Als het lot tegen je keert...

5.4

Na een paar dagen riep Nadia's tante Nadia naar beneden.

"Nadia!!!!!!! Nadia Yallah! Ka seni! (word wakker)"

Nadia schrok zich een hoedje. Wat was er nu weer? Ze kwam slaperig naar beneden.

"Ja?", zei ze tewijl ze een geeuw probeerde te onderdrukken

"Ik heb hier een envelop voor je"

"Ow", zei Nadia terwijl haar hart bonkte. Was dit het geld? Zou ze eindelijk wakker worden uit deze nachtmerrie? "Dank je tante, ik ga eventjes een douche nemen", zei Nadia snel. Ze kon de envelop niet voor haar tante openen.

Ze glipte naar boven en deed de deur achter haar op slot. Ze scheurde het papier met bibberende vingers open. Er fladderde veel meer geld uit dan ze nodig had. Wat vreemd: waar haalde Yasmina in hemelsnaam dat geld allemaal vandaan..Ze keek nog eens goed in de envelop en haalde er een briefje uit.

Lieve Nadia,

Misschien ken je me niet meer. Je zusje kwam wanhopig naar me toe omdat je geld nodig hebt. Ik heb meer opgestuurd dan je nodig hebt. Maak er goed gebruik van. Nadia ik zal je opwachten in België, ik kan niet zonder je. Na onze eerste ontmoeting moet ik steeds aan je denken. Dag en nacht droom ik van je. Moge je veilig aankomen..

Liefs, Big boss

Huh? Wie was Big boss in hemelsnaam:s. Ach dat zijn zorgen voor later nu moest ze zo snel mogelijk aan tickets geraken, vervoer, ... Als haar plannetje maar lukte..

Wat moest Oumaima nu doen? Hier zat ze dan. Misschien was Nordin thuis, en had hij haar helemaal niet verlaten. Valse hoop groeide in haar hart. Ze begon aan te bellen. Niemand deed open. Langzaam maar zeker begon ze hysterisch te worden. Wat moest ze nu doen? Ze kende hier niemand in België, en Ayoub, maar ze kon toch moeilijk naar Ayoub toe stappen en zomaar bij hem binnen gaan. Oh Allah, wat moet ik nu doen, dacht ze. Ze kon niet langs de tuin naar binnen, ze had de deur zelf nog op slot gedaan..Pff. Mansour begon te huilen: hij had het koud en had bovendien razende honger. Oumaima kon hem enkel drinken bieden. Ze had niets bij, zelfs geen kleren voor Mansour. Wat moest ze nu doen? Ze strompelde naar een afgelegen steegje en na een stukje karton. Ze scheurde een stuk van haar jas en wikkelde die rond Mansour. Hij huilde hartverscheurend.

"Toe huil nu niet kleintje, huil nu niet", snikte Oumaima wanhopig. Ze wiegde Mansour in slaap en hield hem dicht tegen haar borst. Oumaima was hongerig, ze had al een hele dag niets gegeten of gedronken..Wat moest ze nu doen?

Oumaima werd wakker door de eerste lichtstralen, Mansour lag vredig te slapen. Oumaima had het koud, ze trok het stukje karton over haar koude voetjes. Hoe kon Nordin hen dit aandoen? Ze moest werk vinden..Ze nam Mansour en liep de straat uit , en ze bleef lopen..Tot ze aan een klein bakkertje kwam. Jonges, wat had ze honger..Ze keek verlekkerd naar de etalages..Koffiekoeken, croissants, broodjes, sandwiches..Kon ze er haar tanden maar inzetten..

Ondertussen had Ayoub gepakt, hij moest naar Marokko gaan. Hoe kon hij dit zijn vriend aandoen. Waar zat hij trouwens?? Dat waren zorgen voor later. Hij dacht toen aan Oumaima. Jeetje, waarom was ze in hemelsnaam getrouwd met Nordin?

Hij had haar beloofd Younes te vinden , kost wat kost zal hij die belofte nakomen, Insh'Allah..

Hij grabbelde wat geld bij elkaar en vertrok.

