Als het lot tegen je keert...

1.3

Jafar werd stil van zijn verhaal, mijn god, had hij maar beter gelet op younes en Yasmina. Hij was maar bezig met zijn studies en werk, Younes had er een zootje van gemaakt, maar was het niet eigenlijk zijn schuld

Jafar kon niet geloven dat Younes koerier had gespeeld. Hij strafte hem hiervoor: hij moest vanaf nu aan gaan babysitten bij de buurvrouw: Gratis.

Toen Younes dit hoorde protesteerde hij niet, het was zijn verdiende loon. Hij zei niets meer de laatste tijd. Nadia werd ongerust, hij at nauwelijks e, ging met niemand meer om. Het was duidelijk dat Aziz hem zwaar had gekwetst, het deed Nadia ook pijn dat younes de studies, die zij zo graag deed, verwaarloosde. Dus moest hij zijn boeken meenemen naar de buurvrouw, daar moest hij leren en als hij met een goed rapport thuiskwam had Nadia beloofd dat hij van school mocht veranderen (Younes kon het niet verdragen dat Nordin en Aziz met hem in de klas zaten).

Dus elke avond ging Younes naar de buurvrouw, en elke keer weer hetzelfde gezeur van debuurvrouw en het krijsend kind dat Noor heette. Ze was niet uit te staan, ze gilde, krabte, schreeuwde, wou nooit op tijd naar bed! Verschrikkelijk gewoon, op een dag toen Younes bezig was met Noor te wassen, hoorde hij beneden iemand roepen, een meisjesstem. "Wie is daar", riep hij boos (Noor had zeep in zijn mond gestopt)

Het meisje antwoorde: 'wie ben jij?'

"Ik ben Younes, ik ben de vaste babysitter van Noor"

Het meisje lachte: "Ocharme toch"

Voelde Younes een lichte tinteling door zijn hart gaan, dat al zo lang gevoelloos is?

Ondanks de tinteling in zijn hart, had hij geen zin om te praten met het meisje: "Ik heb je medeleven niet nodig, dank je" "ow, maar die krijg je ook niet!" Younes verschoot van het antwoord. Hij bloosde. Het meisje lachte alweer , "zo ik heet Oumaima, jij?" "Younes"

"Zo Noor is al gewassen denk ik, zal ik ze in bed stoppen"

"Dat lukt je in nog geen 100 jaar"

"Oh, ik ben al vijf jaar haar nicht ik weet wel hoe ik ze kan temmen, de truc is haar eten te geven, en lekker eten geven. Heeft je mama je dat nooit geleerd"

Younes gezicht werd bleek en nors, Hoe durfde ze, dacht hij.

Hij zei koel: "Neen dat heeft ze niet meer kunnen doen..."

"Maar ik wil er niet over praten, en als je het niet erg vindt ik moet naar huis, Beslama"

Waarom moet ik altijd zo bruut zijn, dacht Younes. Ze bedoelde het toch goed, hoe kon zij nu weten dat mijn moeder gestorven is...

Ach misschien is het wel beter zo...

Hij negeerde Nadia's vragen, en ging meteen naar zijn kamer. Waarom dacht hij heel de tijd aan het gezichtje van Oumaima. Lichtbruine huid, zachte oogjes, lichte kuiltjes als ze lachte. Haar lichtgolvend , strak in een dot. Wie zou dat nu doen zomaar een gesprek beginnen met een wildvreemde jongen?

Oumaima bleef kijken naar Younes die naar beneden liep, zag ze een traan? Arme jongen, wanneer zou ze hem terugzien?

Yasmina was ondertussen aan het zappen, ze had ruzie van Jafar gekregen. Pff kon Younes nu niet zijn kwek houden! Ze hield van Aziz, dat had ze trouwens tegen Nadia ook gezegd. Waarop Nadia antwoordde: "Wat weet jij nu van houden? J bent 14!"

Yasmina had geantwoord: "Wat weet jij nu van jongens af! Je zit maar thuis, je bent net een oude bomma, niemand wilt je, daarom ben je jaloers!"

"Hoe kan je dat zeggen, ik heb heel mijn leven opgegeven om het hier draaiende te houden, ik kom bijna niet meer buiten en dat ishet antwoord dat je geeft als ik je probeer te weerhouden van slechte dingen.."

"Je maakt me ook altijd zo boos", riep Yasmina, "Bemoei je niet met mijn zaken! Je bent mama niet!!!!"

Toen begon Nadia te huilen, en liep ze naar boven...

Pff het was niet de bedoeling van Yasmina om haar zus te kwetsen, maar ze zei toch de waarheid? Ach ze wou naar Aziz toe, maar ze durfde niet naar buiten: Jafar was thuis en die was al boos op haar, daarbij mocht ze geen contact meer houden met Aziz van Younes. Waarom weet ze nog altijd niet..die twee hadden ruzie. Wat was er nu gebeurd? Ach waarschijnlijk gewoon iets tussen twee jongens, iet belachelijks. Younes zou het toch niet zeggen, hij was ook zo bruut en zwijgzaam. Ach! Het kon haar niet zo veel schelen. Ineens kreeg ze een smsje van Aziz...

Ze opende het berichtje...

"Hey schat, Hoe gaat het? Wnnr kan ik je zien?

Ps: Vergeet niet wat we hebben afgesproken"

Huh? Afgesproken. Dat kon Yasmina zich niet herinneren? Ze besloot om toch naar buiten te gaan, ze wou naar haar schatje toe!!

Dus sloop ze naar buiten. Ze ging naar hun gewoonlijk plekje, geen Aziz te bespeuren...

"Yasmina?" Ze herkende die stem, maar van waar? Het was Nordin...

"Ja, wat doe jij hier?"

"Oh je weet wel rondhangen.."

"Waar is Aziz"

"Wie heeft gezegd dat hij naar jou zou komen?"

"Naar wie anders?"

"Jij bent niet de enige voor hem"

"....Hoe bedoel je?"

"Je weet wel van het leven genieten, andere meisjes, oh ja...

Je broer heeft me op mijn neus geslagen"

"Ja en? Waarom dan"

"Maakt niet zo veel uit, het enige dat ik weet dat hij dat terug moet krijgen, en wat een verrassing, jij hier helemaal alleen, niemand die weet waar je bent.."

"Nee Nordin, laat me met rust"

"Bang?"

Yasmina voelde haar hart in haar keel kloppen...