Als het lot tegen je keert...

5.9

Ayoub ondersteunde Aziz en samen liepen ze de helling af. Wat was hij vermagerd..Hij zag er echt ziek uit. Jeetje..Toen ze terug in het dorp kwamen, kwamen de mensen naar buiten. Ze begluurde hem, de kinderen wezen hem aan. Ayoub en Aziz deden alsof ze niets zagen. Ayoub liet Aziz even alleen en keerde terug in een taxi. Samen reden ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Heel de weg zeiden ze niets, Aziz wou duidelijk zijn verhaal niet met de taxichauffeur delen. Ze kwamen het ziekenhuis in, moesten uren wachten en uiteindelijk werd hij opgenomen. Ze begonnen eerst met het noodzakelijkste zijn been. Ayoub hoopte dat die niet geamputeerd zou moeten worden. Gelukkig waren het 'slecht' diepe wonden die grondig ontsmet moesten worden, de rest, tenminste dat is wat de dokter zei, is voor later. Met andere woorden als Ayoub meer zou betalen, maar Ayoub wou eerst zijn verhaal weten.
De dokter verliet de kamer en Ayoub zat dicht bij het bed van Aziz. Hij had zijn ogen gesloten en ademde traag in en uit. Ayoub dacht dat hij sliep en schrok zich dus een ongeluk toen hij zei:
"Je bent er nog? Je hebt me echt naar het ziekenhuis gebracht.."
"Tuurlijk Aziz.."
"Dank je...dank je...", hij veegde een paar tranen weg.
Er viel een dodelijke stilte.
"En het geld?", zei Aziz schor
"Maak je daar nu maar geen zorgen om", knipoogde Ayoub. Hij vertelde er niet bij dat hij juist al zijn spaargeld aan hem had uitgegeven, maar dat was nu eventjes allesbehalve belangrijk..
"Ik ben je een verhaal schuldig..."
"Je moet rusten Aziz, het verhaal kan wel wachten..", Ayoub zag dat het praten hem uitputte
"Neen, ik wil het vertellen. Het begon allemaal die avond, Oumaima was juist vertrokken met Nordin en het trouwfeest liep ten einde. Ik liep naar binnen en keek eventjes recht in de droevige ogen van Ayoub, het schuldgevoel knaagde, maar ik negeerde het. Ik ging mijn huis binnen en begon samen met Zaineb (de vroegere vriendin van mijn overleden ouders) te helpen met opruimen. Ik had besloten te gaan wonen in Marokko samen met haar. Een week ging voorbij en Zaineb begon ziek te worden, ik maakte er me geen zorgen om en dacht dat het wel snel zou overwaaien. Maar haar ziekte duurde nu al een week en ze kreeg die vreselijke hoest. Ik begon me zorgen te maken, maar ach ze was een dagje ouder dat hoorde er nu eenmaal bij, tenminste dat was wat ik dacht. Ze bleef met die vreselijke hoest zitten en begon bloed op te hoesten. Ze leed aan tbc, in Europa een makkelijk te genezen ziekte, in Marokko ook, tenminste als je geld hebt. Ik en mijn tante hadden samen een spaarrekening, we hadden er een aadige som op staan. Dus ik ging naar de bank om geld af te halen zodat ze naar een dokter zou kunnen gaan. Ik stapte de bank in, en vroeg om een opname van geld. Er stond geen geld meer op. Ik dacht dat er een fout was gemaakt en ging naar een loket en vroeg om een uitleg. De vrouw zei gewoonweg: "Er staat geen geld op, u hebt 2 weken geleden al het geld eraf gehaald." Het bloed stroomde naar mijn benen, Nordin. Nordin. Hoe kon ik zo stom zijn. Nordin. Ik had tegen hem gezegd dat hij geld af mijn bank mocht nemen, zoveel als hij nodig had voor zijn trouw en al de andere kosten. Hij had gewoon alles gepikt. Alles. Vrienden. Weet je wie je vriendin zijn Ayoub? Je tranen, die zijn de enige die er altijd zijn..Nordin. Maar het ergste van al was, ik heb mijn zus gedwongen om met een klootzak te trouwen. Zoals Oumaima zei, een psychopaat."
Aziz stopte eventjes om zijn tranen weg te vegen.
"Dus ging ik teneergeslagen naar huis. Als ons geld was op. Ik besloot naar familieleden te gaan. Ze lachte me gewoon uit. Ze hechtte geen waarde aan me. Ik ben maar een wees weet je. Een wees. Ik ging naar de dorpsbewoners en bedelde om geld. Niets. Niemand kon een cent missen, maar om villa's neer te zetten, daar hadden ze genoeg geld voor. Dat was hard Ayoub, heel hard. Ik begon de waarheid onder ogen te zien. Ik zou mijn tante beseffen en ik zou er niets aan kunnen doen. Niets. Ik ging naar huis en zag het leven uit Zaineb sijpelen. Dag na dag werd ze zwakker. Op een vrijdag stierf ze. Ze werd begraven en toen begon de hel. Niemand kwam toen ze ziek was, iedereen kwam pas toen ze stierf en ze dus vanalles konder erfen. Ik werd verdreven, ik was maar een wees, was niet de echte zoon van Zaineb, en had dus recht op niets. Hard, de mensen zijn hard en harteloos Ayoub. Zoals ik was, toen ik Oumaima dwong...Ik ging helemaal boven op de berg wonen. Alleen, ik vervreemde van iedereen. Op een dag kwamen er een paar mannen langs, ze grepen me vast en begonnen me te slaan. Te martelen. Ze sneden mijn been open, sneden in mijn oog en wilden me tenslotte doden, maar ik kon ontsnappen. Alhamdullilah."
"Maar waarom-?"
"Ahah, waarom. Ik herkende die mannen, ze waren familie van Zaineb. Ze hadden schrik dat ik, de wees, wraak zou nemen. Naar het gerecht zou gaan, ze wilde me liever uit de weg ruimen. Ik ben maar een wees, niemand zou me missen. Toch?"
Aziz staarde Ayoub aan en de tranen druppelde van Ayoubs gezicht..