"Younes, ik hoop dat je het me zal vergeven", mompelde Ayoub

Plots vermaande Oumaima zich. Ze was geen bedelaar! Ze moest werk vinden en ze zou gewoon de deur inbeuken. Verdorie! Nordin had haar leven misschien kapot gemaakt, maar ze zou er voor zorgen, met de hulp van Allah natuurlijk, dat Mansour nooit zal meemaken wat zij heeft meegemaakt. Ze negeerde het gegrom in haar buik en stapte de bakker binnen.

"Ja wat zal het zijn", vroeg Yasmina beleefd.

"Euhm ik wil niets bestellen het is meer om te vragen of dat ik hier kan komen werken..Als je tenminste hulp nodig hebt.."

"Euhm...". Yasmina zag dat de vrouw honger had..Ze had wallen, was bleek en het kindje dat ze vasthield was nauwelijks gekleed. Ze had helemaal geen hulp nodig, maar ze kon nu toch geen neen zeggen.

"Wel, ik heb inderdaad iemand nodig die hier twee keer in de week kan komen poetsen..Het is wel niet zo veel kan verdienen: ik heb het zelf moeilijk met de eindjes aan elkaar te kunnen knopen"

"Neen, echt bedankt! Ik heb echt werk nodig snap je..Dank je.."

Oumaima was echt blij. Ze had werk gevonden, ze zou het moeilijk krijgen dat wist ze en ze zou nog baantjes moeten zoeken, maar het was al een begin en dat vond ze fijn. Oumaima en Yasmina spraken de dagen af en het bedrag dat ze zou verdienen.

De volgende stap die Oumaima zou moeten nemen, is in haar huis binnen geraken. Hoe moest ze dat aanpakken? Ze kon de deur moeilijk beschadigen..Dat waren onnodige kosten. Ze besloot om langs achter te gaan en die via het kelderraampje binnen te dringen. Oumaima was slank en het zou haar vast lukken. Ze legde Mansour eventjes op het gras en wringde vervolgens haarzelf door de kleine opening.

Jafar wist niet wat doen. Hij had Yasmina al een hele tijd niet gezien en dat deed hem pijn. Was ze dan haar grote broer vergeten? Had ze dan helemaal geen tijd voor hem? Pff. Er spookte vele vragen rond in zijn hoofd: zou hij genezen zijn? Zou hij hier nog lang moeten blijven? Hoe zat dat met Yasser? Wanneer zou hij zijn eigen gezin begin? Hoe zat het met Nadia? Waarom liet ze niets meer van haar weten? Hij was echt bezorgd..Gelukkig had hij Yasser..Yasser was er altijd, had altijd tijd voor hem en zat altijd aan de zijkant van zijn bed. Hij vertelde verhaaltjes waar Jafar bij moest lachen. Hij was nog zo zuiver, en toch had hij al heel wat meegemaakt. Hij was alleen, hij had enkel Jafar. Eigenlijk bewonderde Jafar Yassers dapperheid en moed.

Plots kwam er een dokter binnen.

"Hey Jafar, Yasser zou je eventjes naar buiten willen gaan: we moeten eventjes iets bespreken lieve jongen"

"Maar ik wil niet!", sputterde Yasser tegen

"Ga nu maar Yasser je mag zo weer naar binnen", zei Jafar zacht. Hij had een slecht voorgevoel..

De dokter ging naast Jafar zitten en fronste zijn wenkbrauwen.

"Jafar..Kanker is een harde ziekte..De wetenschap is ermee bezig..Maar we moeten vroeg zijn als we het willen genezen..en bij jou..."

"Ja dokter?", zei Jafar zachtjes..Hij wist wat er zou komen.

"Bij jou waren we te laat.."

Jafar liet een traan, niet voor zichzelf hij had zijn lot al lang geaccepteerd..Maar voor Yasser..

Nadia moest nu snel in actie schieten, ze moest aan tickets geraken en snel. Hoe eerder ze weg zou kunnen gaan, hoe beter. Ze verzon een smoesje voor haar tante en ging naar buiten. Ze stapte een groot reisbureau in en bestelde de tickets..Nadia moest zo snel mogelijk weg de eerste beste boot. En er was een boot vrij maar die vertrok de avond voor haar trouwfeest..Hoe zou ze dat kunnen doen? Maar ze kon echt niet later..Ze kocht de tickets en ging mopperend naar huis. Als het maar lukte..