Als het lot tegen je keert...

8.5

Het was ondertussen 6u in de morgend, normaal zou Nadia nu het ontbijt zitten klaar te maken, ze zou iedereen naar beneden hebben geroepen om uiteindelijk samen met Yasser en Younes naar het bakkertje te gaan. Vandaag niet, vandaag zaten ze allemaal aan de keukentafel, ieder verzonken in zijn eigen gedachten en hopend dat dit een verschrikkelijke nachtmerrie was. Nadia wist dat Younes doodgeschoten was, ze wist enkel niet door wie, ze had een vermoeden, en eigenlijk wilde ze het ook niet weten. Ze begon weer te huilen..Ze kon het gewoon niet geloven dat Younes er niet meer was.
"Ik mis hem..", verbrak Yasmina de stilte.."Ik mis hem echt hard.."
Adam legde zijn hand op die van haar en wreef er over.
"Ik moet er steeds weer aan denken..Ik moet er steeds weer aan denken..Hoe Hurriya..", ze snikte het weer uit en begon toen met een klein stemmetje..
"Hoe hij zijn ogen had gesloten toen we hem hadden verteld dat Hurriya er niet meer was.."
Nadia kon het niet meer aanhoren en stond op om thee te maken. ze moest zich gewoon bezighouden met iets. Zolang ze maar bezig was, moest ze er niet aan denken..Ondertussen was het negen uur en er werd gebeld. Nadia zei vaagjes dat ze wel zou gaan zien wie het was. Ze slofte naar de deur en deed open. Ze zag Ayoub, de tranen sprongen haar weer de ogen in.
"Inna ilahi wa inna ilajhi raji3oen.", zei hij stilletjes. Nadia knikte en zei dat hij naar binnen mocht komen. Ayoub volgde haar naar de keuken, hij zag hoe Yasmina naar hem keek. Hij herinnerde zich dat Yasmina kwaad op hem was, toen hij had gezegd hoe het kwam dat hij in de gevangenis was geraakt, maar dit keer keek Yasmina hem weemoedig aan.
"Salamoe3alejkoem.."
Iedereen antwoordde. Jafar gebaarde dat hij naast hem kon komen zitten, Ayoub ging ongemakkelijk zitten. Hij voelde zich helemaal koud vanbinnen, 1 van zijn beste vrienden was de voorbije nacht in zijn handen gestorven..Hij had geprobeerd het bloeden te stelpen, maar het was elmektaab dat Younes die nacht zou sterven.
De stilte werd af en toe verbroken door gesnik en gehuil. Iedereen voelde de leegte die overheerste..Yasser voegde zich er uiteindelijk ook aan toe en zo zaten ze samen in de keuken..Er werd weer gebeld. Nadia stond weer op en deed weer open: het was Oumaima en haar zoontje. Vanaf dat de deur openging omhelsde ze Nadia en begon te huilen.

Nadia liet haar tranen ook de vrije loop gaan.
"Ik had hem niet mogen bellen..het spijt me zo..Ik.."
"Oumaima, elmektaab is elmektaab, daar kun jij niets aan veranderen.."
"Het spijt me zo.."
"Shht, Oumaima.."
"Oh, Nadia..Hoe kun je zo sterk blijven..Ik..."
Nadia veegde haar tranen weg en zei vastberaden:
"Allah swt staat me bij..Alhamdullilah, jou ook Oumaima..Kom naar binnen."
Jafar, Adam en Ayoub stonden op en gingen in de woonkamer zitten, terwijl Oumaima plaats nam aan de ronde keukentafel. Ze ging zitten en barstte weer in tranen uit. Met schokken zei ze dat verlichtende zinnetje:
"Inna ilahi wa inna ilajhi raji3oen.."
Yasmina legde haar hand op die van haar..Mansour kwam kruipend naar binnen.
"Wat voor een moeder ben ik, ik vergeet mijn zoontje helemaal."
Oumaima pakte Mansour op en omhelsde hem..Ze begon weer te huilen..
"Wat voor een vader heb je toch.."
Nadia's afschuwelijke gedachten waren dus waar, Nordin had de trekker overgehaald. Ze nam diep adem en sloot haar ogen. Een onbekend gevoel sloop haar hart binnen, ze voelde een ongekende haat. Nordin had haar broertje vermoord. Lieve Younes..Ze keek naar Mansour en er kwam weer een ongekende haat naar boven, ze wilde hem en zijn moeder wegsturen, tot ze plot herinnerde hoe Younes van Mansour had genoten. Hij heeft altijd al iets met kleine kinderen gehad..De haat smolt weer weg..Ze wilde geen haatgevoelens koesteren, voor niemand..Haat zorgt voor verbittering en daden waar men spijt van krijgt. Nadia opende haar ogen weer.
"Allahirahmek Younes", zei ze plots, haar hart werd helemaal warm vanbinnen toen iedereen amien zei..Inclusief Mansour..De tranen sprongen haar weer in de ogen en ze gaf Mansour een kusje op zijn voorhoofd.

