Als het lot tegen je keert...

10.7

Yasmina keek naar de hoorn die ze net had neergelegd, het was net of er een blok ijs in haar maag zat. Trouwen..Ja ze wilde niets liever, ze hield echt van Adam en ze dacht echt wel dat hij degene is waarmee ze haar leven wilde delen. Hij klonk ongewoon blij aan de telefoon toen hij het nieuws meedeelde. Yasser zat rustig te neuriën en staarde nog steeds uit het raam. Dit wilde dan zeggen dat ze zou verhuizen, alleen zou wonen..Ach ze moest natuurlijk niet zo dramatisch denken, ze zou nog altijd op bezoek kunnen komen, maar toch, het zal anders zijn. Hij kwam er nu aan, zei hij..En inderdaad tien minuutjes later belde er iemand aan. Yasmina ging snel open doen en ze werd gegroet door een grote bos bloemen. Adam kwam vrolijk binnen en Yasmina excuseerde zich eventjes om Jafar van boven te gaan halen.
"Adam is hier"
".."
"Jafar ik weet dat je daar bent! Kom naar beneden, hij wil je spreken!"
Jafar kwam slechtgeluimd en tobbend naar buiten.
"Jaja, ik kom al"
"Goed zo en zet een glimlach op je gezicht.."
Yasmina ging snel weer naar beneden en vond Adam lachend en spelend met Yasser. Glimlachend liep ze naar de keuken om wat thee te zetten en wat koekjes te serveren. Jafar was ondertussen al beneden en legde hem uit waarom hij overal wondjes en blauwe plekken had. Adam was boos omdat ze hem niets hadden laten weten.
"We hebben je al zo vaak lastig gevallen"
"Ik meen het! Jullie vallen mij niet lastig!"
"Je bent een goede jongen, Adam", antwoordde Jafar vriendelijk.
Nadat Yasmina, Jafar, Adam en Yasser samen in de woonkamer zaten, begon Yasmina zenuwachtig te worden. Adam zou het onderwerp van trouwen moeten aansnijden..Pff, was Nadia hier maar!
"Ik vind het spijtig dat Nadia hier niet is..Want ik wil eventjes iets zeggen, misschien moet ik toch maar wachten tot ze weer terug thuis is"
"Neen joh! Vertel gewoon..!", zei Jafar nieuwsgierig
"Ik weet het niet..Ten eerste heb ik goed nieuws, ik heb terug contact met mijn familie..Ze zijn terug..Tenminste enkel mijn moeder en zus. Mijn vader wil niets met me te maken hebben", zei Adam wat verbitterd
"Wat fijn voor je", zei Yasmina gemeend. Zij wist beter dan wie dan ook hoe belangrijk en aangenaam familie hebben kan zijn.
"Ja inderdaad, tof voor je! Maar ik neem aan dat dat niet hetgene is wat je wil zeggen", zei Jafar snel.
"Neen..Ik..Wel...Ik kom Yasmina's hand vragen"

Verstijfd bleef Hicham staan, hij keek naar Ismails gesloten gezicht. Hij las geen verwijt of haat, hij las niets. Ismail draaide zich om en liep weg, met zijn handen in zijn zakken en zijn kraag recht op gezet. Hicham zag toe hoe hij achter het hoekje verdween. Een onbehaaglijk gevoel bekroop hem..Hij had 1 verschrikkelijke eigenschap: hij was zo snel jaloers! En dan zei hij de verschrikkelijkste dingen. Het beeld van een huilende Nadia kwam terug en hij schaamde zich diep. Ze had al zo veel aan haar hoofd en dan komt hij met wilde beschuldigingen..Hij was dus degene die doodgeschoten is geweest, Nadia's broer. Hicham besloot gewoon naar huis te gaan..Hij had het echt verpest bij Nadia, hij had haar nauwelijks dieper kunnen kwetsen.

