Chapter 137

548 31 1
                                        

ပိုင်ရုန်နဲ့ ဟွမ်ရိတို့ကတော့ မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး တံခါးအပြင်ကိုသာ အချိန်တိုင်း ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ခြေသံကိုကြားတာနဲ့ သူတို့လက်ထဲကပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်းချကာ အမြန်သွားလိုက်ကြသည်။

မူချန်တစ်ယောက်ကတော့ဖန်းမိုအာနဲ့ရှိမနေပဲ ကျန်နေကာ အနောက်မှလျှောက်တာတာကို ပိုင်ရုန်မြင်လိုက်တာနဲ့ သူမမျက်နှာပေါ်က မနာလိုမှုတွေက ချက်ချင်းပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

သူမက ကိုက်ညီတဲ့ အခွင့်အရေးကို ရှာနေခဲ့တာပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ ဖန်းမိုအာက မူချန်နဲ့ အတူရှိဖို့ အခွင့်အရေးမပေးပေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမကဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးနဲ့ ဒေါသထွက်ဖို့လို့ရတော့မှာလဲ?

ဟွမ်ရိကတော့ ရှီမိုရှိတဲ့ဘက်ကိုသွားကာ ပုံးထဲကငါးကိုယူဖို့ပြင်လိုက်သည်။ သူမခေါင်းငုံ့ပြီးကြည့်လိုက်တော့ မအံ့ဩပဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင်တကယ်ကြီးငါးအကြီးကြီးတွေဖမ်းလာနိုင်တာပဲ။ နေ့လည်စာအတွက် ငါးစွပ်ပြုတ်လုပ်လို့ရလောက်တယ်။ ကျွန်မလည်း ငါးစွပ်ပြုတ်ချက်နည်းကို သိတယ်လေ" ဟွမ်ရိက တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကကြည့်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်နိုင်သည်။

ဖန်းမိုအာကအဲ့တာကိုမြင်တော့ တစ်ခုခုကိုပြောမလိုလုပ်လိုက်ပေမဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပိတ်လာသည်။

မူချန်က သူ့မျက်နှာတွင် ကြင်နာတတ်သည့် အမူအရာနဲ့ "မိုအာ ငါ့မှာမင်းကို သီးသန့်ပြောစရာစကားရှိတယ်"

ပိုင်ရုန်က အဲ့တာကိုမြင်တော့ သူမ မျက်လုံးထဲအရောင်လက်သွားပေမဲ့ သူမရှိနေတဲ့နေရာကိုပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

ဖန်းမိုအာက သူမကိုသူမညွှန်ပြလိုက်ပြီး "ဘာလို့ ဒီမှာမပြောနိုင်ရတာလဲ?"

"အဲ့တာက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပါ" မူချန်က အနီးနားကထောင့်ဆီကိုလျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

တစိတ်လောက် ငါကမှအမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်အစစ် (ဘာသာပြန်)Where stories live. Discover now