Als het lot tegen je keert...

7.9

Nadia maakte wat warme melk klaar voor Mansour en suste hem met wat lieve woordjes.
"Wat moet er nu van me worden lieve Mansour? Ben ik dan gedoemd om voor eeuwig thuis te leven? Wanneer krijg ik zo'n klein schatje als jij? Hmm?"
Mansour dronk gulzig zijn warme melk op.
"Arme stakker, je had honger é? Je wil zeker terug naar je mama?"
Mansours lipe begon weer te trillen.
"Mama! Mama"
"Goed kleintje, maar ik weet helemaal niet waar je mama woont..Weet je wat? We gaan naar dat cybercafé hier op de hoek en we zoeken je mama's adres op, goed?"
"Mama!"
"Ja, ik heb je wel gehoord. Houd mijn handje vast! Nee, jij stapt veel te traag! Laat ik je maar oppakken, lieve schat! Wat doe je me denken aan Hurriya, die was ook zo levendig..Achja, Allahirahmoe, haar tijd was gekomen."
Nadia pakte Mansour op, nam haar sleutels mee en vertrok.

Bij het cybercafé aangekomen zag ze een troep jongens aan de deur staan.
Jongens zijn net kuddes, mompelde ze.
"Hey, zinaa!!"
Daar gaan we weer...Nadia negeerde de jongen vlakaf en wrong zich door de "kudde".
"Aah! Geen tijd geven of wat?"
"A sahbi, da's die wees van op het einde van de hoek! Laat haar, ze heeft al genoeg problemen meskiena."
"Welke wees?"
"Je weet wel, die ene met haar tiran van een vader."
"Juist ja, diegene die niet meer naar school mocht, toch?"
"Ja die, laat haar met rust joh!"
Nadia had alles gehoord en de tranen stonden haar in de ogen. Niet huilen, niet huilen, dacht ze aan stuk door. Ze gunde het hen niet! Ze had hun medelijden niet nodig! Wat dachten ze wel. Te laat, ze voelde de druppels al over haar wangen glijden.
"De zus van Jafar toch?"
"Ja, Jafar, die is ook ziek. Er blijft precies niets meer over van dat gezinnetje."
"Ah ja, met Hurriya die overreden is. Ocharme"
Dat was de druppel die de emmer deed overlopen.
"Ik heb jullie medelijden niet nodig! Goed! Ik sta er verdomme vlak bij! Hebben jullie dan helemaal geen respect! Of gevoel!"
En huilend liep Nadia weg, het was te veel voor haar.

Ismail liep slenterend naar huis, hij voelde zich barslecht!Hij ging het huis binnen en kwam Nordin in de gang tegen.
"Hey! Heb echt lekker geslapen seg!"
"Tof"
"Waar is Mansour?"
...

Nadia zocht naar een ander cybercafé, Mansour moest terug naar zijn moeder, hoe eerder hoe beter. Uiteindelijke vond ze een klein cybercafé en zocht op het internet snel het adres van Oumaima.
Bingo! Gevonden. Ze woonde precies in een duistere, vergeten buurt..Ze nam Mansour terug bij de hand en bij het betalen, kreeg hij een snoepje. Daar was Mansour wel blij om, hij gibberde en brabbelde rare woordjes.
Het was wel eventjes stappen, maar dat had ze voor Mansour én Oumaima wel over.

"Waar is Mansour?"
Shiiit! Daar had Ismail niet aan gedacht.
"Mja, ik kwam een meisje tegen en ze herkende Mansour, voor ik het wist had ze hem mee."
"Naar waar heeft ze hem gebracht?"
"Weet ik veel", loog Ismail
"Komaan Ismail! Dat meen je gewoon niet!! Wat is dit? En jij kon dat meisje niet inhalen of wat? Je bent toch een man!"
"Ga niet te ver Nordin, ik waarschuw je."
"Dat meisje brengt Mansour sowieso naar Oumaima! Komaan we kunnen haar nog inhalen misschien! Ik zweer ik klop dat wijf op haar gezicht!"
Ismail wou Nordin verbieden om te gaan, maar dan zou hij moeten toegeven dat hij verliefd was. Hij zou hem uitlachen..Hij zou niet langer de big boss zijn, meisjes zijn immers om mee te spelen en daarmee basta.
"Wacht, ik ga wel mee.", zei Nordin. Hij hield zijn hart vast.

