Dengesiz [ZeyKer]

/ 192. Bölüm /

İyi Geceler Tatlılar. Gün bitmeden gelebildim.

Bugün üniversite sonuçları açıklanmış var mı gideniniz? Shdhd. Güzel yerler gelmiştir umarım.

Keyifli Okumalar! :)

°Zeynep°

Aylar ilerledikçe Kerem, Derin'i daha çok şımartmaya başlamıştı. Yaz mevsimi gelince mesela istisnasız her gün onu bir yerlere gezmeye götürmüştü. Bu gezmelerin bazısında ben vardım bazısında yoktum. Okullar tatil edilince yurdu da bırakmak zorunda kalmıştım çünkü yedinci ayıma giriyordum ve kilo problemim hâlâ olmasa da enerji düşüklüğüm çok fazla oluyordu. Çok fazla protein almaya çalışsam da, yediklerim nereye gidiyordu hiç bilmiyordum amaçevremden kızlarda da görülmemiş bir durum yaşayıp, çok az kilo alıyordum ve bu durum biraz da beni korkutuyordu. Doğrusu oğlumun parmak bebek gibi doğmasından bile korktum ama doktor benim gereksiz yere korkular yaşadığımı söylüyordu. Kilosunun çok da az olmadığını söylüyordu. Annem de gereksiz evham yapmamam konusunda beni sık sık uyarıyordu. Yoksa stresten bir şey olacaktı bebeğime. Haklı olabilirlerdi. 

Vakit yaklaştıkça beni gerginlik ve heyecan sarıyordu. Evde de Derin'le artık çok iyi ilgilenemiyordum. Bu kızımı üzdüğü kadar beni de üzüyordu. Onu kucağıma alıp da gezmiyordum mesela, bu yüzden birkaç defa ağlamıştı. Onun ağladığını görünce oturup bir saat de ben ağlamıştım. Bunu isteyerek yapmıyordum ama ben böyle yapıp, kardeşini öne sürdükçe Derin daha da sinirle doluyordu kardeşine karşı. O üç yaşına giriyordu haftaya ve bu aralar o kadar agresifti ki bir parti düzenlemek yerine sadece üçümüz bir pasta kesmeyi düşünmüştük. Çünkü önüne gelene çatıyordu. Çok kızdığı zamanlardan birkaç kez Poyraz ve Ada'nın da canını yakmaya çalışmıştı ama şükür ki yanında hepimiz vardık ve hasarsız atlatmıştık. Onun tek tesellisi Kerem'di artık. Gece gündüz onunla vakit geçiriyordu ve Kerem de işe haftada sadece bir ya da iki gün, sınırlı saatlerde gidip geliyordu. Kendim psikologtum ama kızımın bu derdini, terzi kendi söküğünü dikemez misali halledemiyordum. Tabii bunda laf anlamak istemeyip direten inatçı kızımın da payı büyüktü.

Birkaç defa birlikte uyumuştuk ve uykusunda bilincinde olmadan beni tekmelemişti. Yine de bir mucize gibi tekmelerinden sorunsuz bir şekilde kurtulmuştum. Artık mecburen o yanımda uyusa da ben uyumuyordum, Kerem de dalınca onu odasına götürüyordu. Ya da çok mızıldayınca ben gidip başka odada yatıyordum. Onlar baba-kız uyuyorlardı. Tabii Kerem bir süre sonra hasretime dayanamayıp benim yanıma geliyordu.

Büyüyünce ve beşikte rahat etmemeye başlayınca ona bir yatak aldık. Kenarları korumalı bir yataktı gece düşme riski de pek yoktu ama zaten Derin'in da daha önce bir uçta uyuyup bir uçta uyandığını görmemiştim. Ancak sağa sola dönüp, üstünü açıyordu.

Sıcak havalar beni arada bunaltsa da bazen içime bir titreme de sokuyordu. Bunalıp da kendimi denize atasım hiç gelmemişti mesela bu sefer. Ama yazın sıcaklığından faydalanıp hemen hemen her gün yarım saat de olsa havuzda yüzmeye çalışıyordum. Biraz hareket iyi oluyordu. Bana Derin ve Kerem de eşlik ediyordu. Sürekli girdiğimizde ve Derin suyu sevdiğinden yüzmeyi de az çok öğrenmişti. En azından panik yapmazsa su yüzünde çok rahat kalıp yerinden biraz kımıldayabiliyordu.

Yine bir öğlen üstü elimde çikolatalı pudingle televizyondaki filme bakıp uzanıyordum. Bu hayat böyle yatıp da sevdiğin şeyleri yerken güzeldi ama her zaman böyle durabilmek de imkansızdı işte. Kerem ve Derin saatler önce lunaparka gitmişlerdi. Bu yaz, bu kızın kaçıncı lunapark seferiydi bu bilmiyordum ama evde durunca ikimizin de başının etini yiyordu ve Kerem de çareyi onu gezmeye götürmekte bulmuştu. Değişik bir yere gitseler ben de onlara katılacaktım ama dönen eşyalara bakarken bulanan midemle lunapark pek cazip bir fikir gibi gelmemişti. Sıkıntıdan patlarken kapı açıldı. Oh be yalnızlık da iyi değildi bunun şimdi değerini daha iyi anlıyordum.