Fırtına

50.Bölüm

Etrafımın sularla kaplı olduğu bir yerdeydim . Her yerim suydu ve bu su zift karasıydı . Bacaklarımdan balıklarını geçtiğini suyun karanlığına rağmen görebiliyordum .

Dudaklarım hafifçe aralanırken gördüğüm kıyıya doğru yüzmek istedim . Bu belirsiz karanlık korkutucuydu , sanki daha da derine batıyormuşum gibi hissetmek korkutucuydu .

Yüzmek istesemde , kollarımı hareket ettirdiğimi hissetsem de hep aynı noktadaydım , bir gram bile öne gidemiyordum . Sonra onu gördüm . Zeytin rengi gözlerini kısmış , dikkatle bana bakıyordu .

Anında rahatlarken "İyi ki geldin ," dedim gülümseyerek . "Beni bu karanlıktan kurtaracağını biliyordum." Yüzümde ki içten gülümsemeye karşı kaşlarını kaldırdı. "Seni o karanlığa iten benim ."

Ona cevap vermek isterdim ama içimi üşüten bir rüzgar esti . Ömer 'in kaşları çatılırken "Ben senin çevrende oldukça , bu kıyıda oldukça karanlık çekilmeyecek ." dedi içimi daha da üşüten bir sesle . "Benim olduğum yerde karanlık olur . Sen bile karanlıkta kalırsın ."

Ona doğru yüzmek istiyordum , tekrar da denedim ama tam haraket ettiğimde karnıma korkunç bir acı hissettim . Nefesimin kesildiğini hissediyordum. Dudaklarım acıyla aralandı . "Neler oluyor ?" Şaşkınlığım sesime de yansımıştı .

Hafifçe gülümsedi ama bu gülüşün sıcaklıkla uzaktan yakından bir ilgisi yoktu . "Benim yüzümden." dedi gülüşünü bozmadan . "Ben burada oldukça o acı seni yok edecek . Gitmemi istiyor musun Defne ?"

Kafamı hızla iki yana salladım . Canım yanabilirdi , buna katlanırdım . Eğer giderse acı giderdi ama karanlığın ortasında ne yapacağımı bilmeden kalakalırdım . Kömür rengi gözlerine ihtiyacım vardı çünkü bana güven veriyordu . Kömür rengi gözlerine ihtiyacım vardı çünkü onu seviyordum . Kömür rengi gözlerine ihtiyacım vardı çünkü kalbimi eritiyordu .

Derin bir nefes alıp "Gitme ." dediğimde bir tepki vermeden kumlara oturdu ve "Peki ," diye cevapladı beni . "Gitmem ."

O kumlara oturduğu anda korkunç acı dayanılmaz bir hal aldı ve gücümün tükendiğini hissettim . Karanlık su , karanlık bataklığa dönüştü ve saniyeler içinde suyun üzerini boşluk kapladı çünkü ben artık yoktum .

***

"Saat kaç ?" diyen Ömer 'e karşı Mert öfkeyle homurdandı . "Sadece iki dakika geçti ! Az önce söylediğim saate iki dakika ekleyip sorunun cevabını bulabilirsin ."

Ömer gözlerini devirse de bir cevap vermedi . Saatler olmuştu , doktorlar yaranın organlarına isabet etmediğini söylemişti . O zaman sorun neydi ? Neden hala uyanmamıştı ? O sevgisini saklayamadığı bal rengi gözlerini niye kendisine dikmemişti ?

"Kendini yemeyi kes artık . Bir sorun yok işte , olsa doktorlar söylerdi ."

Ömer gülerek başını iki yana salladı. "Büyük bir sorun var ."

Mert 'in kaşları çatılırken "Ne var ?" diye sordu şüpheyle .

"Defne yine benim yüzümden bıçaklandı . Ona yine ben zarar verdim . Benim karanlığımda kayboldu . Benim karanlığımda boğuldu ve bu her zaman da böyle olacak .''

Mert anlayışlı bir ifadeyle tebessüm etti. "Sen onu kurtardın Ömer . Ayrıca seninle gelmek isteyen oydu , yanıma geldiğinde böyle söylemiştin . Sen kötü bir şey yapmadın . Yine söylüyorum, sen onu kurtardın . Bu konuda hiçbir suçun yok .''

Ömer yavaşça bakışlarını arkadaşına çevirdi ve bomboş bir ifadeyle bakarken "Ben onu kurtarmadım ," dedi ifadesiz bir sesle. "Ben onu yok ettim ."