Als het lot tegen je keert...

2.9

Yasmina moest steeds aan Adam denken..Was ze verliefd? Neen. Tuurlijk niet, of toch wel? Ze wist het niet..Ze besloot naar de plek te gaan waar ze hem had gezien. Onderweg dacht ze na over de situatie: Younes was weg en Jafar had kanken..Pff Nadia zou werk zoeken, Yasmina voelde zich vele ouder dan ze eigenlijk was. Eigenlijk zei Yasmina niets meer, ze was te gekwetst, er was te veel gebeurd in haar leventje. Alleen bij Adam had ze het gevoel dat ze haarzelf kon zijn. Al kende ze Adam niet goed, er was iets dat haar aantrok..

Ze kwam aan op de plek, en jah! Adam zat er, weer starend naar het water..

"Hey! Je gaat er toch niet weer in duiken "

"..Misschien doe ik dat wel.."

"Hey joh, is het dan zo erg?"

"Wat weet jij ervan ? Niets jij weet niet wat leven is!! Jij weet niet wat pijn is!"

Er ontplofte iets in Yasmina

"Oh neen?", zei ze kil.

"Weet je Adam, Ik heb veel meegemaakt,, echt heel veel, maar bij de pakken blijven zitten zal heus niet helpen!!"

"Pff, veel zenne..het is niet omdat je een paar krassen in je gezicht hebt dat je weet wat pijn is."

Yasmina werd wit van woede..

En tot haar verbazing begon ze te huilen..

Adam keek verbaasd, hij ging naa haar toe en omhelse daar stevig

"Sorry" fluisterde hij,

"Ik weet helemaal niets van je, en toch zeg ik zulke onaardige dinge..Het spijt me.."

Yasmina werd helemaal warm vanbinnen..

Adam liet Yasmina terug los en ging weer zitten op het felgroene gras..

"Ooit was ik gelukkig, had ik een thuis, ouders, toekomst...Zie me hier nu, ik heb geen geld, niets...Je kan me het toch niet kwalijk nemen dat ik boos wordt, jij met je luizenleventje.."

"Adam, ik heb geen ouders meer, mijn oudere zus werkt dag en nacht om ons in leven te houden, mijn oudste broer zijn leven hangt aan een zijden draadje..Wij kunnen zijn operatie niet betalen en mijn jongste broer loopt ergens in Marokko rond..Noem jij dat een luizenleventje? Ik ben verminkt voor het leven...Maar toch zeg ik : Alhamdullilah...Dat is nodig Adam om door het leven te gaan..Blijf niet bij de pakken zitten. Je hebt geen geld zeg je..Ga werk zoeken..Je hebt geen thuis? Zoek een appartementje dat je kan huren..En je staat er niet alleen voor...Ik ben er voor je..Dat beloof ik je..AL ken ik je maar pas, ik heb het gevoel dat ik je al jaren ken."

"Pfff, dank je, echt waar. Maar het is niet zo gemakkelijk!"

"Niets is gemakkelijk Adam, niets..."

"Ja waar moet ik dan gaan werken.."

"Morgen is het zaterdag, dan heb ik geen school: wij gaan samen werk zoeken en een appartementje. Goed?"

"..."

"Morgen om 10.00u hier op deze plek.."

Yasmina liep weg, terwijl ze zich omdraaide hoorde ze een gefluisterde alhamdullilah...Er verscheen een glimlach op haar gezicht.

De volgende morgend stond Nadia vroeg op en tot haar verbazing was Yasmina ook al vroeg op. Vreemd.

"Ha Yasmina, goed geslapen zusje van me"

"..."

Nadia was het al heel lang gewoon dat Yasmina nauwelijks iets zei, ze had geprobeerd met haar te praten, tot haar door te dringen, maar tevergeefs..Ach ze had nu andere zorgen.

"Euhm Yasmina jij let vandaag op Hurriya, ik kan haar onmogelijk meenemen tijdens mijn solliciaties en mij bezoek aan Samiya"

"..Neen, gaat niet, heb veel te doen", mompelde Yasmina onduidelijk.

"Tjah, pech, het zal wel moeten: iedereen zal in dit huis zijn tandje bij moeten steken.."

"Ahhahaha, das een goeie zus! Iedereen in dit huis? Wie blijft er over zus? Wie? Er is niemand meer, pfff"

"Yasmina, we moeten hier het beste van maken, ik kan hier niet alles alleen doen..Ik kan niet werken én het huishouden doen én koken én op Hurriya letten: ik ben ook maar een mens! Dus jij let op Hurriya vandaag, neem ze maar mee waar je ook naar toe wilt gaan..En let goed op haar en..Ik vertrouw op je Yasmina..;Ale dikke zoen(k) Flinke meid van me.."

".."
Moet ik verder gaan?