Nadia belde aan en veegde snel haar tranen weg, natuurlijk waren haar ogen knalrood en viel het meteen op dat ze had zitten huilen. De tante van Bilal deed open, maar vroeg niets. Nadia begon er meteen aan en wilde snel klaar zijn, voor Hicham thuis zou zijn. 'Spelen met gevoelens', was dat de waarde die Hicham aan haar gaf? Zak dat ie was! Ze schrobte de vloer alsof haar leven er van afhing, al haar frustratie werkte ze uit. Uiteindelijk was ze klaar met alles en had ze nog niets van Hicham gehoord. Het zij zo! Ze groette de vrouw en ging naar huis. Ze zou daar middageten en dan weer verder gaan werken. Er liep iemand achter haar, maar Nadia was diep in gedachten verzonken.
"Nadia! Hé! Nadia"
Nadia sloot haar ogen bij het herkennen van Hichams stem. Ze liep sneller door en besloot hem volkomen te negeren. Met pijn in het hart
"Nadia! Aub!"
Hicham ging voor Nadia staan en blokkeerdde haar weg, maar Nadia weigerde Hicham aan te kijken.
"Nadia kijk me aan"
Nadia bleef volstarrig naar de grond kijken. Niet huilen, dacht ze steeds, niet huilen.
"Het spijt me"
"Ja is goed, laat me door"
"Nadia! Aub, nee het is niet goed! Sorry ik werd jaloers.."
"Jaja, is al goed", zei Nadia bibberend. Ze wilde gewoon zo snel mogelijk naar huis.
"Nadia..Ik wist het allemaal niet..Ik wilde je niet kwetsen"
Nadia keek Hicham eindelijk aan, hij werd er ongemakkelijk van.
"Kwetsen? Ahha, Hicham..Dat woord doet mij niets meer, gekwetst worden is een gewoonte geworden. Echt daar hoef jij je niet schuldig voor te voelen. Trouwens ik speel met gevoelens van jongens, niet? Dus het was mijn verdiende loon. Ga nu uit de weg.", zei Nadia met withete woede.
"Neen..Ik bedoel..Maar, ik wist het echt niet-"
"Zelfs als je het niet wist, heb je niet zomaar het recht om vanalles te zeggen."
"Weet ik!"
"Mooi zo"
En Nadia probeerde verder te gaan, maar Hicham greep haar hand vast.
"Hicham laat me los.", zei Nadia kalm
"Ik vind je leuk.."

Jafar wist eventjes niets zeggen, zijn hoofd stond er ook niet naar. Het werd ongemakkelijk stil in de woonkamer. Yasmina had de neiging om "stop" te roepen, het ging een beetje te snel voor haar. Volgende maand al getrouwd? Daar had ze eigenlijk niet op gerekend, maar ze wilde Adam ook niet kwetsen en deze situatie kon eigenlijk ook niet. Er was niets officieel tussen hen en dat kon niet door de beugel..Kan ze trouwens al die verantwoordelijkheden wel aan..En ze had een slecht gevoel over zijn moeder en zus, ze wist niet waarom.
"Wel..", zei Jafar fronsend. Adam keek een beetje benauwd. "Wat vindt Yasmina er eigenlijk van", zei Jafar snel. Adam keek wat bleekjes naar Yasmina. Yasmina werd overweldigd door de plotse aandacht.
"Euhm..", hakkelde ze terwijl Jafar haar met opgetrokken wenkbrauwen bekeek. Adam keek met open mond naar YAsmina, wat deed ze nu? Was ze dan niet zeker, wilde ze dit niet? Drong hij haar iets op dat ze helemaal niet wou?
"Natuurlijk!", bracht Yasmina er uiteindelijk uit.
Jafar knikte, "Dat is genoeg voor mij.."
Adam straalde helemaal, Jafar knikte nogmaals en glimlachte vervolgens breed.
"Ik kan me geen betere schoonbroer inbeelden Adam"
"Bedankt Jafar"
"Goed..zouden jullie kennis willen maken met mijn moeder en zus"
"Graag", zeiden Yasmina en Jafar in koor.
"Goed ze staan hier voor de deur"
"Waarom heb je ze buiten laten staan! Had ze dan binnengebracht samen met jou! Wat moeten ze wel niet van ons denken", zei Yasmina geschokt. Eigenlijk wilde ze de moeder en zus niet leren kennen, ze wist niet waarom, maar allahua3lam ze had er zo'n slecht gevoel bij!
"Ik kon toch moeilijk zomaar met mijn mama en zus prompt binnenvallen"
"Tuurlijk wel", zei Jafar vriendelijk.
"Wel ik ga ze eventjes binnen laten"
Adam verdween en Jafar bekeek Yasmina goed.
"Geen overhaaste beslissingen nemen..Ja? Het huwelijk is iets moois, maar je moet er wel honderd procent achter staan"
"Jaja..Bedankt", zei Yasmina, helemaal niet zo zeker als ze klonk. Yasmina, Jafar en Yasser hoorden stemmen op de gang en bij het zien van de moeder en zus slaakte Yasser een kreetje..