Als het lot tegen je keert...

7.8

Zo zaten Adam en Yasmina samen aan tafel. Zwijgen, stil. Bang om de broze stilte te verbreken, bang om het onderwerp aan te snijden dat hen beiden zo hard heeft gekwetst. Bang om elkaar de ogen in te kijken. Yasmina zag er slecht uit; haar littekens zagen er rood uit van het huilen, haar ogen waren opgezwollen en de plukjes haar staken vanonder haar hoofddoek eruit. Ze staarde naar de grond en regelmatig vielen er druppeltjes recht naar beneden. Ze zag er beroerd uit, maar voor Adam had ze iets broos, iets zuivers, iets dat hij bij geen enkel ander meisje had gezien. Ze had veel meegemaakt: de dood van haar zusje, de dood van haar ouders en nu misschien ook de dood van haar broer, Jafar. Ze is verminkt door een of andere jongen en ze werd bovendien door haar beste vriendin gepest op school. Toch zag ze er altijd sterk uit..Adam besefte nu pas dat Yasmina ook maar een mens is en dat het voor haar ook te veel kan worden. Hij keek nog eens naar haar een zijn blik gleed naar haar hand..Ze had nog steeds zijn ring aan, dat raakte hem..Hij schaamde zich. Hij heeft haar gedumpt toen zij hem het meeste nodig had! Zij heeft er altijd voor hem gestaan, zij had Adam hoop gegeven! Zij was Adam achterna gesprogen toen hij zich wou verdrinken. Ze kende hem zelfs niet en toch had ze haar leven geriskeerd. Zelfs die ene keer dat hij haar had geslagen had ze het hem vergeven. En hij? Hij dumpte haar gewoon ipv met haar te praten en haar te begrijpen. Hoe kon hij zo stom zijn? Hoe on hij zo harteloos zijn? Pff..Hij had haar gemist ja..Hij was blij dat hij nu met haar in aan dit tafeltje zat. Hemeltje, wat zag ze er broos uit..Wat zag ze er droevig uit..het deed hem pijn om haar zo te zien, om zijn prinsesje zo gebroken te zien..Pfff zijn prinsesje? Wie weet wilt ze hem helemaal niet meer. Niet moeilijk, hij is zo bot geweest..Hij wilde haar terug! Maar dit was toch niet het moment om dit onderwerp aan te snijden? Of wel? En wat als hij het nu niet tegen haar zei? Zou hij dan ooit weer de kans krijgen om het haar te zeggen? Hij probeerde te bedenken wat hij zou kunnen zeggen. Pff..
"Yasmina?"
"Uhu"
"Niets, niets"
Komaan was hij nu een man of niet? Hield hij nu van haar of niet? Hij moest het zeggen! Anders zou hij er heel zijn leven spijt van hebben..Oke..Hier gaat ie dan..Hij slikte en deed zijn mond open..Jeetje hij had net een raar geluidje geproduceerd..Dit was het gevolg van iets te willen zeggen, maar je dan halverwege te bedenken..Stomkop dat ie was..
Yasmina glimlachte en zei zachtjes..
"Gekkerd", toen keek ze weer naar de grond..
Oki..Hij moest het doen, hij schraapte al zijn moed bijeen...
"Yasmina..het spijt me verschrikkelijk..Ik heb er spijt van..Echt waar..Ik had je niet zomaar mogen..mogen.."
"Dumpen?"
"Nou ja..Ik...Wat ik..Ik...Sorry..Ik had je moeten bijstaan, ik had je moeten proberen te begrijpen. Je hebt zo veel meegemaakt..Ik bewonder je echt Yasmina, je bent een sterke, knapppe jongedame..En ik...Ik hou van je..Ik..Pff..Het spijt me..Ik wil je echt als vrouw, ik wil je als de moeder van mijn kinderen. Ik snap het als jij niet meer wil...Ik...Ik weet het niet.."
Yasmina staarde recht in zijn ogen en begon te twijfelen...Was hij wel degene waarmee ze haar leven wou delen?