"trouwen?", herhaalde Jafar.
"Wat bedoel je met trouwen??"
"Wel Adam heeft me ten huwelijk gevraagd..En ik heb ja gezegd.."
"Wie is in hemelsnaam Adam?? En wie heeft gezegd dat je mag trouwen?"
"Adam is iemand die ik heb leren kennen..Hier zal hem laten zien. Kom binnen Adam."
Adam voelde zich nogal ongemakkelijk. Jafar zag er niet bepaald blij uit.
"Salaam", zei Adam zachtjes
"Salaam", antwoordde JAfar koeltjes, hij negeerde Adam en keerde zich weer tot Yasmina.
"Jij trouwt niet!"
"Wablieft, jij hebt daar niets over te zeggen! Ik ben meerderjarig! Hallo?"
"En dan! Ik ben je broer, voogd en ik weiger je te laten trouwen!"
"Ik zal insh'Allah trouwen, met Adam! Ik heb een keuze gemaakt!!"
"Jafar? Ik weet dat dit misschien een schok voor je is-", probeerde Adam er tussen te krijgen.
"Hou je mond, aub, hou je mond!!!", zei Jafar rustig met fonkelende ogen. Adam kroop meteen in zijn schulp.
"Wie ben jij om anderen het zwijgen op te leggen Jafar?" riep Yasmina.
"Yasmina ik waarschuw, wet je wel wat trouwen is? Dat zijn een heleboel verantwoordelijkheden. Trouwen doe je niet van de ene op de andere dag. Trouwens , wat voor een jongen is die Adam eigenlijk. Hoe is zijn familie"
Yasmina zag Adam in elkaar krimpen, en probeerde het onderwerp te omzeilen.
"Zijn je zaken niet! Ik trouw toch met hem, niet jij, dat zijn jou zaken niet, Jafar! En trouwens wat weet jij er nu van, jij bent niet getrouwd, je hebt zelfs geen meisje!"
Jafar ogen werden onmiddellijk dof, hij dacht terug aan Samiya, de pijn kwam terug. Hij slikte eventjes en zei rustig:
"Neen, Yasmina, neen. Jij moet studeren, niet halsoverkop gaan trouwen."
"Ha! Studeren? Aub! Alsof ik nog een toekomst heb! En trouwens het is niet dat ik aan iemand een voorbeeld kan nemen in ons gezin ofzo!"
"Yasmina, let op je woorden. Wij hebben het moeilijk gehad, jij bent de jongste, jij moet verder gaan. Bouw een toekomst op.."
"Ik ben niet de jongste!!!!! Dat was, dat was...Hurriya...Niet ik!", de tranen dropen af Yasmina's gezicht. Waarom kon Jafar nu gewoon niet blij zijn, waarom kon hij gewoon niet Adam vriendelijk ontvangen? De gdachte aan Hurriya verbrijzelde Yasmina's hart en voor ze het wist zei ze:
"Of ben je haar al vergeten? Heeft Yasser haar plaats al ingenomen? Hé Jafar? Mooie broer ben jij?"
"Laat Yasser erbuiten Yasmina", zei Jafar scherp, "Dit gaat nu om jou en niet Yasser!"
"Ik zal trouwen! Met of zonder jouw zegen!", en Yasmina liep de kamer uit en riep nog, "IK HAAT JE!!!!!"
Adam stond nog in de kamer en wist niet goed wat zeggen. Jafar keek het raam uit.
"Euhm Jafar?", hij antwoordde niet, "Ik wil ook dat Yasmina verder studeert, begrijp me niet verkeerd, ik kan op haar wachten, maar ik wil haar echt als mijn vrouw. Ik..Ik..", hakkelde hij nog, "Dat begrijp je toch", zei hij zwakjes, "Ben jij nooit verliefd geweest?"
Ja, dacht Jafar, ben dat inderdaad ooit geweest en de littekens zie je nu nog..
"Ga weg Adam, aub..Ga weg..."
Adam schuifelde de kamer uit. Jafar lag op zijn bed en keek naar het plafond...

