Mafia King's Innocent Bride [PUBLISHED UNDER IMMAC PPH]

CHECKMATE

Sophie's POV

"Checkmate." pagd-deklara ni Vincent nang matapos ang paglalaro namin ng chess. 

"P..Paano mo nagawa 'yon? Akala ko ba--

"Gold medalist in international chess competition since second grade." tugon niya.

Napanganga ako dahil sa sinabi niya. "A...Ano?!"

"Now, shall I think of a part of you that I want to conquer?" tanong niya saka pinasadahan ang buong katawan ko ng tingin. 

Labis ang pagtibok ng puso ko habang naghihintay sa desisyon niya. Napapitlag nalang ako nang bigla siyang lumapit sa akin saka inamoy ang leeg ko. "A...Anong ginagawa mo?!"

"Maybe I'll just have this part for now." bulong niya.

"A..Ang leeg ko?! V..Vincent!"

Bigla na lamang niyang hinalikan ang leeg ko na siyang nagdulot ng kakaibang pakiramdam sa buong katawan ko. Para bang may kung anong kumuryente sa akin. Inilagay ko ang kanan kong kamay sa ulo niya upang subukan siyang pigilan. "P..Please..."

"You should know how to obey agreements, Sophie. Your neck is mine now so you no longer have the right to tell me what to do with it." bulong niya sa pagitan ng bawat paghalik niya sa leeg ko. 

"P..Pero..mmm..."

"You smell so fucking good.." mahina niyang sabi habang patuloy sa pagsiil ng halik sa leeg ko na wari'y iyon ang mga labi ko. 

Mahigpit na lamang akong napakapit sa suot niyang damit habang pinipigilan ang pag-ungol. 

Ano itong nararamdaman ko? Bakit ganito?

Gusto ko siyang huminto, pero at the same time... p..parang nage-enjoy ako...

"That would be all for now. I'm afraid I would end up conquering all of you tonight so let's just stop here." bigla niyang sabi nang lumayo na siya mula sa akin.

Ramdam ko ang pamumula ng buong mukh ko. 

"Look at me, Sophie."

Iniyuko ko ang ulo ko. "A..Ano..."

"I said look at me." utos niya gamit ang isang malamig, at nag-uutos na tono ng boses kaya naman wala na akong ibang nagawa kundi ang tumingin sa kanya. "I will conquer you one by one until I finally have your whole body. And when the time finally comes and you are fully mine, you won't be spending a whole day without being punished by me. I will fuck you until you can't walk or move anymore. I will fuck you in every corner of this room and in every way I want."

Nakatitig lamang ako sa mukha niya habang ang mga kamay ko ay nanginginig. Seryoso ang mukha niya habang sinasambit ang mga salitang iyon kaya hindi ko naiwasan ang matakot. Pero hindi ko iyon ipinakita sa kanya. Diretso lamang akong tumingin sa mga mata niya. "Hinding-hindi mo magagawang sakupin ako nang buo, Vincent. Pwede mong makuha ang mga mata, ilong, leeg, o kahit na ang buong katawan ko. Pero hinding-hindi mo makukuha ang puso ko."

"It's alright. I don't want your heart. All I want is you and your innocent little body." bulong niya saka siya tumayo. "Go on and sleep now. Make sure to go home on time tomorrow because we're going to play another game."

Tumayo ko atsaka inayos ang damit ko na nalukot dahil sa ginawa n Vincent. "Sisiguraduhin kong matatalo na kita sa susunod, Vincent."

"I'll wait for that."

Nakahinga lamang ako nang malalim nang sa wakas ay makarating na rin ako sa kwarto ko. Hinagod ko  ng haplos ang leeg ko at naramdaman ko ang mga bite marks niya mula roon. Tumungo ako sa may salamin at doon ko nakita ang leeg ko na halos mamula na. "Oh my God... anong gagawin ko rito?"

Iyong pagsipsip at pagkagat na ginawa ni Vincent as leeg ko ay nagsanhi ng maliliit na pulang marka. Paniguradong tatanungin ako ni Sabrina tungkol dito. Pati na rin si Mr. Jacobs, paniguradong magtataka siya sa oras na makita niya ang mga ito.

Para bang may bigla na lamang tumusok sa puso ko nang maalala ko si Mr. Jacobs. Sinabi niya sa aking may babae na siyang nagugustuhan. Ibig sabihin lang niyon, wala na talaga akong pag-asa sa kanya, hindi ba? Mayroon na siyang ibang mahal, kaya malamang panahon na rin para kalimutan ko na siya.

Nahiga ako sa kama ko at tumitig sa may kisame. Bigla-bigla ay tumulo ang luha mula sa mga mata ko.

Kalimutan si Mr. Jacobs? Kaya ko bang gawin iyon?

Siya nalang ang meron ako. Siya lang ang totoong may pakialam sa akin. Ang taong nagpapangiti at nagbibigay sa akin ng dahilan para magpatuloy pa. Ni hindi ko nga alam kung kaya ko pang magmahal ng iba bukod sa kanya.

Niyakap ko nangmahigpit ang unan ko habang patuloy pa rin sa pag-iyak. "Ano nang gagawin ko ngayon, mama?"