Nadia kwam, na lang zoeken, eindelijk aan in Oumaima's straat. Het was er groezelig en grauw, Nadia wist dat ze huizen hier voor een prikje konden kopen. Het verkopen van hun ouderlijke huis zat nog steeds diep en ze durfde het niet goed met de anderen mee te delen. Pff. Mansour ondertussen lachte uitbundig: hij herkende zijn buurt.
"Hey! Wacht! Wacht!"
Verschrikt keek Nadia naar achter: daar waren Ismail en ...Nordin! De verminker van haar zus! Was Ismail met zo iemand bevriend? Hoe kon ze zich toch ze hard vergissen in iemand? Hoe? Ze pakte Mansour op en rende de naar het appartementsgebouw waar Oumaima in woonde. Ze rende de trappen op en hoorde Nordin en Ismail hijgend en puffend achter haar.
"Oumaima!! Oumaima!! Doe open, doe open!", riep Nadia. Ze hoorde boven een deur opengaan.
"Wie is daar?", riep Oumaima onzeker.
"Ik ben het! Nadia! Doe open! Doe open!", riep Nadia
"Nadia wacht nou eventjes!", riep Ismail griezelig dichtbij
Nadia stormde de trap op en zag op de vierde verdieping een deur openstaan, ze stormde er naar toe en sloot de deur meteen achter haar.
Oumaima stond verbijsterd naar haar te kijken. Ze keek van Nadia naar Mansour en barste in tranen uit.
"Je hebt hem teruggevonden, je hebt mijn zoontje teruggevonden. Mijn lief zoontje."
Nadia stond verwilderd tegen de deur.
"Oumaima! Nordin en Ismail zijn hier"
Oumaima schrok.
"Help me Nadia! Help me, laat hem mijn zoontje niet weer afpakken! Aub!"
Oumaima begon weer te huilen. Ze zag er slecht uit, ze was flink vermagerd en ze had paarse kringen rond haar ogen. Ze had al dagen niet geslapen en ze was gewoon uitgeput.
"Oke ik heb een idee. Doe jij de deur op slot, ik ga naar buiten en spreek met hen. Goed?"
"Neen, je beseft niet waartoe Nordin in staat is. Je beseft het niet.", snikte Oumaima
"Oumaima! Sterk zijn! Wees sterk voor Mansour, doe de deur op slot. Bel de politie."
"Neen! Neen! Hij vermoord me als ik dat doe!"
"Goed, goed als je niet wilt, moet het niet. Doe de deur op slot en ik ga naar buiten. Als het uit de hand loopt.."
Ja wat als het uit de hand loopt? Ze had niemand, vroeger had ze Ismail nu had ze niemand. Niemand.
"Bel Adam dan maar.", het was haar enige keuze, "hier is zijn nummer. Goed?"
Ze kuste Mansour op zijn voorhoofdje en omhelsde Oumaima.
Goed, hier ging ze dan..

"Daar is ze!", riep Nordin. "Ik zweer het ik sla haar tot moes!"
Ismail wist nog steeds niet hoe hij moest reageren. Hij was een lafaard, hij bleef het zichzelf verwijten.
Nadia slikte en stapte moedig naar de twee jongemannen toe.
"Ik zal moeten vragen om het appartementsgebouw te verlaten."
"Ik wil mijn zoon terug!"
Nadia kreeg een walging voor Nordin.
"Schaam je je dan niet? Mansour is je zoon, ja, maar de enige reden dat hem terug wilt, is om hem voor geld terug te geven! Verdomme, je hebt hem verwekt! Hij is je eigen vlees en bloed en je hebt er geen greintje gevoel bij om je eigen zoon zo te behandelen! Ik walg van je! En jij dan Ismail! Ik dacht dat je anders was, ik dacht dat je anders dan alle andere jongens was! Ik was ervan overtuigd! Ik begon van je te houden en nu kom ik te weten dat jij een vriend bent van deze smeerlap! Ik walg van jullie beiden! Is dit nu wat jullie doen, een jonge alleenstaande moeder haar leven zuur maken? Een moeder van haar kindje scheiden! Een moeder van haar geld beroven! Van haar zuurverdiende centjes! Zijn dit de mannen van tegenwoordig! Mannen die meisjes verminken."
"Jouw zus is een slet! Ze verdiende niets anders!", riep Nordin.
"Je bent een loser Nordin, je was het vroeger en je bent het nog steeds! Jij haalt het verdriet van weesjes op je rug en daarvan zie je nu de gevolgen!"
Plots voelde Nadia haar neus breken en ze viel flauw op de grond..