Als het lot tegen je keert...

4.6

"Wat wil je daarmee zeggen", zei Jafar koel, "Dus je gelooft er zelfs niet meer in dat ik zal genezen?"

Yasmina had het niet zo bedoeld..Geloofde ze er dan niet meer in? Ze wist het eerlijk gezegd niet..Waren ze dan zo ver uit elkaar gegroeid..Dat zelfs ziekte hen niet kan binden? Toch vond Yasmina dat ze gelijk had! Die Yasser kwam er bij haar niet in! Als Jafar maar niet denkt dat hij Yasser kan vervangen door 1 of andere zwerver!!

"Dat heb ik niet gezegd! Ik heb wel gezegd dat die zwerver er niet in komt!"
"Hou op Yasmina! Of ik beschouw je niet langer als mijn zus!"
"WAAAT. Oh eerst vervang je Hurriya door Yasser en vervang je mij ook door hem? Wel als het zo zit kom ik niet meer langs!"
"Ben je zo laag gezonken? Ik ben je broer?"
"Ow en Yasser ook zeker!"
"Ga weg!"
"Zal ik ook doen!"

Yasmina was doordrongen door woede!! Ze was woest!! Ondertussen lag Yasser heel zielig in een hoekje te huilen. Niemand had het gezien. Zijn gezichtje was nat van tranen..Yassers huilen deed Jafar denken aan Yasmina, zij zat ook altijd zo te huilen als zijn ouders weer ruzie zaten te maken..Het brak zijn hart Yasser zo te zien.
"Hey kleintje..Toe huil nu niet..."
"Niemand wil me"
"Jawel, ik heb toch gezegd dat ik voor je ging zorgen..Ik had het je beloofd..Ik zal mijn belofte niet verbreken.."
"U zus wil me niet..Ik ben een ..een ...Z...zwerver..."
Yasser barste in snikken uit..
"Neen dat ben jeniet!!"
"Maar ik heb geen huis..Dus heeft ze gelijk.."
"Jij gaat toch bij me komen wonen?"
"Ik loop wel weg..Naar...naar....niemand..."
"Toe Yasser niet zo praten. Ik zal voor je zorgen en Yasmina zal me er niet van weghouden.."

Younes walgde van de mensen in cel. De mense die hij vertrouwde...Die hij als familie beschouwde. En kijk wat ze hem geflikt hadden! Was hij dan echt alles kwijt? Familie, geliefde en nu ook zijn vrijheid? Neen, het enige wat hij niet kwijt was, was zijn waardigheid! En zijn geloof natuurlijk. Dat kunnen ze hem nooit afpakken. Hij werd geboeid en diepvernederd werd hij naar een auto met getinte ramen gebracht. het was net of hij van de aarde zou worden geveegd. De bewakers werd gezegd dat zijn naam uit het gerister werd geveegd: het zou net lijken of hij hier nooit was geweest, en dus zou hij als vermist worden beschouwd.
Zucht, waar zou hij naar toe worden gebracht? Hij vroeg het de bewakers maar die lachte alleen maar. Dat voorspelde dus niets goeds.
Hij werd geblinddoekt, het was een uur van 2, 3 uur? Hij had geen besef van tijd meer. Hij merkte wel dat hij het steeds warmer en warmer kreeg. Ze gingen dus naar het zuiden..

Na een lange droge tocht stopten ze eindelijk. Younes vroeg om water, maar tevergeefs..Hij stierf van de dorst, toen hij zijn voeten op de grond voelde het onvast aan. Zand dus...Oh Allah, de woestijn..Hoe konden zijn zussen of broer hem nu vinden?
Hij voelde zich ziekjes..Dit klimaat was hij niet gewoon. Zijn vroeger luizenleventje lag ver achter hem..Hij werd ruw op zijn knieën geduwd. Eindelijk werd zijn blinddoek weggehaald. Hij keek rond. Het landschap was adembenemend. Subhaanallah..Alleen die hitte..die verschrikkelijke hitte. Hij zat op de grond samen met andere slachtoffers..Er zat zelfs een vrouw tussen..Was ze zwanger? Hij had medelijde met de vrouw..Hij keek eens goed rond. Hij zag allemaal tentjes.. En overal waren er vele schupjes verspreid over de grond..Ze zouden waarschijnlijk moeten graven. Hij bekeek de andere 'slaven'..Het waren jongemannen. Eentje had geen schoenen aan. Zijn voeten zagen rood en zaten vol blaren. Het was een jong jochie, misschien even oud als Yasmina..Wat was de gedachte aan Yasmina pijnlijk..Zucht, Younes had sokken aan, dus gooide hij zijn versleten sleffers naar hem toe.
De jongen keek hem dankbaar aan.
Plots kwam er uit 1 van de tentjes een sinister uitziende man.
"Marhabikom", zei hij grijnzend.."Vanaf nu is dit je thuis..Jullie zullen moeten werken, veel werken... Met eten en water wordt zuinig omgesprongen. Ik duld geen ongehoorzaamheid. In deze streken valt er veel op te graven, kostbare diamanten..Olie..Goud..Alles wordt aan mij afgeleverd. Ohja vluchten gaat niet, je zal niet ver geraken..We zitten hier diep in de woestijn. Vandaag moeten jullie nog niets doen..Zo goed ben ik wel."
Younes kreeg kriebels van de man. Zucht, waar was hij toch beland?

Oumaima was zwanger: ze wist het zeker, z had een zwangertest gekocht en de uitslag positief..Moest ze nu blij zijn? Ze droeg een kind van een junk..Abortus plegen kan ze niet doen..Maar moet ze nu een kind op de wereld zette met een vader die elke dag uitgaat en langzaam maar zeker durgsverslaafd geraakt..Een vader die zijn of haar moeder sloeg?
Bovendien moest ze het ook nog tegen Nordin zeggen. Eerlijk gezegd wou ze ht niet delen met hem. Hij was nauwelijks thuis..En als hij laat thuiskwam was hij dronken en sloeg hij Oumaima verrot. Hard leven. Ze had hier niemand om naar toe te gaan..Ze besloot het toch maar te doen..

"Nordin?"
"Wat nu weer!", snauwde hij haar toe..
"Woow rustig! Ik heb je iets te vertellen.."
"WAAAT?"
"Je wordt binnenkort papa.."
"Ja oke..Boeiend.."
"?? Boeiend in hemelsnaam! Je krijgt binnenkort een kind en het enige wat hij zegt is boeiend! Wat heb je toch? Waarom kom je altijd zo laat thuis, je gaat uit..Je bent getrouwd Nordin, je wordt weldra papa..Denk daar eens aan"
"Wat weet jij ervan Snol? Ga nu maar naar boven.."
"Pardon? Ik wil hier ook zitten.."
"Goed ik ben weg.."
"Nordin aub toe, ga nu niet..." Nordin was al naar buiten gegaan.."weg"
Dit deed Oumaima zoveel pijn..Waarom was hij zo veranderd, in het begin leek hij wel tof..Heel eventjes was ze gelukkig..Plots moest ze denken aan Younes..Hoe zou het afgelopen zijn als ze met hem was getrouwd..Neen zo mocht ze niet denken..Ze voelde zich diepgelukkig, ze besloot eens goed te gaan winkelen! Ze schreef een briefje voor Nordin en ze ging naar buiten.
Op naar het winkelcentrum..Hoe kon zij nu weten dat ze gevolgd werd door Nordin? Die woest was..