Je bent een supermeid. Spijtig dat je terug wilt gaan. Echt waar, maar ik wil je ook nergens toe tot dwingen."
(Waarom bloozde ze nu nog erger!!)
En voor dat Nadia het wist voelde ze een lichte kus op haar wang..

Nadia voelde zich helemaal warm vanbinnen worden.
"Wel ik denk dat je nu door moet gaan Nadia, je boot vertrekt meteen."
Nadia bleef ineens staan, wat was dat warme gevoel toch in haar maag.
Ze nam haar tas en keek de jongen aan.
"Hoe heet je trouwens", vroeg Nadia
"Hicham, jij Nadia é?"
Nadia knikte. Ze moest nu door gaan, ze keek Hicham recht in de ogen en zei: "Mensen als jij zie je niet vaak, ik heb geluk dat ik juist jou tegenkwam..Zal je met heel mijn hart missen.."
"Ik jou ook Nadia, blijf wie je bent, echt waar.."
Nadia ging rechtstaan en omhelsde Hicham.
"Bedankt", fluisterde ze schor, de tranen liepen over haar gezicht. Waarom? Waarom huilde ze nu toch? Ze wou geen afscheid nemen, maar ze moest..
Nadia draaide zich om en stapte naar een gebouw om haar tickets te laten bevestigen.
"Nadia!", riep Hicham nog, "ik denk dat ik verliefd op je ben!"
Toen draaide Hicham zich om en liep weg.

Toen Nadia uiteindelijk op de boot zat, ging ze op het dek zitten. De mensen keken haar allemaal aan, niet moeilijk! Ze had haar bruidsjurk nog aan en liep op blote voeten. Ze moest lachen om haar eigen. Nadia keek naar de zon die langzaam onderging. Ze dacht aan Hicham. Goh! Wat miste Nadia hem, ze wreef nog eens over de plek waar hij haar zachtjes had gezoend.