Als het lot tegen je keert...

12.4

"Luister goed naar me Nadia..Ken je Nordin nog"
Nadia trok een wenkbrauw op: "Neem je me nu in de maling"
"Goed je weet wat hij heeft gedaan en ik zeg je het nu al, hij is in staat om het terug te doen..Luister goed naar me..Ik probeer uit dat wereldje te stappen, maar dat is niet zo gemakkelijk", Ismail stopte eventjes en keek weer achter zich, vervolgens begon hij nog zachter te praten, "Ik ben er niet trots op wat ik allemaal heb gedaan, maar ik ben geen moordenaar of verrader.."
"Zeg nu gewoon wat er is"
"Oumaima is verloofd heb ik gehoord"
"Waar begin je nu toch ineens over! Ismail, ben je onder invloed"
"Luister nu eens naar me", zei Ismail wat agressief, hij had meteen al spijt, "Sorry, maar hier is echt geen tijd voor, zoals ik al zei: Oumaima is dus verloofd, met een zekere Bilal, vriend van Hicham", vervolgde hij grimmig.
"Ja..En dan? Oumaima is gescheiden.."
"Op papier wel ja, in Nordins hoofd niet.."
"Is hij nog steeds ondergedoken?"
"Ja.."
"Weet je waar"
"Luister nu eens-"
"Ik vroeg: weet je waar?"
"Ja, maar ik kan het niet zeggen, ik zit al genoeg in de penarie, luister nu! Zeg tegen Oumaima dat ze samen met Bilal naar Nederland moet, nu! Vandaag nog, zeg tegen Aziz dat hij mee moet gaan, of moet onderduiken! Zeg dat Oumaima Mansour geen enkel moment uit het oog mag houden..Nadia! Begrijp je dat of niet?", zei Ismail bijna histerisch
"Wat zeg je nu allemaal? Waarom dan"
"Doet er niet toe, dat wil je liever niet weten, zeg het tegen haar..Ik ga voor een tijdje weg.."
"Hoe bedoel je weg"
"Ik zei toch dat ik uit dit wereldje wou stappen, dat gaat niet zomaar, believe me.."
Toen zag Nadia de blauwe plekken op zijn hoofd, en de snee vlak boven zijn wenkbrauw..
"Moet ik dat eventjes ontsmetten?"
"Nee.., ben wel wat meer gewoon..Nadia beloof me 1 ding"
"wat dan.."
"Wees voorzichtig, vertrouw niemand..Niemand..Hou Yasser dicht bij je..Loop niet onnodig naar buiten..Jafar loopt beter niet alleen over straat"
"Ismail waarom zeg je zulke dingen", zei Nadia terwijl ze bijna in tranen uitbarstte.
"Shht..Niet huilen..Dat is verloren energie..Er breekt een moeilijke tijd aan..Nordins trawanten zijn overal..Hij zint op wraak Nadia, hij is buiten zijn zinnen..Hij is gek geworden.."
"We moeten hem aangeven"
"Snap je het dan niet!", Ismail zuchtte, "Er valt niets aan te geven..Nordins trawanten zijn overal..Ze vinden je uiteindelijk toch, wat maakt het nu uit dat hij in de bak zit of niet.."
"Ismail wat moet ik doen.."
"Wees voorzichtig, waarschuw Oumaima,maar gebruik de telefoon niet..Je weet maar nooit..Waarschuw haar Nadia, en wees voorzichtig..Aub..Ik wil je niet kwijt"
Nadia wou iets zeggen maar glimlachte en zei: "Als ik dit overleef, kom ik je hand vragen, insh'Allah..Hou je goed..Wacht op mij.."
En weg was ie.
"ISmail, nee, wacht nou! Naar waar ga je! Laat me niet alleen", zei Nadia wanhopig..

Adrenaline pompte in Nadia's gedachten, allerlei gedachten maalden door haar hoofd. Ze mocht niet bellen..ze moest nu naar Oumaima..Maar alleen over straat gaan..Plots durfde ze niets meer..Ze dacht aan Yasser en Jafar die boven vredig zaten te slapen..Waarom nam Ismail ze toch mee in dit avontuur, ze wilde het niet! Waarom verdween Nordin niet gewoon uit hun leven. Nadia nam plots een besluit, het was misschien dom, maar ze moest nu eenmaal een risico nemen, ze zou nu naar Oumaima gaan..