Younes en Yasser schokte traag terug. Langzaam. Maar samen..Niet alleen..Daar waren ze beiden dankbaar voor. Yasser, al was ie zo jong, verwijtte Younes niets, hij was hem dankbaar dat hij eindelijk wist waarom zijn ouders nooit teruggekomen zijn. Hij was blij dat hij nu wist dat ze hem niet achter hebben gelaten. Younes had zijn handje vast en Yasser wist dat hij niet alleen door het leven zou moeten gaan: hij had er juist een tweede broer bij. Younes voelde zich ook beter, het was net of er een zware last van zijn schouders viel. Er waren vele gruwelijke dingen in het kamp gebeurt en dat was 1 van de ergste gebeurtenissen. Hij wist niet of hij die ooit aan iemand zou kunnen vertellen. Ze slenterde terug naar het ziekenhuis, ieder in zijn eigen gedachten verzonken..
Ze namen automatisch niet de lift: ze hadden geen zin om met andere mensen in aanraking te komen, ze hadden beide behoefte aan alleen te zijn. Ze gingen naar Jafars kamer en zagen hem zittend op een stoel, helemaal aangekleed met zijn koffers naast zijn stoel. Hij zag er zwak uit, de wallen onder zijn ogen waren paars en hij was flink afgevallen. Hij zag er graatmager uit, de vele medicijnen hadden er voor gezorgd dat zijn haren uitvielen..Yasser liep automatisch naar Jafar en omhelsde hem.
"Sorry", zei Yasser bedroefd
Jafar begreep hem en streelde hemover zijn hoofd. Younes keek naar dit prachtig moment.
"Ik ga naar huis Younes..Ik wil mijn laatste dagen niet in dit ziekenhuis slijten, mijn laatste dagen wil ik met jullie doorbrengen."
"Mag het wel van de dokter?", zei Yasser bezorgd.
"Ik heb het met hem besproken, ik moet regelmatig terugkomen, maar ik mag naar huis. Ik wil terug in mijn eigen bed slapen..Ik wil het huis waar ik ben opgegroeid terug zien. Ik heb er behoefte aan. Help je me eventjes recht Younes?"
Younes knikte en hielp zijn grote broer recht. Het was een pijnlijk moment. Zo schokten ze samen naar buiten. Drie broers die er voor elkaar stonden, elk op zijn manier. Bij Younes kwamen er vele herinnerigen terug. Zomaar opeens. Herinneringen die door de vreselijke gebeurtenissen in de woestijn verdrongen waren..

"Jafar, pak me dan als je kan!"
"younes doe nou eens voorzichtig!"
"Pak me dan als je kan!"
En Younes viel recht op zijn gezicht. Hij huilde verschrikkelijk, als klein jongetje van 8 jaar schreeuwde hij het uit. Jafar snelde naar hem
"Ik heb je het toch gezegd! Kom laat eens zien."
Younes liet zijn schaafwonde op zijn knie zien, het bloedde heftig. Jafar scheurde een stuk van zijn lievelings t-shirt en knoopte het stukje stof rond de knie van Younes
"Ziezo, kom wees nu eens een sterke, flinke jongen! Komaan Younes!"
Younes probeerde flink te zijn en veegde zijn tranen weg.
Jafar hielp hem recht en samen gingen ze naar huis.

Younes knipperde met zijn ogen en ineens flashte er een nieuwe herinnering voorbij zijn ogen.

"Ik ben bang Jafar! Ik ben bang", snikte Younes, "Het is zo donker..Jafar ben je er nog! Jafar! Jafar!"
"Natuurlijk ben ik er gekkie! Waarom ben je nu bang!"
"Ik zie overal monsters, straks nemen ze me nog mee! Snif, snif, Jafar toe doe het licht aan.."
"Shht! Je moet niet bang zijn...Weet je waarom?"
"Neen..Snif"
"Omdat als die monsters het wagen je aan te raken, dan sla ik ze stuk voor stuk tot moes!"
"Tot appelmoes?"
"Als jij dat wilt dan sla ik ze tot appelmoes! Stomme monsters! Ik laat niet zomaar mijn broertje door een bende monsters meenemen!"
"Neen? Echt niet Jafar?"
"Tuurlijk niet! Weet je wat ik zal de wacht houde bij het einde van je bed! Slaap jij maar op twee oren die twee monsters nemen jou heus niet mee! Niet zolang ik er ben!"
"Echt waar?"
"Echt waar, ga nu maar slapen Younes.."
"Oke Jafar bedankt."

Younes greep Jafar stevig vast
"Bedankt" mompelde hij.