Als het lot tegen je keert...

8.6

Nadia, Yasmina en Oumaima zaten stilletjes aan tafel. Ieder verzonken in zijn eigen gedachten..Ver weg..Nadia schaamde zich toen ze besefte dat het al na de middag was en dat er nog geen eten op tafel stond. Yasmina en Oumaima protesteerden, maar Nadia glimlachte gewoon en veegde de constant neerdruppelende tranen af haar wangen.
"Laat me maar eventjes", zei Nadia schor. Ze begrepen het, nadat Nadia de aardappelen had geschild, begon ze aan de ajuinen en na de ajuinen kwamen de worteltjes en toen sneed ze in haar vinger omdat ze in een was van tranen niet zag wat ze aan het snijden was. Ze zakte op de grond en begroef haar gezicht in haar handen. Yasmina en Oumaima gingen naast Nadia zitten..Ze namen haar vast en samen probeerden ze hun verdriet weg te huilen.

Jafar, Adam en Ayoub zaten doodstil in de woonkamer, Jafar bleef naar die ene stoel staren waar Ayoub de laatste dagen had gezeten..Naar buiten starend en niets zeggend..Allahua3lam wat hij had meegemaakt. Hij had zo vaak gewoon naar hem toe willen stappen en gewoon willen vragen: "Wat is er toch met je gebeurd..". Plots keek hij naar Ayoub, hij wist dat het min of meer Ayoubs schuld was dat hij is gevangen genomen, toch is zijn broer in zijn armen gestorven. Hij kon het niet laten en vroeg aan Ayoub.
"Hoe is hij gestorven, Ayoub", hij schaamde zich voor zijn rode ogen en bibberende stem.
"Met zijn wijsvinger opgestoken Jafar en de meest mooie woorden prevelend.."
Jafar knikte, alhamdullilah..
Ayoub slikte en zei toen:
"Ik heb soera Yasien gereciteerd.."
Met tranen in Jafars ogen knikte hij en glimlachte hij. Bij die woorden had hij Ayoub alles vergeven..

De bel rinkelde weer door het huis, Jafar riep naar de keuken dat hij wel open ging doen. Toen hij langs de keukendeur ging hoorde hij Nadia hartverscheurend huilen..Jafar zuchtte: Nadia heeft veel meegemaakt, al sprak ze er niet over, Jafar besefte dat ze veel verdriet had. Ze had het huishouden op haar 16 moeten overnemen, en toch, toch heeft ze niemand ooit verweten. Ze bleef en blijft alhamdullilah zeggen en niemand komt tussen haar en haar gebed..Jafar had bewondering voor Nadia..Ze was sterk, dat besefte hij nu, zo sterk als zijn moeder was..Hij was al helemaal vergeten dat er gebeld was, tot de er voor een tweede maal er een gering door de gang gonsde. Jafar liep verder naar de deur, toen hij de deur opende keek hij eventjes verbaasd..

Hij zag drie kleine jongetjes hem verdrietig aanstaren.
"Is het waar? Is Younes echt.."
Jafar sloot zijn ogen en knikte. Eén van de jongetjes begon te huilen, hij wilde zich omdraaide maar Jafar greep zijn handje vast.
"Kom naar binnen..Alledrie trouwens, vertel me wie jullie zijn."
Hij loodste de drie kleintjes naar binnen en haalde uit de snoepkast vier lolly's (ook eentje voor Yasser), bij het aanraken van de kast, flashte er een mooie herinnering voorbij.

