Als het lot tegen je keert...

5.5

De grote dag brak aan. Nadia stond zenuwachtig op..Ze had alles gepland. Ze had een boot stipt om 18.30u..Vlak voor het grote feest 's avonds. Haar handen waren versierd met rode henna. Ze keek er eventjes verbaasd naar..Wat als ze nu gewoon bleef en wel trouwde..Soms werd ze het leventje daar beu, in België. Al die zorgen, het harde werken, de dood van Hurriya. Ze kan het nu allemaal ontvluchten, een nieuw leven opstarten. Ver weg..van alles. Maar dan zou ze iedereen in de steek laten. Nadia bleef kijken naar de henna op haar handen...

Ondertussen had Ayoub gepakt, hij moest naar Marokko gaan. Hoe kon hij dit zijn vriend aandoen. Waar zat hij trouwens?? Dat waren zorgen voor later. Hij dacht toen aan Oumaima. Jeetje, waarom was ze in hemelsnaam getrouwd met Nordin?

Hij had haar beloofd Younes te vinden , kost wat kost zal hij die belofte nakomen, Insh'Allah..

Hij grabbelde wat geld bij elkaar en vertrok.

"Younes, ik hoop dat je het me zal vergeven", mompelde Ayoub

En zo vertrok Ayoub weer naar Marokko. Met een klein hartje, hoe had hij dit zijn vriend kunnen aandoen. Hij zou niet weten waar hij zou moeten beginnen met zoeken. Hij had gebeld naar verschillende gevangenissen gebeld, maar hij zat nergens en niemand gaf hem nuttige informatie. Pfff..Via zijn oom, een belangrijk man in Marokko, was hij te weten gekomen dat er een illigale slavenhandel op gang is in Marokko en dat er blijkbaar een verband is tussen de slavenhandel en de verdwijning van Younes (en nog vele anderen). Maar hoe moest hij nu die slavenhandel opsporen als top speurders ze niet konden opsporen..Pff. Maar hij had een belofte gemaakt en die zou hij ook na moeten komen. Al was het het laatste wat hij zou doen.

Hij kwam aan in Beni Ansar en nam daar een hotel. Hij zou eerst de Nador, beni boujafar en melilla afzoeken. Hij ging zijn hotelkamer binnen en schrok zich een hoedje. Zag hij daar nu vlooien springen? Als hij geluk had, waren het inderdaad maar vlooien. Hij nam een diepe zucht en liet zich ongemakkelijk op het bed vallen. Hij dacht diep na..Younes en Oumaima..Is dat nu nog wel mogelijk. In hemelsnaam hoe is Aziz erop gekomen om zijn zusje aan Nordin uit te huwelijken! Was hij dan helemaal gek geworden? Hoe zou het nu eigenlijk met Aziz gaan? Hij besloot maar eens een taxi te nemen en naar Aziz te gaan. Daar is het uiteindelijk helemaal begonnen.

Ayoub kwam aan in het kleine dorpje en vroeg een beetje rond. De mensen fronsten hun wenkbrauwen telkens als hij naar Aziz vroeg. Sommigen keken precies schuldbewust. Bij anderen sprongen er precies tranen in de ogen. In hemelsnaam wat was er hier aan de hand??

De dokter ging naast Jafar zitten en fronste zijn wenkbrauwen.

"Jafar..Kanker is een harde ziekte..De wetenschap is ermee bezig..Maar we moeten vroeg zijn als we het willen genezen..en bij jou..."

"Ja dokter?", zei Jafar zachtjes..Hij wist wat er zou komen.

"Bij jou waren we te laat.."

Jafar liet een traan, niet voor zichzelf hij had zijn lot al lang geaccepteerd..Maar voor Yasser..

Hij veegde snel zijn traan weg. Hij moest blijven vechten! Al was het dan niet voor zichzelf, maar voor Yasser. Als zijn tijd was gekomen dan was ie gekomen, maar was zijn tijd dan wel gekomen?

"Dokter?", vroeg Jafar schor

"Ja, Jafar"

"Is er dan echt geen hoop meer?"

"Er is altijd hoop, Zegt men dan niet: 'hoe donkerder de nacht, des te helderder de kaars?"

