Chapter 153

174 12 0
                                        

ရုတ်တရက် ရှီမိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖန်းမိုအာလက်ကို အနားဆွဲကာ ကြည့်လိုက်သည် "မင်းလက်က ဘာဖြစ်လာတာလဲ?"

ဖန်းမိုအာရဲ့ လက်က နီကာ ရောင်နေတာကို သူမြင်သည်။

ဖန်းမိုအာက လက်ယမ်းကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အမူးသမားတစ်ယောက်နဲ့ မတော်တဆ ဝင်တိုးမိလို့ပါ........."

ဖန်းမိုအာက သန့်စင်ခန်းတံခါးရှေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တာကို ပြောပြလိုက်ပေမဲ့ အဲ့လူက မူချန်ဆိုတာကိုတော့ ပြောမပြလိုက်ပေ။

ရှီမိုက စားပွဲထိုးကိုခေါ်ကာ လိမ်းဆေးတချို့သွားယူခိုင်းခဲ့သည်။

သူက ဖန်းမိုအာရဲ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဆေးကိုလိမ်းပေးလိုက်သည်။

"အာ့........"

"နာလို့လား?"

"အကြမ်းကြီးမလုပ်ပါနဲ့ "

ဖန်းမိုအာက ညည်းညူကာပြောလိုက်သည် "အဲ့တာနာတယ်"

သေချာတာကတော့ ရှီမိုက‌ဆေးဘယ်လိုလိမ်းရမယ်ဆိုတာ မသိတာပါပဲ။

ဒီလို ဒဏ်ရာမျိုးက မြန်မြန်ပျောက်ဖို့အတွက် နာနာပွတ်ပေးဖို့လိုသည်။

ဖန်းဟန်နဲ့ ဖန်းခိုင်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့က ခွေးစာစားနေရတာသေချာသည်။ အမြန်ပဲ သူတို့က အခွင့်အရေးရှာကာ ထွက်သွားဖို့လုပ်ကြတော့သည်။

ရှီမိုက အရက်မမူးသေးတာကို ဖန်းမိုအာမြင်တာကြောင့် မနေနိုင်ပဲမေးလိုက်၏ "ရှင်အရက်အများကြီးသောက်ထားတာလေ။ ဘာလို့မမူးသေးတာလဲ?"

ရှီမိုက "ကိုယ့်ကိုယ်ကို မူးခွင့်မပြုထားဘူး။ ဒီလောက်ပမာဏကလည်း ကိုယ်ကို နိုးကြားနေစေတုန်းပဲ"

ဖန်းမိုအာက လျှာကိုက်လိုက်မိသည်။

အခုပဲ ဖန်းဟန်နဲ့ ဖန်းခိုင်တို့က ရှက်ရှက်နဲ့ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှီမိုရဲ့ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းကတော့ အရမ်းကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က သူမလက်ပေါ်က ဒဏ်ရာကို ဂရုစိုက်နေကြသည်။

တစိတ်လောက် ငါကမှအမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်အစစ် (ဘာသာပြန်)Where stories live. Discover now