Nang Dahil sa Prank Call

102: ONION SURGERY: THE CRYING GAME

Naglulutang ang isip ko sa alaala namin ni Shaun dito sa Starbucks nang biglang may kumalabit sa akin. Isang gwapong lalaki ang nagtanong, "Miss, what's your name?"

Dahil sa sobrang pagka-assuming at pagiging protective sa "loyalty" ko kay Shaun, tinaasan ko siya ng kilay. "No offense, pero hindi ako nagbibigay ng impormasyon sa strangers. May boyfriend na ako," mataray kong pagtataray.

Imbes na mapahiya, ngumisi lang siya. Doon ko napagtanto ang katangahan ko nang magpaliwanag ang barista: Manager pala ang lalaki at tinutulungan lang siyang kunin ang pangalan ko para isulat sa cup! Sa sobrang hiya, nagpanggap akong foreigner at nagpa-slang na sinabing, "Just call me Yellow."

Kumaripas ako ng takbo palabas dala ang kape ko, pero bago pa ako makatakas, nabangga ko muli ang manager. Humabol pa siya ng isang nakakalokong hirit:

"It's too bad that you have a boyfriend. See you around, Miss Yellow."

BUSET! Kung malalaman ito ni Shaun, paniguradong gera na naman!

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa sinabi ng manager na iyon, kundi dahil sa pagkaripas ko ng takbo! Nakakahiya! Hinding-hindi na talaga ako babalik sa Starbucks na 'yon. Nang mahimasmasan, natawa na lang ako sa sarili ko habang naglalakad.

Napansin ko ang pamilyar na tindahan ng kung ano-ano. Iyong ale na overpricing na hindi ko pa nairereklamo sa DTI! Napailing na lang ako dahil mukhang may kaaway na naman siyang customer na gaya ko—reklamo rin sa presyo.

Ipinagpatuloy ko ang paglakad hanggang sa marating ko ang boutique ng mga stuff toy, ang tindahan kung saan nakatambay ang "anak" kong uod (yung paborito kong stuff toy).

"Ate Precy!" tawag ko.

"Xen!" bati niya pabalik.

Iginala ko ang mata ko sa paligid. Napaisip ako—kung stuff toy na lang kaya ang ibigay ko? Kanina pa kasi ako naghahanap ng "sorry gift" para kay Shaun. 'Yan ang rason kung bakit ako nagpakapagod sa mall ngayong araw. Mag-iisip ako ng regalong magpapaamo sa kaniya dahil sapak-sapak na ako sa kasupladuhan ng isang 'yon.

Napatingin ako sa gilid kung saan dapat nakapwesto ang anak ko. Napanganga ako nang makitang wala na ito doon. "ATE! NASAAN ANG ANAK KO?!" hesterikal kong tanong.

Napakamot na lang si Ate Precy. "Sorry, Xen. Ayaw ko sanang ibenta, kaso 'yung bumili, sabi niya ibibigay niya sa girlfriend niya dahil monthsary. Magre-restock naman kami kaya tumahimik ka na riyan," natatawang sabi niya.

Natigilan ako at napangiti. Mukhang alam ko na kung sino ang salarin. "Okay. Willing to wait, ate," masigla kong sagot.

"Wow, nakamove-on agad?" nakangiwing sabi niya. Nginisihan ko lang siya at nagpatuloy sa paglilibot. Namili ako ng ibang stuff toy pero hindi ako sigurado kung magugustuhan ni Shaun.

"Ate, ano ba ang mga stuff toy na bagay sa mga lalaki?"

Napasinghap siya bago sumagot. "May jowa ka na ba?!"

Tikom-bibig akong ngumiti at pinigilan ang tumili. "Oo, 'te! Kyaaah!" Napa-apir kami sa isa't isa sa sobrang excitement.

"Patingin ako!" kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang wallpaper namin ni Shaun.

Biglang nawala ang ngiti niya at pinaliitan ako ng mata. "Ey, niloloko mo naman ako. Sobrang gwapo niyan para maging boyfriend mo."

"Ate Precy, nadale 'yan sa charisma ko. Tingnan mo 'to," pagmamayabang ko habang ipinapakita ang iba pang pictures namin ni Shaun. Umiling-iling lang siya, tila mas malakas pa ang pananampalataya niya sa milagro kaysa sa love life ko. "Edited."