Nang Dahil sa Prank Call

39: Saved

Nakabukas pa rin ang pinto kaya hindi ako sumuko. Kahit hirap na hirap, patuloy akong nagpumiglas. Paligayahin ko raw siya? Sinto-sinto yata 'to, eh!

Muli niyang pinatakbo ang sasakyan, pero dahil nakahawak ako sa manibela at pilit itong kinakabig, naging pasuray-suray ang takbo namin. Muntik na kaming sumalpok sa mga center island.

"BITAWAN MO 'KO, HAYUP KA!"

Muli niyang tinakpan ang bibig ko gamit ang mabaho niyang kamay. Nanggigil ako kaya buong lakas ko iyong kinagat. Lasang nikotina at pawis, pero wala akong paki! Napasigaw siya sa sakit at nabitawan ako nang wala sa oras. Pero mabilis siyang nakabawi—muli niyang ipinulupot ang braso niya sa leeg ko para sakalin ako.

Sana may makapansin sa kakaibang takbo ng sasakyan na 'to! Mas gusto ko pang mabangga na lang kami kaysa mahalay ako ng isang 'to!

Napikon na yata siya sa paglaban ko kaya nanggigigil niyang hinigpitan ang pagkakasakal sa akin. Halos mawalan na ako ng hangin. Nakalabas pa ang isa kong paa sa nakabukas na pinto, at nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman kong sumasayad na ang dulo ng sapatos ko sa aspalto ng kalsada.

Jusmio! Ayoko pang maputulan ng paa! Wala na ngang luvlife, magiging pilay pa?!

Tinantanan ko ang manibela at inilipat ang mga kamay ko sa kanya. Kinapa-kapa ko siya nang mabilisan hanggang sa maabot ko ang kili-kili niya. Bahala na! Isinuksok ko ang mga daliri ko roon at kinalikot ang kili-kili niya.

Napamura na naman siya sa ginawa ko. Kahit nasasakal ako, hindi ko siya tinigilan hanggang sa lumuwang na ang pagkakasakal niya sa akin dahil sa sobrang kiliti.

Heto ang cleanup para sa climax ng habulan. Nilagyan natin ng diin ang tensyon ng banggaan at ang unti-unting pag-collapse ng tapang ni Xenica sa gitna ng kaguluhan.

Jusko. Sana wala siyang putok! 'Yung kili-kili na lang talaga ang tanging pag-asa ko para makawala!

Sa kalagitnaan ng panlalaban ko, pareho kaming natigilan nang biglang yanigin ang buong sasakyan. Isang malakas na kalabog ang narinig namin mula sa likuran! Isang kotse ang bumangga sa amin!

"Tang'na—shit!" Halos mabingi ako sa malutong na mura ni Kuya Bitter. Muntik na rin akong maligo sa laway niya dahil sa sobrang showering ng pagsigaw niya. Kadiri!

Dahil sa gulat, lumingon siya sa likuran para tingnan kung sino ang lapastangang bumangga sa kanya. Laking pasasalamat ko nang tuluyan na niya akong binitawan para hawakan ang manibela.

Napatili ako nang muli na naman kaming banggain ng kotse sa likuran sa ikalawang pagkakataon. Mas malakas ito kaysa kanina, ramdam ko ang pag-alog ng utak ko sa loob ng bungo ko.

"Put@ng'na! Hindi pa 'to fully paid!" galit at nanghihinayang na sigaw ni Kuya Bitter.

"DESURB—AHHH!"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil muling yumanig ang paligid sa ikatlong pagkakataon. Boom! Pakiramdam ko ay luluwa na ang mga turnilyo ng kotseng 'to.

"K—Kuya, para hindi masira nang tuluyan 'tong kotse mo, ihinto mo na at pakawalan mo na ako, utang na loob!" pakiusap ko.

Dahil sa takot at matinding pangamba, hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Tuluyan nang bumagsak ang lahat ng tapang na inipon ko kanina. Tila lumipat ang puso ko sa ulo ko sa sobrang kaba—rinig na rinig ko ang bawat tibok nito, mabilis at masakit.

Sa ikaapat na pagkakataon, isang dambuhalang bangga ang nagpatigil sa amin nang tuluyan. Sumubsob ang mukha ko sa backseat habang umaalingawngaw ang tunog ng nagagasgas na bakal at ang pag-atungal ng gulong.