ESER

35.BÖLÜM

Mehmet kozoğlu! En tehlikeli düşmanıydı babamın. Babam çok yakmıştı o adamın canını.

Onunla ilgili sırlarım hep bende saklıydı. Dostlarım bile bilmiyordu. Biri hariç. Ama o çekilmişti piyasalardan. Nasıl geri döner. Niye.

Kaybettiği kadar kaybetti herşeyini. Kaybedecek bir şeyi yok diye risk mi almak istiyor. Gelsin bakalım. Hala bir varlığı var.

Canı. Onu da ben alırım. Hele bi bana dolansın. Tüm dünya onu tanıyordu. Babam sayesinde. Off. Bunlarla kafamı yoramayacaktım.

Kağıdı bin parçaya bölüp havaya fırlattıktan sonra koltuğuma geçmiştim. Şuan daha önemli konum vardı. Kerem.

Dünya tanımasa da o da bor mafyaydı ve arkası sağlamlardan biriydi. Çok kışkırtmıştım onu. Bence zamanı gelmişti.

Fişini çekmem lazımdı. Çalan telefonum düşüncelerimden ayırmıştı beni. Emreydi bu.

Emre:efe?

Ben:söyle kardeşim.

Emre:söylenecek bir şey yok abim.

Ben:emre şakanın sırası değil

Emre:abi ciddiyim

Ben:nasıl yani hiç bir şey bulamadın?

Emre:kız hakkında buldum. Ama aradığın kişi...

Ben:tamam. Kız hakkında ne öğrendin?

Emre: bir aile tarafından yurttan alınmış. İlk babası sonra da annesi ölmüş. Bir abisi varmış. Kayıtlı değil ama bir de kız bakıyorlarmış. Ailesi ölünce başka bir aile tarafından alınmış. O ailede ölünce kızı yurda vermişler. Abisiyle orda buluşmuşlar. Bir de şu küçük kız. Neyi olduğu belirsiz. Bulamadık. Sonra abisiyle yaşamaya başlamış. Kaçak barlarda falan çalışmış işte.

Ben:tamam kardeşim. Ha bide bizimkileri toplasana akşam bana

Emre:tamam. Abim.

Telefoni kapatmıştım. Hayatı bana birini hatırlatıyordu. Ama o olma ihtimali yoktu.

Akşam bizimkileri davet etmiştim. Onlar en güvendiğim kişilerdi. Bu dünyada kimseye güvenmezdim ben.

Onlara bile 6 yıl zaman almıştı güvenmem.
Kızı odasından çıkarmayı düşünmüyordum. Pes etmeyecekti. Bu belliydi. Ben de ona yol açmak istemiyordum.

Kaçmasını imkanı yok demiştim ama kız kaç kere kaçmıştı. Evet bende çok şaşırmıştım.

Ondan bekkemiyordum. Kaç esir almıştım. En güçlü duranları bile başaramazken o yapmıştı.

Derin bir nefes alıp odamdan çıkmıştım.

Asansörle aşağıya indikten sonra arabamı getirmişlerdi. Saat 7 civarındaydı. Arabama binip sürmeye başladım.

Bir süre sonra evin önündeydim. Arabadan inip anahtarı bekleyen şöföre atıp eve girmiştim. Çalışanlar kendi işleriyle meşgüldüler.

Elimi havaya kaldırıp parmaklarımı şıklatmıştım. Cemre koşarak yanıma gelmişti.

Cemre:buyrun efendim

Ben:ne oldu bitti bugün

Cemre:efendim yemeğine dokunmamıştı hanım efendi. Bende tepsiye dokunmadım. Sakindi buralar

Başımla onaylayıp odama çıkmıştım. Çok sıcaklamıştım. Boynumdan terler akıyordu. Çok stresli haberler almıştım bu gün.

Soğuk bir duşun iyi geleceğini düşünüp duşa girdim. Duştan çıktığımda birza da olsa rahatlamıştım.