Als het lot tegen je keert...

1.1

Een meisje met helder bruine oogjes, zo glimlachend en zo zuiver..waarom kon Nadia's vader dat niet zien? Waarom is hij van haar moeder gescheiden enkel en alleen maar om Hurriya, want zo heette het meisje "vrijheid' betekende het.
Het lot kan zich zo hard tegen je keren, Hurriya voelde de pijn van haar moeder en huilde veel, net zoals de moeder van Nadia: ze was haar gevoeld in benen kwijt en daar boven op ook nog eens haar man. Nadia, Jafar, Younes en Yasmina waren woedend op hun vader!

De moeder werd ziek, doodziek. Dit was te veel voor haar hart, dat gebroken was en nooit meer geheeld zou worden...acht dagen na de bevalling en haar scheiding sloot ze de ogen voor eeuwig..de vijf kinderen bleven over zonder moeder of een bezorgde vader...
Als het lot zich tegen je keert...

Nadia studeerde allang niet meer, het hoefde niet meer voor haar. Ze hield het huishouden draaiende: ze kookte, poetste, deed de was, strijkte, daarbovenop moest ze ook voor hurriya, yasmina en younes zorgen: die waren allemaal jonger dan haar. Jafar, meskien, werkte en studeerde. Over die zo gezegde vrouw waar hij met ging trouwen, werd niet meer over gesproken. Met pijn in het hart keek Nadia toe hoe haar vriendinnen een gewoon leventje van een 16 jarige konden leiden, terwijl zij de rol van een getrouwde vrouw had overgenomen. Ze kon het nog steeds niet geloven...
Ze was haar moeder kwijt...Hurriya zou opgroeien met de gedachte dat ze haar moeder had verloren omdat haar vader Hurriya niet wou..Wat een kwelling.

Nadia huilde 's nachts bittere tranen...en niemand die haar kon troosten.

En het werd van kwaad naar erger...

Op een dag was Nadia bezig met de was. Ze onderzocht alle zakken, zodat ze niets verkeerd zou wassen. Hurriya begon te huilen dus snelde ze er naar toe. Ze begon te zingen voor haar:

"Hurriya, vrijheid zal je ooit kennen...
Vergeet je moeder niet,
vergeet je zusje niet....
Hurriya, vrijheid zal je ooit kennen...
Nu ben je nog zo klein,
de wereld ligt aan je voeten,
maar Hurriya vergeet niet hoe ik je nu sta te troosten"

Toen barstte ze het in snikken uit en ze zong verder met een bibberend stemmetje, want hurriya zweeg en luisterde en wou meer...
"Vergeet niet hoe ik je nu sta te troosten,
zonder moeder of vader.
De wereld zo kil,
de wereld zo hard,
de wereld zo koud,
maar Hurriya vergeet niet
dat er iemand zielsveel van je houdt!
Vergeet niet dat je glimlach me ontdooit
en MIJ niet laat vergeten:
hoop doet leven.
Hurriya vergeet ons niet...

Hurriya was in slaap gevallen, en ze glimlachte..

Nadia ging terug naar haar was, het deed goed om alles weg te kunnen zingen , je verhaal kunnen zingen aan zuivere oortjes, aan aandachtige oogjes, en ze wist dat Hurriya dit allemaal niet zou vergeten. Op een bepaald moment haalde ze uit de zak van Younes een klein zakje. "wat raar" fluisterde Nadia, "Waarom zit dit zakje vol witte bolletjes" Younes houdt helemaal niet van snoepen.."
Toen werd Nadia lijkbleek "DRUGS!!" riep ze uit, "Drugs".
Dit verklaarde veel, maar ze besloot niets te zeggen.
Tot er een avond kwam dat Younes niet kwam opdagen.