlenen acı ve endişe kalbimin erimesine sebep oldu .

"Burdayım , yanındayım ! Ömer uyan !" Elimi daha sıkı sıktı . Alnında boncuk boncuk terler olmuştu. Elimin artık inanılamaz acımasıyla "Ömer !" diye bağırdım ve bu sefer ona erişebilmiş olacağım ki gözlerini açtı .

Dehşete düşmüş bir ifadeyle bana bakan gözleri , aynı anda sanki daha da mümkünmüş gibi elimi sıkmasına sebep oldu ve acıyla inlememek için zor tuttum kendimi . "Geçti , sadece kabustu . Ben yanındayım ."

Gözlerinde ki korku ve acı , benim yanımda ilk defa hislerini bu kadar net göstermesi kalbimde bir yerlere dokunurken , boşta kalan elimle saçlarını okşadım . "Ah," Acı çeker gibi inledi .