"Waarom zei u dan dat ze bij mij te laat waren."

"Omdat, laten we niet rond de pot draaien..U hebt duidelijk geen kapitaal, een nieuwe operatie zou enorm veel kosten..Ik weet niet of dat jullie dit aankunnen. Daarbij zou het kunnen dat die nieuwe operatie niet veel zou helpen.."

"En wat als ik aan het geld zou geraken.."

"Jafar, mirakels gebeuren, maar aub..Vertrouw er niet te veel op. Ik stel voor dat je overlegt met je gezin.."

Gezin, gezin..Wat bleef er eigenlijk over van dat mooie gezin. Hij had geen ouders meer, zijn zusje was gestorven..Younes had hij al 2 jaar niet meer gezien of gehoord. Nadia zat in Marokko en hij had het gevoel dat ze daar werd vastgehouden..En Yasmina...Yasmina..Die had hem veel te hard gekwetst..Yasser bleef over..en 1 iemand die er altijd zou zijn..Allah ..Die gedachte gaf hem nieuwe hoop..

Yasmina miste haar zus echt enorm. Waarom bleef ze zo lang weg? Wat was er toch gebeurd..Ze miste haar optimisme, nu pas besefte ze dat ze het huishoude helemaal op haar schouders droeg..Zonder te klagen. En Jafar.., onlangs was ze nog eens langs geweest, ze had Yasser gewoon genegeerd. Het was net of Yasser de pijn om Hurriya aanwakkerde, ze kon het niet verdragen dat hij lachte met Jafar..Hij was hun broer niet!! Waarom begreep Jafar dat nu gewoon niet. Pfff..Ze hadden samen besloten om te wachten op de komst van Nadia. Zij zou weten hoe ze de operatie zouden kunnen betalen. Het bezoek bij Jafar was koel en afstandelijk. Net of er een barrière tussen hen was..Zou hun band dan nooit meer goed komen. Pff ze zou wel zien wat de toekomst brengt. En Adam. Zucht, waarom had hij haar nu geslagen? Wat bezielde hem toch? Yasmina miste Adam ongelofelijk hard. Zijn warmte, zijn gelach, zijn bezorgdheid, alles. En toch, toch had hij haar geslagen. Als hij echt van haar hield, dan zou hij zich toch hebben beheerst?

Zoveel vragen en zo weinig antwoorden..Yasmina zat alleen in het bakkertje, momenteel voelde ze zich echt slecht. Ze zat diep in de put, en niemand die naar haar kon luisteren. Tranen vulde haar ogen, ze dacht aan Hurriya..Haar lieve Hurriya...De beelden flitsten weer voor haar ogen, het bloed, Hurriya's gesloten ogen..Schreeuwende mensen, de ambulance. Yasmina huilde...Ze begroef haar gezicht in haar handen en bleef huilen. Ze dacht aan vroeger, toen ze nog klein was..En gewoon kind kon zijn, eigenlijk was ze snel volwassen geworden. Yasmina dacht terug aan die ene avond..Ze voelde aan haar littekens op haar gezicht. Was Adam niet de enige die niet bleef staren naar haar verminkte gezicht? Die altijd zei hoe mooi ze wel niet is. Nadia zei dat ook wel, maar Adam was de eerste jongen sinds Aziz die haar meer dan leuk vond.

Ondertussen was het al 17.30u, normaal bleef de bakker tot 20.00u open, maar ze had er geen zin in. Maar ze wou ook niet naar huis: daar zou toch maar alleen zitten..Ze durfde niet meer de kamer van Hurriya in, dat was te pijnlijk..Ook die van Younes en Jafar meed ze..Te veel herinneringen...En de kamer van haar mama en papa..Pff daar was ze al jaren niet meer in geweest..Enkel Nadia ging daar af en toe alleen zitten, als het haar te veel werd. Yasmina besloot maar te gaan wandelen. Voor dat ze het wist zat ze aan de vijver..Waar ze voor het eerst Adam had ontmoet. Ze besloot in het gras te gaan liggen en naar de wolken te staren. Plots hoorde ze voetstappen achter haar. Ze draaide zich om en zag Adam. Hij had een bosje rozen bij zich...en een klein vierkant doosje..Zag ze een traan op zijn gezicht?