Fırtına

61.Bölüm

"Buraya gel." Ömer 'in sert ama biraz da yalvarış dolu sesi kulağıma geldiğinde adımlarımı hızlandırdım . "Defne,"

"Bana Defne deme !" Artık koşuyordum . Bütün gücüm tükenmişti ama Ömer 'den kaçmak zorundaydım . Öyle olmalıydım .

Kapkaranlık tünel gibi yerden çıktığımda etrafı aydınlatan ay ışığında kontrol etmek için arkamı döndüm . Ömer 'le aramda bir iki adım vardı . Gözlerinde ki ifade çok yorgundu .

Onu dinlememi istiyordu .

Tekrar önüme dönüp koşarken , iki tarafı da orman olan yola saptım . Tüm gücümü toplayarak koşuyordum ama Ömer 'in tüm gücünü kullanmadığı belliydi. Belki de benim durmamı istiyordu .

Gördüğüm şeyler unutabileceğim şeyler değildi . O adam , Ömer 'in o adama yaptıkları, gözlerinde ki ifade, acımasızlığı , kontrolünü kaybedişi... Bunları asla unutmayacaktım . Bunu biliyordum .

Kaçma kovalama oyunundan sıkılmış olacak ki kolumu sertçe kavradığında sendeleyerek durdum. "Bu sefer yapamayacaksın ." Hırlar gibi çıkan sesi ondan kurtulma çabamı durduramadı. Kollarından çıkmak için debeleniyordum ama pek de etkisi olduğu söylenemezdi . "Bir kez daha arkanı dönmene izin vermeyeceğim."

"Bırak beni !" Çığlığıma karşı hafifçe yüzünü buruşturdu . "Bağırma Defne." diye homurdandı ama hemen sonra "Sana gelme demiştim !" diye bağırması çelişkiliydi.

Bende suç bulmaya başladığına göre özüne dönüyordu. O üzgün tavırları onunla bağdaştırabildiğim ve onunda kolay kolay görmeme izin vereceği tavırlar değildi ama olan olmuştu . Ben onun o halini de görebilmiştim .

"Seni istemiyorum ! Daha fazla tehlike istemiyorum ! Böyle şeyler görmek istemiyorum! Hakaretlerini dinlemek istemiyorum ! Siktir git !"

Gözlerine tamamen sert bir ifade oturduğunda "Yürü," diyerek kolumda ki elini bileğime indirmesi ve beni sürüklemeye başlaması bir oldu. Bileğimi kurtarmaya çalışmam tamamen nafile bir çabaydı .

"Bırak beni !" Çığlığıma karşı hızla bana dönerken , eliyle ağzımı kapattı . Gözlerine bariz bir öfke oturmuştu . "Eğer yaşamak istiyorsan sessiz ol . Yoksa burdan ikimizinde ölüsü çıkar ."

Bende aynı öfkeyle ona karşılık verirken bir süre gözlerime baktı ve "Her şeyin içine sıçtığımın farkındayım." diye fısıldadı . "Ama az önce hatırladığın gibi ben bencil bir piçim . Bu yüzden," Bana biraz daha yaklaştı ve fısıldamayı bırakıp sert bir tonda devam etti . "Sen yaşayacaksın ve benimle konuşacaksın . Yine dibimden ayrılmayacaksın."

Dudaklarımda ki elini yavaşça çekmeme izin verdi . Bende onun gibi fısıldadım . "Bok yanından ayrılmam." Kolumu da ondan kurtardığımda sadece bir kaç saniye sonra tekrar yakaladı ve sürüklemeye başladı . "Bok yanımdan ayrılırsın ." diye alayla konuştuğunda içimden çığlık atmak geldi ama söylediklerini hatırlayınca ikimiz içinde sustum.

Ömer bir eliyle beni tutarken ya da sürüklerken , diğer eliyle de telefonunu cebinden çıkartıp birini aradı . "Ali ,"

Bir süre karşı tarafı dinledi . "Ben o piçi hallettim. Gidiyoruz biz." Kısa bir süre daha telefonu kulağında tuttuktan sonra bir şey söylemeden kapattı ve hızlıca arka cebine soktu .

"Şimdi Defne ," dedi bana dönüp sessiz bir şekilde. "Normal yoldan motoruma gidemeyiz çünkü az önce ki adamın korumaları ordu gibi villaya geliyormuş. Bizim artık burada işimiz yok ."