Nordin liep weg, iedereen was te geschokt om hem tegen te houden. Hij rende zo snel weg als zijn voeten hem konden dragen. Hij kwam terecht in een steegje en wilde bellen..Hij twijfelde, de politie hield hem in de gaten en na dit gebeuren zou hij de meest gezochte man in de buurt zijn, zowel door de politie als Younes' vrienden. Nordin voelde geen spijt voor wat hij had gedaan, hij had gewoon een hindernis opgeruimd. Net goed, dacht hij, dat gezinnetje van Younes werd hem te lastig, nu zouden ze wel op een afstand blijven. Nu moest hij zo snel mogelijk weggeraken, het land uitvluchten ofzo. Hij besloot toch maar te bellen.
"Hallo?", antwoordde Ismail
"Sahbi-"
"Waar ben je? Toch niet weer bij Oumaima, wayaaw!"
"Ik kan niet praten! Waar zit je?"
"Bij Najib thuis."
"Kom naar mij thuis!"
"Mij thuis zul je wel bedoelde, schooier."
"Sahbi ik heb geen tijd voor grapjes, kom zo snel mogelijk! En zie dat je niet gevolgd wordt!"
"Hoe bed-"
Kiestoon.
Wat had hij, dacht Ismail, man hij heeft toch niet weer iets stoms gedaan! Hij nam afscheid van Najib en stapte in zijn zwarte mercedes. Hij startte en vertrok, hij belde nog wat rond en kwam uiteindelijk aan. Hij parkeerde zijn auto in een steegje, zonder angst voor diefstal: iedereen wist wiens auto dit was.
Hij kwam bij zijn huis aan en ging snel naar binnen, daar vond hij Nordin supergestresseerd in de sofa.
"Waar bleef je man?!"
"Woow rustig aan joh.."
Druppeltjes zweet parelde op zijn voorhoofd.
"Ga nou eventjes zitten.", zei Ismail, "Wat is er gebeurd."
"Doet er niet toe! De politie zoekt me!"
"Wat heb je nu weer gedaan! Ik had je gevraagd de aandacht niet zo op jezelf te vestigen!"
"Doet er niet toe ok! Wat er is gebeurd, is gebeurd. Moehim, ik moet onderduiken, of naar het buitenland ofzo."
"Dat meen je toch niet! Zeg nu rustig wat er is gebeurd en dan bellen we wel rond."
"Man, ik was bij Oumaima-"
"Dus toch", zei Ismail geënerveerd.
"Laat me uitspreken..Een of andere gast kwam eraan, man hij irriteerde me, dusja.."
"Wat?"
"Ik heb hem neergeknald", zei Nordin zonder schuldgevoel.
"Zomaar, op straat, Nordin ezel die je bent! Verdomme joh! Ik wist dat je dat wapen nooit had mogen kopen! Wacht ik ben naar Najib..Je mag blij zijn dat je mijn makker bent, je bezorgt me echt veel last joh!"
Ismail wist helemaal niet dat 'die gast', Younes was..