"Snel! Mama komt zo naar binnen!"
"Younes jij hebt makkelijk praten! Ik kan er niet aan!"
"Wacht, zet je voeten op mijn rug, goed?"
"Oke"
"Dikzak! Jij weegt veel te veel!"
"Goed, als ik toch te veel weeg, dan laat ik de dropjes maar voor wat ze zijn !", snauwde Jafar.
"Oke! Sorry, je bent niet diiikk..Heb je ze? Oh nee! Mama!"
"Ik heb ze!!"
De twee broertjes ging zo snel als de bliksem in de zetel zitten. Ze glimlachtte te breed naar Jafars moeder haar zin. Ze zetten haar handen op haar zij en vroeg: "Wat is hier aan de hand?"
"Niets", zeiden ze in koor.
"Jafar, mag ik eens zien wat je in je handen hebt"
Younes keek bedrukt en Jafar opende zijn handjes waar twee plakkerige dropjes in zaten.
De moeder begon hard te lachen.
"Jullie zijn, als jullie willen, 2 handen op 1 buik! Hoe zijn jullie in hemelsnaam helemaal tot aan het kastje geraakt!"
Younes en Jafar grijnsden en staken de dropjes in hun mond.

Jafar veegde weer een traan weg
"Younes, broertje ik ga je missen.."

Jafar schrok wakker uit zijn dagdroom en zag hoe de drie jongetjes stilletjes in de zetel zaten.
"Zo", zei Jafar zacht, "Wie zijn jullie?"
"Mohamed"
"Anouar"
"en Nabil", zei het kleinste jongetje.
"Zo..Flink zo."
Nabil begon weer te huilen. Jafar had zin om mee te janken, maar hij beheerste zich en nam de kleine op zijn schoot.
"Zo en hoe kwamen jullie in aanraking met Younes, Allahirahmoe"
Anouars gezichtje klaarde meteen weer op.
"Hij was onze beste vriend!"
Mohamed knikte vastberaden, alsof niemand in de kamer hen anders zou geloven.
"Ow, echt?", zei Jafar verbaasd: Younes had hen nooit iets verteld over dit drietal.
"Ja, hij speelde met ons! En hij zorgde ervoor dat bullebakken ons niet meer pestte.."
"Maar toen ging hij weg", zei Nabil snikkend, "Hij ging weg met hem!" en hij wees naar Ayoub.
"En nu..Nu is ie er plots niet meer..", zei Mohamed bedrukt.."Ik..Hij had belooft met ons te voetballen als hij terugkwam..Maar..", toen werd het de stoerste van de drie te machtig, dikke traantjes rolde over zijn wangetjes, "Hij is er nu niet meer.."
Anouars oogjes werden groot.
"Ik heb het gezien.."
Jafar fronste zijn wenkbrauwen, hebben deze kleine kindjes echt gezien hoe een gruwelijke moord werd begaan?
Anouar schudde zijn hoofd..
"Mama geloofde me niet..Tot ze de ziekenwagen zag komen.."
"We moesten van mama komen 3az"
"Ah jullie zijn broertjes dan?", vroeg Ayoub aan Nabil.
Deze knikte weer heel overtuigend, smakkend op de lolly in zijn mond.
"En waar is jullie mama dan?", vroeg Adam.
"Voor de deur, wij moesten eerst gaan..Volgens mij durfde ze niet zo goed alleen te komen.."
"Waar is je papa dan", zei Adam heel logisch, "dan hoeft ze niet alleen te komen."
Mohamed werd ineens bleek en Anouar riep heel luid:
"Hij is weggegaan! Maar hij komt terug! Hij heeft het ons beloofd!"
Mohamed keek zijn broertje venijnig aan:
"Beloftes zijn niets waard! Snap je dat dan niet? Younes en papa komen niet terug!"

Yasmina had het gesprek gehoord en ze was benieuwd welke vrouw dit zou kunnen zijn..

Yasmina ging voor de zoveelste keer naar de hal en opende de deur, daar aan de overkant zag ze een vrouw verstrooid en beschaamd wegkijken toen ze Yasmina zag opendoen. Yasmina glimlachte vertederd en gebaarde dat ze moest komen. Toen ze dichterbij kwam herkende ze de jonge vrouw vaag.
"Salaam", zei ze verlegen.
"Wa3alaikoemoe salaam"
"Kom toch binnen, je zoontjes zijn hier al"
De vrouw bloosde weer
"Ik ben Yasmina", stelde Yasmina zichzelf voor
"Ik ken je..."
"Ah oke" zei Yasmina verbaasd.
"Ik ben Samiya"