Als het lot tegen je keert...

1.4

Ondertussen lag Nadia miserabel alleen in haar kamer, ooit was die van haar ouders, toen het leven nog normaal was. Had Yasmina dan gelijk, was ze dan echt een slons de niemand wou, iemand die aan het vervreemden is van de wereld. Ze nam Hurriya naar haar toe, elf maanden geleden was haar moeder gestorven. Haar vader heeft sindsdien niets meer van zich laten horen, wat een gemenerik! Was het niet zijn schuld? Maar wat had mama nu ook weer gezegd: "Ben je weer naar je zus gegaan, wat heb je gegeten."

Plots moest ze weten of haar tante hier iets mee te maken heeft. Ze besloot morgenvroeg alles te gaan uitpluizen.

Zou ze naar Yasmina gaan kijken? Pff, daar had ze geen zin in...

Yasmina voelde zich ongemakkelijk, Nordin kwam steeds dichterbij..

Hij raakte haar aan, gleed over haar gezicht, naar haar schouders, steeds verder. Yasmina gaf Nordin een mep in het gezicht: wie dacht hij wel dat hij was?

Nordin glimlachte

"Zo wil je niet?"

"Nordin ik ga naar huis"

"Goed, maar nu heb je een nog hogere rekening te verheffen, die mep van jou en de boks van je broer."

Hij nam de handen van Yasmina en hield die stevig vast, pakte iets uit zijn zak: Yasmina zag niet wat..

Hij had een mes vast

"Wat ben je van plan?"

"Ooit gedacht aan de meisjes die minder mooi zijn, die littekens op hun gezicht hebben?"

"Wat ben je van plan freak!!"

Plots voelde ze diepe schrammen over haar gezicht gaan..

"Nordin aub, laat me gaan: je doet me pijn!"

Diepe pijn, over haar gezicht.

"Auw, auw!"

Toen nam hij een aansteker?

"Wat ben je van plan, Nordin wat ben je van plan"

Bloed vermengde zich met tranen..

Langzaam maar zeker ging Nordin over de armen van Yasmina. Brandende pijn voelde Yasmina.

"Zo, en als ik jou was zou ik je mond, maar houden als je tenminste wil dat je broer Younes niets overkomt.. . Ohja, zeg tegen Younes dat je met de maffia niet spot .."

Als een klein hoopje afval zat Yasmina op de grond, bewusteloos en helemaal alleen...

Wie zou haar vinden?

Midden in da nacht werd Nadia opgebeld: "Hallo mevrouw, bent u de moeder van Yasmina"

Nadia's hart stond plotseling stil, "Neen, ik ben haar zus en haar voogd samen met mijn oudere broer"

"Mevrouw uw zus is in het ziekenhuis opgenomen, met serieuze brandwonden en verminkingen op het gezicht"

"Oh mijn god, ik kom er nu aan!!"

"Jafar aub, kom kom" Nadia huilde met tuiten, "Yasmina ligt in het ziekenhuis, Jafar waarom overkomt ons dit weer!"

Jafar kwam in zijn pyjama uit zijn kamer

"Nadia beheers je, drop Hurriya bij Younes en wij gaan er samen naar toe."

Na een kwartiertje waren ze op weg naar het ziekenhuis, toen ze daar aankwamen en Yasmina zagen, waren ze onthutst. Wat was er met haar gezicht gebeurd? Dat ooit zo mooie gezichtje, was verminkt, Vol littekens. Ze zag er niet uit! Wat was er gebeurd?

Nadia ging naar Yasmina en fluisterde: "Zusje? Ik ben het...Wees sterk zusje, ons krijgen ze niet klein! Zolang wij Allah hebben, en elkaar zullen we overleven, Hou vol zusje..."

Yasmina kreunde van de pijn. Jafar keek toe hoe Yasmina verminkt was voor het leven..Wie dit had gedaan zou er voor boeten...

Na het lange verblijf in het ziekenhuis, kwam Yasmina niet meer buiten. Ze schaamde zich voor haar gezicht, dat afzichtelijk wass geworden. Ze had het verhaal verteld aan haar broers en zussen. Jafar wou meteen naar Nordin gaan, maar Nadia hield hem tegen: "Aub Jafar, de maffia is het laatste waar ik me zorgen om wil maken. We kunnen enkel op Allah vertrouwen in deze tijden."

Yasmina veranderde in een stil meisje, Younes en Yasmina schenen elkaar te begrijpen. Ze konden tegen elkaar alles zeggen, ze deelde dezelfde pijn...en zo gingen de dagen voorbij. Hurriya werd 1 jaar, en Nadia was nog steeds niet naar haar tante geweest. Het werd dat ze dat deed, zodat ze het verleden kon laten rusten. Ze zei dit tegen niemand, ze wasondertussen 18 jaar oud en volwassen.

Op een maandagmorgend, toen iedereen ofwel naar school was ofwel was gaan werken, vertrok ze samen met Hurriya op haar rug naar haar tante...helemaal te voet.

Ze hadden het niet zo breed thuis, dus was er geen geld voor buggy's of auto's. Een bus vermeed Nadia liever, ze had de medelevende blikken van iedereen niet nodig. Nadia was volgroeid en een heuse jonge dame geworden. Ze had geen vriendinnen, enkel haar broers en zussen, en Allah dat was meer dan genoeg voor haar.