Oumaima stapte op straat, ze was schuw en gedroeg zich als een schaduw. Elk zuchtje wind bezorgde haar kippevel, elk geknak van een takje zorgde ervoor dat haar hart een slag oversloeg..Elke persoon die ze tegenkwam zag ze als Nordin. Ze stapte door de gevaarlijke buurt van Oumaima..Ze zag vulgaire meisjes op elke hoek van het straat staan, omringd door dronken jongens. Af en toe hoorde ze een sigaret op de grond vallen, of een gil afkomstig vanuit 1 van de krotten die hier stonden. Nadia sloeg haar mantel over haar schouder en stapte stevig door. Ze zag Oumaima's appartement al staan, op een drafje liep ze ernaar toe en stormde ze de trappen op, ze sloeg op de deur.
"Wie is daar", hoorde ze Aziz vervaarlijk brullen
"Doe open! Snel, ik ben het Nadia"
"Nadia! in hemelsnaam, weet Jafar dat je hier bent"
"Neen, maar-"
"Wat doe je hier in het kot van de nacht?"
"Laat me eventjes naar binnen komen aub, het is niet veilig hier te staan praten"
Aziz werd wat bleker en had al meteen een voorgevoel waarover het zou gaan. Nordin. Het kon niet anders.
"Kom snel naar binnen, wacht ik roep Oumaima eventjes, ga maar eventjes zitten"
Nadia hoorde dat Aziz het miezerige kamertje hiernaast naar binnen ging, waarna een slaperige Oumaima naar buiten kwam.
"Nadia..Sahbti..Wat doe je hier op dituur. Is er iets gebeurd? Hoe gaat het met Yasser, Jafar"
"Alhamdullilah, het gaat goed met hen..Maar nu gaat het over jou! Pak je spullen in, nu, neem enkel het hoofdzakelijke nodig, voor jou en Mansour. Aziz voor jou telt hetzelfde"
"Woow, Nadia wat is er", kwam Aziz er snel tussen. De tranen liepen al over NAdia's wangen..waarom moest ze nu huilen! Daar was geen tijd voor!
"Nordin..Hij weet dat je verloofd bent Oumaima"
"Ja, maar..Ik..Huh..Hoe weet je dat?"
"Zijn vriend is net bij ons thuis geweest, Nordin zint op wraak Oumaima..Hij deinst niet terug om zijn pistool terug te trekken"
"Laat hem maar komen", zei Aziz woest
"Aziz, Mansours leven staat ook op het spel, jullie moeten vluchten! EN wel nu, nu het nog kan! Nordins trawanten zijn overal, en ze kunnen elk moment toeslaan"
Het werd Oumaima eventjes te veel, ze zakte neer op de sofa en greep Nadia's hand vast.
"Maar naar waar dan? Naar waar moet ik dan, ik heb hier zo hard voor gewerkt..Gaat ie me weer alles afpakken", zei Oumaima griezelig koud.
"Luister, bel Bilal, vlucht met hem naar Nederland, zeg tegen niemand naar waar..Ook niet tegen mij..Aziz jij ook"
"Ik ga nergens naar toe! Ik blijf verdomme"
Nadia schoot recht en ging kwaad op Aziz af
"Ik heb al 1 broer verloren en dat is genoeg! Niet nog 1! Oke, doe dat je zus, je neef en mij niet aan!"
Aziz keek in Nadia's boze ogen en zuchtte.
"Kom, snel..Oumaima maak Mansour wakker"

Jafar werd wakker, er klopte gewoon iets niet, hij ging op zijn andere zij liggen, staarde eventjes naar de muur, en draaide zich toen op zijn rug. Hij legde zijn arm onder zijn hoofd en fronste. Hij sloeg zijn dekens weg en besloot eventjes naar Yasser te gaan kijken..Misschien was er wel iets met hem. Hij sloop op zijn tippen de kamer van Yasmina binnen en zag dat YAsser in de meest vreemde houding lag te slapen. Jafar glimlachte eventjes en ging de kamer weer uit. Hij besloot gewoon eventjes een glas melk te gaan halen en dan weer in bed te kruipen. Of eventjes wakker blijven, over een halfuurtje was het toch fajr. Vreemd, de deur van de kamer van zijn ouders stond open. Nadia sliep altijd met de deur toe, zo heeft hij haar altijd al gekend. Hij sloop weer naar de kamer toe en zag dat er niemand in bed lag, het bed was zelfs nog onbeslapen. Waar was ze dan?
"Toch niet nog steeds aan het opruimen", mompelde Jafar hoofdschuddend, "Vrouwen", voegde hij er knorrig aan toe. Hij ging naar beneden en zag dat alle lichten aan stonden.
"Is het hier een kermis ofzo", zei Jafar sikkeneurig, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders.
"Nadia? Kind, doe eens normaal en ga slapen, we kunnen morgen nog opruimen"
Maar geen antwoord, toen merkte Jafar iets vreemd op, iemand had de telefoondraad uitgetrokken en de gordijnen waren toe. Echt heel vreemd, de gordijnen waren al tien jaar niet meer gesloten geweest, ze deden het gewoon niet. Alleen beneden dan. Er was hier iets meers aan de hand.
"Nadia?", riep Jafar nog eens. Geen antwoord.
"Nadia ik heb nu echt geen zin in spelletjes, antwoord!", zei Jafar gebiedend, toch voelde hij zijn hart in zijn keel bonken. Waar was ze toch? Het was drie uur 's nachts man! Dit deed hem weer griezelig hard denken aan de avond dat Younes, Allahirahmoe, gestorven was.
"Nadia", zei Jafar nog eens wanhopig. Hij keek rond zich, plots merkte hij de kapstok op de gang op, Nadia's mantel hing er niet meer, ze was dus gehaast en ze was naar buiten. Verdomme! Waarom deed ze dat nu! Jafar was doodsnerveus, hij wilde naar buiten stappen, maar de buitendeur was op slot. Hij zocht naar de reservesleutel, naar zijn sleutels, maar hij vond er geen enkele. Wat was dit nou? Jeetje..Hij vond dit echt niet grappig. Zehad zelfs geen kattebelletje achtergelaten. Dit was niets voor Nadia er was iets serieus aan de hand. Hij liep naar boven en wekte Yasser.
"Neen ik ga niet naar Marokko", mompelde Yasser slaapdronken
"Yasser wordt wakker, we gaan eventjes naar buiten"
"Maar ik wil slapen", zei Yasser boos
"Yasser geen geintjes nu! Oke, kom uit je bed en doe iets warms aan, nu"
Yasser voelde meteen dat er iets aan de hand was.
"Wat is er met Nadia", vroeg hij meteen, "Ze is toch niet.."
"Laten we nu niet aan het ergste denken, doe je kleren aan we gaan haar zoeken, ik laat jehier niet alleen in huis..Je weet maar nooit"