CHAPTER ONE HUNDRED SIXTEEN
Third Person's
He stormed out of his flat. Nagmamadali siya hindi dahil huli na siya sa kanilang kitaan, kundi baka makita siya ng mga kapwa estudyante na pormado ngunit hindi naman dumalo sa klase.
Ngayong tanghali ang byahe niya sa Seoul para kitain ang girlfriend. Nangako siya rito at alam niyang hindi na mapapakali ang babae.
Pinaplano niya na ang mga daraanang store pagkatapak na pagkatapak niya sa malaking syudad.
The avenue isn't crowded. Tirik na tirik kasi ang araw at malamang ay may kaniya-kaniyang buhay sa loob ng apartment.
Tumigil siya sa paglalakakad nang may pumukaw sa kaniyang atensyon.
He ran meters all the way to the lady.
She's in pain and no one noticed. The bump on her tummy is visible and looked so delicate.
"Miss, okay ka lang?"
Of course she's not, Jeongin. Ambobo mo.
His eyes widened as blood streams down the lady's white legs. She whimpers and is breathing heavily.
She looked at him, pleading. Nawala sa konsentrasyon ang lalaki sa naabutang sitwasyon. Ilang segundong hindi gumana ang utak ng binata.
Hinaplos nun ang kaniyang puso. The tears and blood reminds him his beloved mother. Kaya naman walang pagdadalawang-isip niya itong tinulungan.
His chest is pounding... faster and wilder. He got back on his senses as the lady lost her consciousness. Mabuti na lamang at agad siyang nasambot ng lalaki sa loob ng bisig nito.
~
Naupo siya sa bakanteng waiting area. Napahilamos na lang siya ng mukha at nilabas ang smartphone.
"A-asan ka na? Nasa labas ako ng school. Kanina pa kita hinihintay..."
Iyan ang bungad ng kaniyang girlfriend sa tawag.
"..."
"Iyen?"
"Baby...hayaan mo akong magpaliwanag, please?"
"Wait, don't talk about something na hindi ko magugustuhan, Jeongin."
Ayaw niyang nadidissapoint ang babae. Kung hindi niya sasabihin ang totoo ay lalo lang itong magagalit sa kaniya. Umaasa siyang intindihin at maintindihan ng girlfriend ang nangyari.
"W-what? Are you telling me na responsibilidad mo ngayon ang babaeng 'yon?!"
Her voice sounded concern and mad. Lalong kinakabahan ang lalaki kumpano mapapaamo ang girlfriend. Lalo pa't babae ang dahilan, paniguradong maraming katanungan ang dalaga.
"Rio, please, not now! She's all alone. Kailangan niya ng mag-aasikaso sa kaniya."
"I don't fucking care! Hindi mo naman kaano-ano 'yan! What about now? Hindi ka pupunta?!"
"Y-yes. I know you'll understand, hm?"
"Ang hindi ko maintindihan ay kumbakit ikaw pa ang kailangang tumulong sa kaniya. Ka...kailangan rin kita dito, Iyen."
"Will you stop thinking that way? Tinulungan ko lang yung tao oh!"
Hindi niya sinasadyang maitaas ang tono kaya't agad siyang natameme. Hindi rin iyon inaasahan ng nasa kabilang linya. Parehas silang nanahimik ng ilang segundo.
"..."
"I'll call you later. I am sorry, love you." Malambing ang tono niya ngunit hindi na sumagot ang nasa kabilang linya.
"..."
He ended the call unclean and uneasy.
